خبر پيوستن بابا رجب محمدزاده، جانباز نامآشناي مشهدي به ياران شهيدش، دلها را سوزاند. نانواي بسيجي كه 29 سال در شرايطي اسفناك قرار داشت اما تنها سه سال از ميان اين سالها براي ما ملموس بود، آن هم به لطف رسانهها! بابارجب همچون ديگر رزمندگان، با بصيرت و شجاعت به دفاع از كيان اين مرز و بوم پرداخت و حتي به قيمت متلاشي شدن صورتش در منطقه هور عراق! اجازه به تاراج رفتن وجبي از خاك كشورمان را نداد. «بابارجب» به همه ما فهماند در مرام امثال او داشتن صورت مهم نيست و اين سيرت است كه اهميت دارد.
بابارجب پيرمردي بود كه در قاب چهرهاش، جاي «صورت»هاي صوري، خالي بود و در زمانهاي كه چشمهاي سيرت بينمان مبتلا به «نديدن» شدهاند، مردي بيصورت، تفسير واضحي از سيرت را پيش روي ما قرار داد. اما سؤال اساسي اين است كه چرا او در اين سالهاي دردناك، با وجود ناتواني در خوردن غذا و تغذيه توسط ني، از بين رفتن ريهها و ناتواني در تنفس، متلاشي شدن صورت و نگاههاي آزاردهنده ديگران، حتي يك بار هم از شرايطش گلايه و سهمخواهي نكرد؟ او حتي درخواست يك سرپناه براي خود نداشت! همواره خاموش و بيتوقع بود تا اينكه رسانهها به سراغش رفتند و او را از گمنامي خارج كردند.
بيترديد اين مسئله به انديشه حاجرجب و امثال او بازميگردد. به فرهنگ و چارچوب ذهنيشان. تفكري كه حاضر به تسليم در شرايط تحريم نبود. شكي نيست كه «بابارجب» و ديگر رزمندگان دفاع مقدس با طرز فكر ايستادگي در برابر سختيها، آن هم با كمترين توقع و امكانات خو گرفته بودند. مقام معظم رهبري، در بياناتي ارزشمند فرمودند «ما در جنگ، بسيار جانهاي عزيز را از دست داديم و خسارتهاي مادّي و معنوي زيادي هم تحمل كرديم؛ اما چيزي در دل اين ملت جوشيد كه بركات و ارزشش براي امروز و فرداي اين ملت، از همه چيز بالاتر است و آن، احساس اتكا به نفس، احساس عزّت، احساس استقلال، احساس خودباوري ملي عظيم و احساس اعتقاد به اين بود كه اگر يك ملت حول محور ايمان به خدا و عمل صالح جمع شوند، معجزات نشدني يكي پس از ديگري قابل شدن خواهد شد. اين در زندگي ما اتّفاق افتاد.» مصداق بارز سخنان رهبري، رزمندگان و جانبازاني چون حاجرجب محمدزاده هستند كه با كمترين امكانات و اتكا به انگيزه، ايمان به خدا و برنامهريزي توانستند پيروز ميدان جنگ حق عليه باطل شوند. بابارجب از نسلي بود كه به جاي غر زدن و بهانه آوردن، تنها به اداي تكليف فكر ميكردند و رمز سالها صبر و سكوت حاجي نيز همين احساس اتكا به نفس بود كه انقلاب اسلامي در وجود حاجرجبها به وديعه گذاشته بود.
