اكثر وقايع بيمعني هستند مگر معنايي كه ما به آنها ميدهيم، البته اين به معناي نسبيانديشي مطلق و قائل نبودن فلسفهاي خاص براي هستي و رويدادهاي آن نيست. به اين داستان توجه كنيد: يك روستايي اسب زيبايي خريد. اهالي ده به او غبطه ميخوردند و آرزو داشتند چنين اسب زيبايي داشته باشند و ميگفتند كه «چه شانسي داري» ولي روستايي در جواب ميگفت: «كسي چه ميداند؟»
يك روز اين اسب گم شد. اهالي ده به او گفتند «خيلي بد شانسي آوردي» روستايي پاسخ داد: «كسي چه ميداند؟»
بعد از چند هفته اين اسب همراه سه رأس اسب وحشي كه او را دنبال ميكردند برگشت. اهالي ده خيلي مشكل ميتوانستند اين خوششانسي او را تحمل كنند و گفتند: «اين مرد عجب شانسي دارد.»
روزي، پسر روستايي ميخواست سوار يكي از اين اسبهاي وحشي شود كه اسب او را لگد زد و پايش شكست. اهالي دهكده با حالتي متحير و ترسيده گفتند: «اين ثروت براي او بدشانسي ميآورد. قبل از اينكه صاحب اين اسبهاي وحشي باشد پسرش سالم بود.» روستايي در جواب گفت: «كسي چه ميداند؟»
مدتي بعد جنگي رخ داد و تمام جوانان سالم اهل دهكده به خدمت فراخوانده شدند ولي پسر روستايي به علت شكستگي پا بايد در منزل ميماند. او خودش از اين موضوع خيلي عصباني بود و پدرش او را تسكين ميداد و ميگفت: «كسي چه ميداند؟» از جواناني كه از اين دهكده به جنگ اعزام شده بودند حتي يك نفر هم برنگشت و همه كشته شدند. اهالي ده پچ پچ ميكردند كه اين مرد روستايي شانس معجزهآسايي دارد.
و اين داستان، همينطور ميتواند ادامه پيدا كند.
همانطور كه در اين داستان خوانديد ما ميتوانيم برچسب مثبت و منفي را به پديدهها بزنيم و حال اينكه ممكن است در مدت كوتاهي بعد از آن اتفاق، نگرش متفاوتي نسبت به آن پيدا كنيم. وقتي حادثهاي اتفاق ميافتد، آدمها به طور ناخودآگاه از آن تفسير منفي ميكنند و سپس واكنش نامناسب نشان ميدهند درحالي كه ميتوانند حداقل يك تفسير خنثي داشته باشند. هيجانات تحت تأثير ارزيابيهايي هستند كه ما از رويدادهاي زندگي به عمل ميآوريم. شما براي تغيير افكارتان بايد ديدتان را نسبت به دنيا عوض كنيد. ممكن است فردي باشيد كه در مورد زندگي تفكرات واقعبينانهاي نداريد. بسياري از افراد عصباني در دنياي كاملاً منفي زندگي ميكنند. فكر ميكنيد چگونه اين افكار در آنها شكل ميگيرد و تقويت ميشود؟
نخست اينكه آنها ديد مثبتي نسبت به ديگران ندارند، مثلاً يك كيك شكلاتي پختهايد و همسرتان ميگويد «خوبه كه داري كيك ميپزي» شما در اين جمله تشويقي نميبينيد، از آن تفسير منفي ميكنيد و با خود ميگوييد چرا همسرتان به جاي اينكه تشويقتان كند از شما انتقاد ميكند. دوم اينكه آنها جملات خنثي را نيز به صورت انتقاد ميبينند. فرض كنيد همسر شما ميگويد «كيك را پختي» شما ممكن است آن را منفي تفسير كنيد و در پاسخ بگوييد «البته كه پختم» «كيك روي ميز است» «به نظرت كار بدي كردم؟ داري مرا مسخره ميكني؟» بيشتر چيزهايي كه به ديگران ميگوييم يا از آنها ميشنويم خنثي يا مثبت هستند و افرادي كه اين جملات را به صورت منفي برداشت ميكنند، بيشتر اوقات بدون دليل ناراحت هستند. سوم اينكه اگر به آنها حمله شود حتي جملاتي را كه بار منفي كمي دارند با حساسيت بيشتري دريافت ميكنند مثلاً جمله «من كيك تو را دوست دارم اما لطف كن دفعه بعد خامه زياد بريز» را به اين صورت دريافت ميكند «تو يك احمقي و اشتباه كردي، هر احمقي ميداند كيك شيريني لازم دارد.» باورهاي زير ميتوانند در تغيير افكار منفي مؤثر باشند:
الف. رويدادها فقط اتفاق ميافتند و انسانها هستند كه به آنها معني ميدهند.
ب. هر شرايطي ميتواند مثبت، منفي و خنثي باشد.
به جاي مثبتانديش بودن، قويانديش باشيد. مردم، مثبتانديشي را به كار ميبرند تا هر انگيزهاي را اميدبخش تفسير كنند؛ با وجودي كه واقعاً ميدانند اينگونه نيست. در قويانديشي ميدانيم كه همه موارد خنثي است و اينكه هيچ موردي معنايي ندارد، مگر اينكه ما خود به آن معنا بدهيم و اينكه ما قصد داريم داستاني را بنويسيم و به مواردي معنا بدهيم، اين آن تفاوت بين قويانديشي و مثبتانديشي است.
مردم معتقدند به وسيله مثبتانديشي، افكارشان درست است. قويانديشي ميگويد: افكار ما الزاماً درست نيستند، اما از آنجا كه به هرصورت ما داستاني را داريم تنظيم ميكنيم، ممكن است داستاني كه ما را تقويت و حمايت كند نيز بسازيم. ما اين را به خاطر افكار جديدمان كه به تمام معنا درست هستند، انجام نميدهيم بلكه به خاطر اينكه براي ما مفيد هستند و كلاً از افكاري كه تقويتكننده ما نيستند بهترند انجام ميدهيم. با قويانديشي ميتوانيم بر بسياري از بيتابيهاي خود غلبه و خشم خود را به راحتي كنترل كنيم.
*روانشناس
عالی بود 
