تا همين چند سال پيش، يكي از سؤالات اساسي ما از رزمندگان دوران دفاع مقدس اين بود كه اگر خداي نكرده جنگ ديگري صورت بگيرد، جوانان نسل حاضر چه واكنشي از خودشان نشان خواهند داد؟ پاسخ هرچه بود، حالا به عينه و در ميدان «دفاع از حرم» ميبينيم كه اين جوانها، چيزي از اسلافشان كم ندارند و حتي در بصيرت و اخلاص، حرفهاي زيادي براي گفتن دارند.
اما به راستي راز اين حضور پرشور در چيست؟ نقطه اتصال دو نسل از جواناني كه بيش از دو دهه بينشان فاصلهاست چه ميتواند باشد؟
شهيد آويني ميگفت «حب حسين سرالاسرار شهداست» اين حسين كيست و چه دارد كه اين همه دوستش دارند. گذشته از اينكه صاحبالامري در ميان امامان شيعه است، در نام حسين رازي نهفته كه تكرارش روح و جان هر مسلمان معتقدي را تسخير ميكند. اسم «حسين» با سرخي واژهاي گره خورده كه در فرهنگ ما به «شهادت» تعبير شده است. مرگي آگاهانه و از سر اختيار كه بعد از واقعه عاشورا غناي خاصي يافته و حالا بعد از گذشت چندين قرن، صاحب ادبيات، تاريخ، فلسفه و حتي گونهاي از عرفان شده و به جرئت ميتوان گفت شوق به شهادت سينه به سينه و نسل به نسل از پدران به پسران منتقل شده است.
در واقع احساس بينظير «شهادتطلبي» است كه نه مكان ميشناسد و نه زمان، در شهادت شوري نهفته كه شرحش امكانپذير نيست. بايد عمري پاي جلسات سينهزني محرم نشسته باشي تا درك كني نگاه يك جوان مسلمان معتقد به حسين شهيد چه ميتواند باشد. همين روضهها و هيئات بودند كه نطفه سربازان انقلاب و جنگ تحميلي را بنا نهادند و حالا و در زمانه سياست بازي برخي سياستورزان كور كه چيزي جز عناد با يكديگر و پاشيدن بذر تفرقه در جامعه نميدانند، همين نداي حسين و شور شهادتطلبي است كه برخي از جوانان متولد دهه 60 و 70 را شبيهترين افراد به شهداي دفاع مقدس ميكند.
اين روزها كه حداقل هفتهاي چند مورد از زندگي شهداي مدافع حرم را در صفحات پايداري منتشر ميكنيم، به عينيه ميبينيم و ميشنويم كه «شوق به شهادت» انگيزه اصلي جوانان كشورمان براي حضور در جبهه مقاومت اسلامي است. خصوصاً كه اين شهادتطلبي در مسير دفاع از حرم اهل بيت آقا امام حسين(ع) است كه نورعلي نور.
«فرهنگ شهادتطلبي» همان نقطه پيوند نسلها به يكديگر است. مسئلهاي كه همواره در ميان هيجانات سياسي و اجتماعي روزمرگه! به فراموشي سپرده ميشود و ايضاً گسترش فرهنگ ايثار و شهادت و بسط تفكر عاشورايي كه تضميني براي حفظ نظام اسلامي است، به راحتي از حيث اهميت و اولويت كنار گذاشته ميشود. اگر منصف باشيم و خوب نگاه كنيم، در همين رسانههايي كه قرار است هر روز خوراك فكري جامعه را تأمين كنند، چند درصد از مطالب به سه اصل «ايثار، جهاد و شهادت» اختصاص دارند و چند درصد به دعواهاي ناتمام سياسي؟ صفحات اصلي به كدام حوزه اختصاص دارند و صفحات لايي به كدام؟ يا در فضاي هنري، رسانه ملي و. . . به همين ترتيب.
به هر روي اين روزها كه همچنان بانگ جرس قافله شهداي مدافع حرم از هر كوي و برزني شنيده ميشود، بهتر درك ميكنيم چرا امام خامنهاي فرمودند «امروز سخن گفتن از شهيد و شهادت كمتر از خود شهادت نيست.»
