در حاليكه هنوز مركب برجام خشك نشده و تحقق تعهدات طرف غربي در هالهاي از ابهام است، غربيها و پادوهاي منطقهاي آنها گام دوم مقابله با انقلاب اسلامي را آغاز كردهاند. در گام اول هدف آنها بزرگنمايي تهديد هستهاي ايران و تبديل آن به بستري براي ايرانهراسي بود و در گام دوم نفوذ منطقهاي ايران و به عبارتي «جبهه مقاومت اسلامي» در منطقه به محور راهبردي تقابل آنها با ايران اسلامي تبديل شده است.
اين پديده اگرچه موضوع جديدي نيست و از گذشته نيز در دستور كار نظام سلطه قرار داشته است، اما بهرهگيري از دو عامل آن را با گذشته متفاوت كرده است، چراكه در گذشته امريكاييها مستقيماً در اين عرصه ورود داشتند و به دليل روشن بودن ماهيت استكبار براي نيروهاي منطقه و انقلابيون چندان دستاوردي نداشتند و در داخل نيز القائات آنها چندان بازخورد گستردهاي نداشت. عامل اول دولتهاي ارتجاعي منطقه هستند كه در اين دور جديد به طور فعال وارد عرصه شدهاند كه مصداق آن نوع عملكرد سران همكاري خليج فارس با حزبالله لبنان و معرفي آن به عنوان گروه تروريستي است. اين وضعيت در مورد ساير گروههاي مقاومت نظير حشدالشعبي نيز دنبال شده و به نوعي تلاش ميشود تا با درگير كردن آنها با چالشهاي قومي و مذهبي، پايگاه مردميشان را كاهش دهند.
نوع برخورد سعوديها با ايران نيز در همين راستا قابل تعريف است، هزينههايي كه در همين ايام سعوديها در زمينه جلبنظر برخي كشورها براي قطع رابطه با ايران كردند، حتي به عاملي براي تمسخر رسانههاي غربي تبديل شد. البته تأثير اين عامل تنها در ايرانهراسي در سطح منطقه و مهار حركت انقلاب اسلامي و جلوگيري از اقبال مسلمانان و مستضعفان به سمت انقلاب اسلامي نيست، بلكه اين فضا به شدت ميتواند بر فرآيندهاي داخلي اثر گذاشته و به نوعي جبهه داخلي در حمايت از سرپنجههاي انقلاب اسلامي را تضعيف كند.
در همين راستا غرب حتي برقراري روابط تجاري و انعقاد قراردادهاي جديد را به تغيير سياست ايران در مواجهه با مسائل منطقه معطوف كرده است. اظهارات مسئولان آلماني و انگليسي در مورد مشروط كردن برقراري روابط اقتصادي با ايران به شناسايي رژيم صهيونيستي يا عدم حمايت از حزبالله و ديگر گروههاي مقاومت در منطقه، نكتهاي نيست كه تنها به جلسات در بسته و محرمانه محدود شود، چراكه از بيان آشكار آن نيز ابايي ندارند.
سايت بيبيسي در روز 12 اسفند و در تحليلي در اين زمينه مينويسد: واقعيتي كه دير يا زود نظام (ايران) را در بنبست قرار خواهد داد، اين است كه جلب سرمايه خارجي توليدي و كارآفرين به كشور نياز به امنيت قضايي در داخل و عاديسازي رابطه با امريكا دارد. پيششرط اين تحول خاتمه شعار «مرگ بر اسرائيل» و دخالت نكردن نظامي در عراق و سوريه است. همانطور كه روسيه و چين براي خروج از بنبست سياسي و اقتصادي با استالينيسم و مائوئيسم وداع كردند، جمهوري اسلامي نيز براي حل مشكلات سياست خارجي خودساخته بايد با مكتب «خمينيسم» وداع كند.
اين راهبرد در شرايطي براي غرب نتيجهبخش خواهد بود كه منجر به تغيير نگاه و راهبردها در داخل شده و لازمه آن هم جا افتادن اين خط القايي در داخل است كه بهبود شرايط اقتصادي و رفع بيكاري و ركود و نهايتاً معيشت مردم منوط به انعقاد قراردادها با كشورهاي اروپايي است.
متأسفانه آنچه در اين روزها در كنار فضاسازي بيروني در داخل قابلبررسي و رديابي است زمينهسازي براي اين القائات در داخل است. نقشي كه برخي از رسانهها در زير سؤال بردن راهبردهاي نظام در حمايت از سرپنجههاي انقلاب دارند كمتر از فضاسازي رسانههاي بيروني نيست، اما مهمتر از آن تأثير اين القائات در عملكرد مسئولان و به نوعي تأثيرگذاري در محاسبات آنان است. تا زمانيكه در نگاه برخي مسئولان حل مشكلات معيشتي و اقتصادي و بيكاري تنها به انعقاد قراردادهاي اقتصادي با غربيها معطوف شد و از سوي آنها نيز اين امر به تغيير راهبرد ايران در حمايت از سرپنجههاي مقاومت مشروط شود، آنگاه ميتوان تأثير آن را در عرصه اجتماعي ديد.
مقام معظم رهبري بهرغم هشدارهاي اخير خود، در پيامي كه به مناسبت انتخابات مجلس شوراي اسلامي و خبرگان رهبري خطاب به مردم و مسئولان و نمايندگان داشتند، در عين تأكيد بر ويژگي و بايستههاي مسئولان و نمايندگان مجلس در عين تأكيد ميكنند بر ضرورت ايستادگي شجاعانه در برابر مداخلات بيگانه و واكنش انقلابي به نقشههاي بدخواهان بر اين شرايط حساس كنوني تأكيد و خطاب به مسئولان كشور يادآور ميشوند: پيشرفت كشور هدف اساسي است، پيشرفت صوري و منهاي استقلال و عزت ملي پذيرفته نيست، « پيشرفت به معني حل شدن در «هاضمه استكبار جهاني» نيست و حفظ عزت و هويت ملي جز با پيشرفت همهجانبه و درونزا دستيافتني نيست.»
