وزارت ورزش و جوانان به عنوان اصليترين متولي ورزش كشور بايد نگاهي جامع و كامل به ورزش داشته باشد. تبديل شدن سازمان تربيت بدني به وزارت ورزش اين نويد را ميداد كه نگاه حرفهاي به ورزش باعث رشد و ترقي آن شده و ديگر شاهد كج سليقگيها و اعمال نفوذها نبايد بود. اما در طول سالهاي گذشته عملاً چيزي كه مشاهده شده بدتر شدن وضعيت ورزش كشور از اين نظر و سهمخواهي وزارتنشينان از حوزههاي مختلف ورزش كشور است؛ اتفاقي كه هر روز ابعاد تازهتري هم به خود بگيرد.
وزارت ورزش اين روزها سخت در حال به تصويب رساندن طرحي است كه براساس آن ميتواند بيشتر و بهتر از گذشته در امور داخلي فدراسيونها دخالت داشته باشد؛ طرحي كه دست آقايان دولتي را براي اعمال نفوذ در ريزترين تصميمهاي فدراسيونها باز ميگذارد.
اين طرح هر چند بلافاصله با واكنش كميته ملي المپيك و نامه كيومرث هاشمي به معاون اول رئيس جمهور روبهرو شد اما گويا شيريني تصويب اين طرح اشتباه و مداخلهجويانه در امور فدراسيونها اينقدر زياد است كه وزارتنشينان به رغم اين مخالفت آشكار هنوز به كار خود براي تصويب آن ادامه ميدهند. نكته جالب اينكه گودرزي و زيردستانش در وزارت ورزش حتي به اعتراضهاي فدراسيونها نيز در اين خصوص كوچكترين اهميتي نميدهند تا ثابت شود آنها براي رسيدن به اهداف خود هيچ مخالفتي را نميپذيرند.
در روزهايي كه دنياي ورزش و كشورهاي حرفهاي آن خود را آماده حضوري مقتدر در بزرگترين آوردگاه ورزش دنيا ميكنند مسئولان بلند پايه ورزش كشور بيشتر به فكر اعمال سليقه خود در ورزش هستند تا اينكه به كسب نتيجه و اقتدار ايران بينديشند.
اين روزها شاهد اعتراضهاي ورزشكاران المپيكي كشور نسبت به وضعيت خود و عدمرسيدگي مسئولان ورزش به آنها هستيم. بسياري از فدراسيونهاي مدال آور بابت نداشتن و كمبود بودجه و امكانات فرياد ميزنند اما مسئولان وزارت ورزش گوشهايشان را گرفتهاند و به جاي اينكه به درد اصلي ورزش كشور برسند ميخواهند جاي پاي خود را در تصميمگيريهاي ريز ورزش محكمتر كنند.
وزارتنشينان در حالي به دنبال تحقق رؤياي خود در به دست گرفتن كليت ورزش كشور هستند كه اصلاً به اين نكته مهم توجه ندارند كه اين مسئله ميتواند حتي به محروميت و تعليق برخي از فدراسيونها به سبب دخالت دولت در امور داخلي و تصميمگيريهاي آنها بينجامد.
اصرار وزارت ورزش روي طرح تغيير برخي از مواد اساسنامه فدراسيونها، اصراري است كه بسياري دليل آن را متوجه نميشوند؛ طرحي كه با مخالفت بخش اعظم ورزش كشور روبهرو است اما وزارت ورزش ميخواهد به هر قيمت ممكن اين اصرار را به نتيجه برساند. روزهاي پاياني سال 94 است و با آغاز سال 95 بايد آماده حضوري پرقدرت در المپيك ريو شد.
فراموش نكنيم توقع اين است كه ورزش ايران نتيجه خوب المپيك لندن را تكرار كند، هر چند آقايان وزارتنشين اينقدر مشغول دخالت در امور فدراسيونها هستند كه اصلاً اهميتي براي المپيك قائل نيستند، شايد هم گودرزي و معاونانش اصلاً نميدانند المپيك كجاست و چگونه بايد در آن حاضر شد، اين را ميتوان از نوع صحبتهايشان در اين خصوص فهميد، وقتي كه فقط سه يا چهار فدراسيون را اميد مدال در المپيك تلقي ميكنند؛ وقتي علناً اعلام ميكنند المپيك ريو، المپيك لندن نميشود. اين وزارت ورزش را مثل جوانان فراموش كرده و تنها به بهرهبرداري از آن ميانديشد.
