وقتي دو كشور دشمني ديرينهاي با هم دارند از هر فرصت و موقعيتي براي ضربه زدن به هم استفاده ميكنند. بارها در طول تاريخ شاهد بودهايم كشورهايي كه با هم روابط دوستانه نداشتهاند از يك اشتباه طرف مقابل استفاده كردهاند تا با روشهاي مختلف به اهداف مورد نظرشان برسند.
اما پس از دستگيري ملوانهاي امريكايي، جمهوري اسلامي ايران نشان داد ميتوان در چنين مواقعي طور ديگري نگاه و جور ديگري رفتار كرد. رفتار اسلامي، انساني و به دور از كينه و خصومت مسئولان نظامي و سياسي ايران با ملوانهاي دربند، الگويي كمنظير در ذهن جهانيان ساخت. نيروهاي دستگيرشده امريكايي پس از دستگيري و صحبتهاي اوليه، چند ساعتي در اتاقي فرش شده پذيرايي شدند، خستگيشان را در كردند و چند ساعت بعد آزاد شدند. همين نحوه برخورد ايران با اين نيروها باعث شده كه موضوع دستگيري ملوانها همچنان ابعاد گسترده بينالمللي داشته باشد و در رسانههاي مختلف از خرد و مهرورزي ايرانيها صحبت به ميان آيد. اين در حالي است كه «اشتون كارتر» وزير دفاع امريكا پس از آزادي ملوانها گفته بود: «مطمئناً در شرايط مشابه ما چنين برخوردي نميكرديم.» همين جمله به خوبي تفاوت رفتار دو كشور در چنين مواقعي را نشان ميدهد.
البته اين بار اولي نيست كه ايران در هنگام مواجهه با دشمنش چنين واكنشي از خود نشان ميدهد. در دوران دفاع مقدس هم ما بارها شاهد رفتار خوب و مناسب رزمندگانمان با اسراي دشمن بوديم. اسيرهاي عراقي در ايران بدون هيچ اذيت، آزار و شكنجهاي روزگار ميگذراندند و اگر كسي هم برخورد فيزيكي با آنها ميكرد همان لحظه با تذكر فرماندهان مواجه ميشد. اين در صورتي بود كه اسراي ايراني در عراق، با سختترين روشها شكنجه ميشدند و تحت فشار زيادي از سوي بعثيها قرار ميگرفتند. شدت اين شكنجهها به حدي بود كه برخي از اسيرها در خاك عراق شهيد شدند و برخي ديگر هنوز از عواقب آن شكنجهها رنج ميبرند.
در واپسين روزهاي دفاع مقدس ما شاهد نمونهاي از رفتار خصمانه دشمنان با رزمندگان بوديم. شهيد نادر مهدي چهره شاخصي است كه در سالهاي پاياني جنگ، به دست امريكاييها دستگير شد و در آخر زير سختترين شكنجهها به شهادت رسيد. 16 مهرماه ۱۳۶۶ سردار شهيد نادر مهدوي همراه سردار شهيد غلامحسين توسلي، سردار شهيد بيژن گرد، سردار شهيد نصرالله شفيعي، سردار شهيد آبسالاني، سردار شهيد محمديها، سردار شهيد مجيد مباركي و عدهاي ديگر، براي انجام گشتزني و حفاظت از آبهاي نيلگون خليج فارس، با استفاده از سه فروند قايق تندروي توپدار به نام «بعثت» و يك فروند ناوچه به نام طارقبه به سمت جزيره فارسي حركت ميكردند كه با حمله بالگردهاي امريكايي روبهرو شدند. در اين درگيري بيشتر نيروهاي ايراني به شهادت رسيدند و در عين حال يكي از بالگردهاي متجاوز را ساقط كردند. اما نادر مهدوي به اسارت امريكاييها درآمد.
او در حالي به اسارت درآمد كه زنده بود. اما پس از شش روز پيكر شهيد مهدوي از طريق كشور عمان به ايران اسلامي بازگشت. خانواده و همرزمان او با ديدن پيكرش شوكه شدند چراكه نادر بر عرشه ناو جنگي «يو. اس. اس. چندلر» آماج شكنجههاي شديد و وحشيانه دشمن قرار گرفته و سينهاش با ميخهاي بلند آهنين سوراخ شده بود. شدت شكنجهها به قدري زياد بود كه مهدوي زير همين شكنجهها به شهادت رسيد. زخمهاي به جا مانده روي بدن شهيد مهدوي نشان ميداد كشورهايي مثل امريكا كه داعيه حقوق بشر دارند، در جاي خود تا چه ميزان وحشيانه و دور از انصاف رفتار ميكنند. با وجود چنين جنايتي از سوي امريكاييها، وقتي كه سپاه تنها به انتشار واقعيتهاي موجود در ماجراي بازداشت 10 ملوان امريكايي پرداخت و فيلمهاي آنها را منتشر كرد، برخي از رسانههاي داخلي همسو با دشمنان به تقبيح اين حركت پرداختند. معلوم نيست حافظه اين رسانهها و جريانهاي حامي آن چرا همواره به نفع جبهه دشمن در نوسان است و با فراموشي رفتار وحشيانه امريكاييها با شهيد نادر مهدوي، برخورد قاطع نيروهاي دريايي سپاه با ملوان متجاوز را مورد انتقاد قرار ميدهند.
هنوز يادمان نرفته امريكا براي تحقير ملت ايران قانون كاپيتولاسيون را در دوران دوستياش با رژيم طاغوت به كشورمان تحميل كرد و حالا كه دم از منطق و حرفهايگري ميزند، تنها و تنها به خاطر قدرت و صلابت كليت ايران اسلامي است. وگرنه شيطان بزرگ همان غول بيشاخ و دمي است كه نه تنها به ايران بلكه به تمام جهانيان از بالا نگاه ميكند و خود را برتر از همگان ميداند، البته به جز كسي كه مقابلش بايستد و سيلياش را با سيلي پاسخ دهد.
جانم فدای اسلام ورهبرم 
