كتاب «صحيفة سجّاديه» مجموعهاي از ادعيه و مناجاتهاي امام چهارم، علي بن حسين زينالعابدين(ع) است كه مشتمل بر 54 نيايش و داراي مضامين اعتقادي، فضيلتهاي اخلاقي، سنتهاي الهي، شرافتهاي انساني، مسائل اجتماعي، فرهنگي و... است. صحيفه سجاديه كه به «زبور آل محمد(ص) و انجيل اهل البيت(ع) و اخت القرآن» نيز معروف است رازها و نجواهاي كسي است كه او را سرور ساجدان و پيشواي مشتاقان و زيور عابدان خواندهاند.
چون در صحيفه سجاديه براي مسائل گوناگون و نيازهاي مختلف انسان دعايي آمده است به آن صحيفه كامله و كبيره نيز ميگويند كه به همه ابعاد انساني پرداخته است و راوي آن نجمالدين بهاءالشرف علوي است.
نخستين راويان صحيفه نيز فرزندان امام سجاد (ع) يعني محمد بن علي و زيد بن علي بودهاند. امام محمدباقر(ع) اين وديعت را به فرزند خود امام جعفر صادق(ع) سپردهاند و زيد بن علي آن را به فرزند خود يحيي بن زيد داده است. متوكل بن هارون كسي است كه با يحيي بن زيد ديدار كرده و يحيي چون پيشگويي شهادت خود را شنيده صحيفهاي را كه در نزد او بوده به متوكل داده است تا به مدينه ببرد. سرانجام هم اين صحيفه به دست راوي، بهاءالشرف علوي، ميرسد و اينك يكي از كتب ارزشمند شيعيان محسوب ميشود.