هرچند بعد از فتح خرمشهر، حاج حسين مسئوليتهاي ديگري برعهده گرفت و از لشكر 27 رفت، اما شخصيت و منش همداني بسياري از رزمندگان تيپ را مجذوب خود كرده بود تا آنجا كه چند سال پس از اتمام جنگ، دوباره به لشكر27 برگشت و چند سال فرماندهي اين لشكر و همچنين سپاه محمدرسول الله(ص)تهران بزرگ را برعهده گرفت. سردار جعفر جهروتيزاده از همرزمان قديمي سردار همداني در لشكر 27 است كه در گفتوگو با ما از خاطرات خود با اين سردار شهيد ميگويد.
آشناييتان با سردار همداني از چه زماني بود؟
بهمن ماه 1360 كه تصميم بر تشكيل تيپ 27 محمدرسول الله(ص) گرفته شد، ما به همراه حاج احمد متوسليان از مريوان و شهيد همت و تعدادي ديگر از رزمندگان از سپاه پاوه به جبهههاي جنوب آمديم. قرار بود شهيد همداني همراه شهيد محمود شهبازي از سپاه همدان به ما بپيوندند و به اتفاق تيپ 27 را در دوكوهه تشكيل دهيم. در واقع آشنايي عميق ما با سردار همداني از همان جا شكل گرفت، وگرنه قبلاً ايشان را در گردنه صلوات آباد در حد فاصل قروه به سنندج ديده بودم اما آشنايي اصليمان به همان زمان تشكيل تيپ 27 در دوكوهه برميگردد.
پس شهيد همداني در جبهههاي غرب و شمالغرب هم بودند؟
بله، ايشان از رزمندههاي قديمي جبههها بودند. امثال شهيد همدانيها هرجا كه نياز بود و انقلاب احساس خطر ميكرد، حضور پيدا ميكردند. گردنه صلوات آباد يك گردنه استراتژيك بود كه حفظش براي سهولت نقل و انتقال در كردستان حائز اهميت بود. در همان گردنه شهيد صياد شيرازي و فرماندهان ديگر هم حضور داشتند.
بعد از تشكيل تيپ 27 مسئوليت تيپ چه بود؟
ايشان مسئول عمليات تيپ شدند و حدود چهل و چند روز در قالب تيپ 27 در عمليات فتح المبين شركت كرديم. البته استعداد تيپ به اندازه يك لشكر بود، چراكه 12 گردان داشتيم. در فتحالمبين عمليات شناسايي سختي در يك منطقه وسيع انجام داديم كه يك نمونهاش پيادهروي حدوداً 22 كيلومتري تا پشت مواضع دشمن و تصرف توپخانه عراقيها در تپههاي عليگرهزد بود كه با جانفشاني رزمندگان تيپ انجام گرفت و حدود 90 قبضه توپ دشمن را به غنيمت گرفتيم.
سردار همداني تا چه زماني در تيپ 27حضور داشتند؟ گويا ايشان در فتح خرمشهر عمليات شناسايي بزرگي انجام داده بودند؟
سردار همداني بعد از فتح خرمشهر در عمليات اليبيتالمقدس از تيپ رفتند اما براي شناسايي منطقه در همين عمليات بارها همراه ساير نيروهاي شناسايي از كارون عبور كردند و 18 كيلومتر پاي پياده طي مسير ميكردند تا به جاده آسفالته اهواز- خرمشهر برسند و شناساييهاي لازم را انجام دهند. در حرف شايد ساده باشد اما شناسايي خطوط دشمن آن هم با چنين عمقي كار سادهاي نبود.
چند سال بعد از جنگ هم كه شهيد همداني باز به لشكر27 برگشتند و فرماندهياش را برعهده گرفتند؟
بله، منتها شهيد همداني هميشه ميگفتند فرمانده لشكر 27 حاج احمد متوسليان است. من اينجا هستم تا ايشان برگردد و فرماندهي را به حاج احمد تحويل بدهم. به واقع هم حاج احمد را فرمانده خود ميدانستند و منتظر بازگشتش بودند.
اگر بخواهيد خصوصيت بارزي را براي شهيد همداني برشمريد، كدام است؟
تواضع مثال زدني داشت. برايش فرقي نداشت طرف صحبتش كيست. يك بسيجي ساده است، يك فرمانده گردان است يا. . . با آن سن و سالش وقتي كسي با ايشان حرف ميزد، با دقت و توجه گوش ميداد و نميگفت طرف صحبتم همرده من است يا نه. ايشان يك انسان بسيار اخلاقي و دوست داشتني بود. اين اواخر در جمع خودماني به ايشان ميگفتيم پيرمرد، يك جورايي پدر معنوي بچهها به شمار ميرفت و بزرگ ما محسوب ميشد. نميشود امثال او را به اين راحتيها تعريف كرد.
آخرين باري كه ايشان را ديديد چه زماني بود؟
چند روز به سوريه رفته بودم تا سري به ايشان بزنم. تا عيد قربان در آنجا بوديم. در آنجا به هرمكاني ميرفتم سردار همداني را ميديدم. نميدانم شايد من اينطور احساس كردم. اما همان جا به بچهها گفتم انگار سردار هم رفتني است. چهرهاش طوري شده بود كه آدم اين احساس را ميكرد. در محفلي وقتي بچهها حرف بازنشستگي را مطرح كردند، شهيد همداني گفت: «اين لباس سپاه بايد آنقدر در تن ما بماند تا كفنمان شود.» فقدان حاج حسين چيز كمي نيست. منتها دشمنان بايد بدانند ايران امثال همدانيها بسيار دارد و همين الان خيليها هستند كه جاي ايشان را بگيرند و به حتم جهاد ادامه دارد.
