با كدام داشته انتظار موفقيت داريم؟

ناكامي‌هاي تيم‌هاي باشگاهي ايران در مسابقات آسيايي دلايل بسياري دارد كه هيچ يك بر ديگري اولويت ندارند. مسائل فني اگرچه در رقم خوردن اين ناكامي‌ها نقشي پررنگ دارد اما مديريت، امكانات و برنامه‌ريزي سه نداشته مهم فوتبال است كه اين اتفاقات ناخوشايند را رقم مي‌زند. امكانات كشورهاي عربي حاشيه خليج هميشه فارس كه عمدتاً از رقباي باشگاه‌هاي ايراني در مسابقات آسيايي هستند يا حتي كشورهايي چون ازبكستان قابل قياس با تيم‌هاي ايراني نيست. در حالي كه ايران هنوز تنها آزادي را براي باليدن دارد، باشگاه‌هاي آسيايي چندين ورزشگاه با امكانات كامل و در حد تيم‌هاي اروپايي دارند كه اين خود مي‌تواند سهم زيادي در پيشرفت فوتبال آنها داشته باشد. ضمن اينكه مديريت و برنامه‌ريزي دقيق و حساب شده از ديگر عواملي است كه باعث پيشرفت و در پي آن موفقيت تيم‌هاي باشگاهي كشورهاي آسيايي برابر ايران شده است. نگاهي به كشورهاي حاشيه خليج هميشه فارس اين مسئله را به خوبي تأييد مي‌كند وقتي آنها بازيكنان نامدار خارجي را براي پيشرفت و ترقي جذب مي‌كنند و در مقابل باشگاه‌هاي ايراني از راه كانال‌هاي آلوده بازيكناني را به خدمت مي‌گيرند كه جز تعدادي انگشت شمار، ‌هيچ بازده فني براي فوتبال ايران نداشته‌اند. در چنين شرايطي- ضعف مديريت، امكانات و برنامه‌ريزي- باشگاه‌هاي ايراني در نبردي نابرابر به مصاف ساير تيم‌ها مي‌روند و نمي‌توان انتظار موفقيت داشت. بلكه گاهي غيرت و تعصب جرقه‌هايي ايجاد مي‌كند. نظير سپاهاني كه تا فينال جام باشگاه‌هاي جهان رفت يا ذوب‌آهني كه نايب‌قهرمان جام باشگاه‌هاي آسيا شد اما اين موفقيت‌ها در واقع جرقه‌هايي هستند كه هرگز به شعله تبديل نمي‌شوند. در واقع تا زماني كه مديريت، امكانات و برنامه‌ريزي نداشته‌هاي فوتبال ايران هستند نمي‌توان اميدي به موفقيت داشت. حال به اين سه اصل مهم نبود عشق را هم بايد اضافه كرد. عدم بستر‌سازي و مسائل فرهنگي طي سال‌هاي اخير باعث شده جز عده‌اي معدود، بقيه تنها به منافع شخصي و مسائل مادي بينديشند. عاشقان فوتبال يا مهاجرت كردند، ‌يا خانه‌نشين هستند يا در قطعه نام‌آوران خوابيده‌اند. در واقع سؤال اينجاست كه با كدام داشته انتظار موفقيت از تيم‌هاي باشگاهي ايران در بازي‌هاي آسيايي را داريم، نداشته‌هايي كه اگر داشته باشيم، موفقيت را هم داريم اما نداريم.
امیر حاج رضایی/ کارشناس فوتبال