برگههاي تقويم در حالي ميانههاي پنجمين ماه سال را نشان ميدهند كه با گذشت حدود هفت ماه از پايان جشنواره سيوسوم فيلم فجر و آغاز فصل جديد سينماي كشور، هنوز هيچ فيلمي با موضوع دفاع مقدس به روي پرده نرفته است و علاقهمندان به تاريخ جنگ از تماشاي فيلمي با محوريت تاريخ هشت ساله دفاع مقدس محروم هستند.
به گزارش «جوان» با پايان جشنواره فيلم فجر، فيلمهاي سينمايي مختلفي در ژانرها و با مضامين مختلف به روي پرده رفتهاند كه دفاع مقدس تا به حال هيچ سهمي از اكران سينماها نداشته است. با اينكه در جشنواره فجر چهار فيلم «تا آمدن احمد»، «ماهيسياه كوچولو»، «تگرگ و آفتاب» و «حكايت عاشقي» قصههايشان را در روزهاي دفاع مقدس و روزهاي انقلاب روايت كردند ولي هيچ كدام هنوز نتوانستهاند رنگ پرده نقرهاي را به خود ببينند و در شلوغي و هياهوي ديگر فيلمهاي توليدشده گم شدهاند.
سال گذشته سينماي ايران دو فيلم درخشان و آبرومند «چ» و «شيار143» را اكران كرد كه گامي مثبت و رو به جلو در ارتقاي كيفي فيلمهاي حوزه دفاع مقدس به شمار ميرفت و اين اميدواري را به وجود آورده بود كه در سالهاي آينده سهم فيلمهاي باكيفيت با موضوع جنگ بيشتر از گذشته خواهد شد اما تا به امروز چنين چيزي در عمل به وقوع نپيوسته است.
همچنين از سه فيلم دفاع مقدسي كه سال گذشته در سينماي ايران اكران شد، يك پنجم فروش گيشه سينماها به فيلمهايي همچون «معراجيها»، «چ» و «شيار143» اختصاص داشت كه به لحاظ آماري با تعداد بسيار زيادي فيلمها در ژانرهاي ديگر رقمي قابل توجه به شمار ميرود.
استقبال خوب و زياد مخاطبان از فيلمهاي حوزه جنگ و انقلاب شائبه كمتماشاگر بودن فيلمهاي دفاع مقدسي را از ميان برده است. ميزان فروش و مخاطب فيلمهاي اين حوزه در سالهاي اخير به خوبي نشان داده كه اگر فيلمها از لحاظ داستانپردازي و كيفيت ساخت معيارهاي لازم را داشته باشند، مردم غرق در داستانهاي جبههها خواهند شد. دقيقاً همان كاري كه نرگس آبيار با «شيار143» كرد و با زيبايي تمام داستان دلتنگيهاي يك مادر شهيد را جلوي دوربين آورد و با سيلي از مخاطبان مواجه شد. حتي ميتوان با سرمايهگذاري بر فيلمهاي خوب اين حوزه سينما را از ركود فعلياش خارج كرد و عموم مردم را به سينماها كشاند.
نكته اساسي اينجاست چرا در روزهايي كه فيلمهاي روي پرده فروش بالايي ندارند، بايد جاي يك فيلم دفاع مقدسي كه بتواند عموم مردم را به سينما بكشاند خالي است؟ چرا مسئولان فرهنگي و سينمايي استراتژي و برنامه مشخصي براي اكران فيلمهاي سينمايي ندارند و چرا با گذشت پنج ماه از شروع سال هيچ فيلمي با موضوع دفاع مقدس، روي پرده نباشد؟ چرا دستگاهها و سازمانهاي عريض و طويل فرهنگي در رابطه با اين مقوله مهم در تاريخ كشورمان كمكاري ميكنند و زمينههاي آشنايي بيشتر مردم با حقايق جنگ را فراهم نميكنند؟
در همه جاي دنيا سينماي جنگي يكي از ژانرهاي اصلي و مهم در جذب مخاطب است كه با ساخت و پرداختي درست تماشاگران زيادي را به سينماها ميكشاند. با اينكه كمتر از 30 سال از پايان جنگ ايران و عراق ميگذرد، سينماي ايران همچنان غريب و مهجور مانده است و سينماگرها با ميل و رغبت و به دور از سفارش كاري دل به ساختن فيلمي از اتفاقات رزمندگان در جبههها نميدهند و تا زماني كه هنرمندان آثاري درخشان با موضوع دفاع مقدس نسازند، زمينههاي آشنايي نسل جوان با اين بخش از تاريخ كشورمان پيش نخواهد آمد.
امسال و با تشييع پيكر شهداي غواص كه موج مردمي بينظيري را همراه خود آورد انتظار ميرود كارگردانان و فيلمنامهنويسان با كندوكاو و پژوهش در زندگي شهيدان و فرماندهان اتفاقات جذابي بيرون بكشند و بسازند؛ ماجراهاي مختلفي كه در طول هشت سال بسيار يافت ميشود و حتي قابليت نشان دادن مقاومت و دلاوريهاي رزمندگان به مخاطبان سينمايي ديگر كشورها را هم دارد.
