از چه سالي به امريكا سفر كرديد و چطور شد كه دوباره به ايران برگشتيد؟
من از سال 67 تا سال 93 يعني به مدت 26 سال در امريكا زندگي كردم. اما بودن در ايران حقيقتاً بسيار متفاوت است و قابل مقايسه با هيچ جاي دنيا نيست، ضمن آنكه احساس ميكردم بهتر است به مردم كشور خودم و به هموطنانم خدمت كنم.
با وجود اين همه دوري از وطن، چطور شد كه سر از اردوهاي جهادي درآورديد؟
من با گروه جهادي منتظران خورشيد آشنا شدم و وقتي مسئول كميته بهداشت و درمان اين گروه از منطقهاي محروم با ويژگيهاي بسيار خاص جغرافيايي و فرهنگي گفت و از اقداماتي كه در اردوي نوروزشان انجام داده بودند، تصميم گرفتم كه اين منطقه ويژه را از نزديك ببينم و به مردمش خدمت كنم.
از مناطق محروم كشورمان تصور قبلي هم در ذهن داشتيد؟
بله، من در دوران سربازي كه مصادف با دفاع مقدس بود، در منطقه مهران خدمت ميكردم. با محروميت و مظلوميت مردم آن نواحي آشنايي داشتم و خوشحال هستم كه بار ديگر پس از سالها دوري از وطن در چنين فضاهايي حضور يافتم و نظير كارهايي كه جهادسازندگي انجام ميداد، من هم به نوبه خودم خدمتي به محرومين كردم.
اردويي كه در مناطق محروم دزفول رفتيد، چطور بود؟
الحمدلله با اقداماتي كه گروه منتظران در ايام نوروز در اين منطقه انجام داده بودند اهالي استقبال خيلي گرمي از ما كردند كه فهميديم نتيجه همان خدمات ارزشمند است. اين استقبال اوليه در روحيه ما خيلي تأثير گذاشت. البته حركت خوب و خداپسندانه گروه كه در تخصصهاي مختلف بودند استقبال اهالي را در روز آخر بيشتر از اول كرد. به هرحال اردو بسيار مؤثر بود و بيشتر از آنكه اهالي تحت تأثير قرار بگيرند، در خود ما تغيير و تحول دروني به وجود آمد.
اگر ميشود كمي از فعاليتهايتان در اين منطقه محروم بگوييد.
به لطف خدا 300 بيمار را درمان و مداوا كردم، نكته و خاطره جالب آن بود كه نوزادي سه ماهه را پيش من آوردند كه گويا توسط پزشك خانم گروه در نوروز به دنيا آمده بود. اين نوزاد در تب 40 درجه ميسوخت و هر آن ممكن بود تشنج بگيرد كه پس از 3 ساعت توانستيم بچه را درمان كرده و خوشبختانه روز بعد ديدم در آغوش بچههاي بزرگتر در حال بازيگوشي است.
به نظر شما حضور جهادگران در مناطق محروم چه محسناتي ميتواند داشته باشد؟
ايجاد انگيزه و اميدواري در ميان مردم مناطق محروم، اولين نتيجهاي است كه حضور جهادگران در ميانشان ايجاد ميكند. همين گروه منتظران خورشيد كه نوروز به اين منطقه آمده بودند آنقدر خوب مأموريتشان را انجام داده بودند كه توقع اهالي از ما نيز خيلي بالا بود. توصيه ميكنم كه هركس يكبار دل را به دريا زده و به اين مناطق بيايد. ما به اندازه وسعمان هم مردم را معاينه و درمان كرديم هم داروهايشان را داديم، هم آموزشهاي لازم براي پيشگيري از بيماريهاي رايج داديم اما كافي نيست، همه بايد بيايند و اميدوارم پزشكان و ساير متخصصان هم به اردوهاي جهادي بپيوندند و در اين امر خداپسندانه و كمك به محرومين مشاركت داشته باشند.
