كساني كه از قشرهاي مختلف جامعه با جانبازان برخورد دارند بايد آموزشهاي لازم را ببينند. براي جانبازان دو موضوع خيلي مورد توجه است. يكي مسئله فرهنگي است و بايد آموزشهاي لازم، هم به جانبازان و هم به مردم داده شود. قبلاً جانبازان را در شهركي جمع ميكردند ولي بعداً متوجه شدند اين كار اصلاً خوب نيست و از لحاظ فرهنگي و اجتماعي جانبازان بايد در كنار مردم باشند.
بايد اماكن مختلف شهر براي جانبازان ويلچرنشين ساماندهي شوند تا آنان براي رفتوآمد مشكل نداشته باشند. فضاهايي مثل دانشگاهها و كتابخانهها بايد ساماندهي شود و آنها بتوانند از اين اماكن استفاده كنند. اگر امكانات ورزشي بيشتري در رشتههاي مختلف براي جانبازان در نظر گرفته شود باعث سرحالي و تقويت روحيهشان ميشود.
مسائل درماني هم خيلي مهم هستند و خوشبختانه الان وضع بهتر شده و دو بيمارستان خاتمالانبيا و ساسان براي جانبازان در نظر گرفته شده است. داروهاي جانبازان شيميايي دير ميرسد يا داروهايشان خارجي است و گير نميآيد و اين عزيزان با مشكلات زيادي مواجه ميشوند. نبايد بنشينيم و تنها شاهد به شهادت رسيدن جانبازان از عوارض مجروحيتشان باشيم. بايد به اين عزيزان كمك شود. از لحاظ اقتصادي هم بايد وسيله امرار معاش براي جانبازان مهيا شود و نبايد جانبازي درگير معاش روزانهاش باشد. همچنين بايد خانههايشان به گونهاي باشد كه جانباز براي تردد و زندگي به مشكل نخورد و نياز به كمك نداشته باشد. الان چنين مسائلي براي جانبازان لحاظ نميشود. مردم فكر ميكنند هميشه بايد كسي كنار جانباز باشد ولي اگر خيلي از مسائل لحاظ شود، آنها از عهده كارهايشان بر ميآيند. اهميت دادن به اين مسائل باعث افزايش روحيه جانباز ميشود.
چند روز پيش وقتي برگه استعلاج پزشكي پسرم را به درمانگاهي بردم ديدم اصلاً كسي نيست كار من را انجام دهد. آنقدر پله دارد كه من نميتوانم داخل شوم. بعد كسي تلفن را از داخل آورده و بعد از 40 دقيقه انتظار هيچ كسي براي انجام كارم نيامد.
جانبازان هم نبايد اينطور فكر كنند كه هيچكاري برايشان نشده است و كارهاي زيادي برايشان صورت گرفته است. كمكها صورت گرفته ولي كافي نبوده است. ما هيچگاه قصد مقايسه جانبازان عزيزمان را با كشورهاي ديگر نداريم ولي در كشورهاي ديگر وقتي نشان حضور در جنگ به سينه جانبازي ميخورد دولت موظف است كمكهايي به آنان كند. شنيدهام كه پنجسال يك بار خانه جانبازان را عوض ميكنند تا باعث تنوع و تقويت روحيهشان شود. يا وسيله نقليهشان را سهسال يكبار عوض ميكنند تا مدلهاي جديدتري را سوار شوند.
