اين روزها ظاهراً بهرهبرداري از فضاي غبارآلود و يا بهقول معروف گرفتن روزه شكدار توسط برخي از مسئولين فرهنگي كشور و اصرار به گرفتن تيمم آنجايي كه آب وجود دارد به منظور توجيه برخي اقداماتشان تبديل به يك رويه شده است. نظير چنين موضوعي را ميتوان در سير اتفاقات و اظهارات وزارت ارشاد و شخص وزير پيرامون محل مناقشه بودن و حرمت داشتن تكخواني بانوان نزد علما و مراجع عظام مشاهده كرد.
جرقه ابتدايي اين اظهارات شاذ و فتوا گونه وزير ارشاد در روز۳۰ مهر ۹۲ زماني كه علي جنتي به مراسم رونمايي از «بزرگترين نهجالبلاغه مطلا» رفته بود زده شد. در پايان آن مراسم، به سؤالات برخي از خبرنگاران پاسخ گفت؛ پرسشهايي كه بعد از آن تذكر مجلس و مشخصاً اعضاي كميسيون فرهنگي مجلس را در پي داشت و اصرار بر اين ديدگاه از جانب وزير باعث شد كه مجلس شوراي اسلامي به وزير ارشاد كارت زرد بدهد!
در آن روز خبرنگاري از وزير ارشاد درباره تكخواني زنان و نظر متشرعين و اهل فتوا در اين زمينه سؤال پرسيد. جنتي با تكيه بر اين كلام كه در اين زمينه بين علما اختلاف نظر وجود دارد، گفت: اگر تكخواني بانوان منجر به مفسده نشود اشكال ندارد. بعد از اين اظهار نظر جنتي برخي رسانهها با مراجعه به دفاتر علماي صاحب فتوا درخواست استفتاء كردند و هر كدام با رويكرد رسانهاي خودشان به برخي از اين استفتاآت استناد ميكردند. انتشار اين اظهارنظر كه رنگ و لعاب فقهي هم داشت اما در همان ساعات اوليه با واكنش جدي حوزههاي علميه روبهرو شد و حتي در برخي واكنشها، اين اظهارات از سوي وزير ارشاد نشانه كم اطلاعي وي در زمينه فقه شيعه توصيف شد. در اين ميان هم جديترين واكنش از سوي آيتالله مكارم شيرازي به اين اظهارات بيان شد و اين مرجع تقليد با اشاره به مطرح شدن برخي سخنان مبني بر اعلام نظر فقها در خصوص خوانندگي زنان گفت: گفته شده است كه چرا ميگوييد خواننده زن نباشد. نصف جمعيت ايران زن است و فقها در اين زمينه نظر دهند، اين طرز سخنگويي سابقه ندارد. وي با انتقاد از جسور شدن و مدعي شدن افرادي كه چنين صحبتهايي را مطرح كردهاند، هم گفته بود: اينها خبر ندارند يك طلبه 20 سال درس ميخواند تا به مرحله اول اجتهاد برسد و بايد براي مجتهد شدن 40 سال درس خواند. وزارت ارشاد بداند تكرار اين كارها سبب ميشود كه مردم فاصله بگيرند.
پس از آيتالله مكارم شيرازي، آيتالله سبحاني نيز در سخناني كه وزير را مورد خطاب قرار داده بود گفت:«بنده بسيار گلايهمند هستم كه فرزند يك روحاني فتوايي درباره تكخواني بانوان ميدهد؛ يعني تمام مشكلات ما حل شده و تنها اين مشكل باقي مانده است كه دختري بيايد و تكخواني بكند؟ چقدر براي ما زننده است؛ اين فتوا به كشورهاي همانند امارات و ديگر كشورهاي عربي ميرود و برميگردند ميگويند كه اينها دروغ ميگويند و ادعا ميكنند كه اسلامي هستند؛ ولي نميدانند كه اين حرف يك نفر است حرف نظام نيست. اين گله را به گوش اين آقا برسانيد كه آيا تو اهل فتوا هستي؛ ما مجلس، قانون، شوراي نگهبان داريم كه بايد اينها صحبت كنند نه تو؛ جاي گله است، ايشان از اين كار استغفار كند، يعني حرفش را پس بگيرد، معصوم نيست. »هر چند جريان رسانهاي و موجي كه اظهارات وزير ارشاد به وجود آورده بود تا حدودي مشمول مرور زمان و كمرنگ شدن در لابهلاي اخبار مهمتر و. . . گرديد اما با رونمايي از آلبوم«تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم» حالا وزارت ارشاد دولت يازدهم به نوعي با اصرار و ابرام بر اصولي كه جنتي مدعاي طي كردنش ولو به قيمت استيضاح شدنش بود گفته مسيرش در وزارت ارشاد را با الگو قرار دادن مشي و روش خاتمي ادامه ميدهد و در نهايت انتشار و رونمايي از اولين آلبوم با صداي يك زن را صورت داده است. نتيجه اين شد كه آلبوم موسيقي «تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم» كه با همخواني يك خواننده زن و توسط نشر چشمه مجوز گرفته است در فروشگاه اين انتشارات رونمايي شود و رسانههاي حامي دولت نيز سعي كردند طوري اين خبر را پوشش بدهند كه مخاطب به اين باور برسد كه ديگر انتشار آلبومهايي با خوانندگي زنان جزو خط قرمزها به حساب نميآيد و قبح اين ماجرا با انتشار اين آلبوم شكسته شده است و مسير فعاليت عمومي زنان خواننده و انتشار آلبومهايشان توسط دولت اعتدال هموار شده است.
در اين بين هم اما استدلال حاميان خوانندگي زنان در نوع خود جالب است. محسن كرامتي يكي از خوانندگان اين آلبوم در اين مراسم با اعتراض به محدوديت خوانندگي زنان گفته است كه: «همه ما با صداي يك بانو كه براي ما لالايي ميخواند با موسيقي آشنا ميشويم و آن بانو مادر ماست. بياييد تمامي بانوان را مثل مادر خود بدانيم و اجازه دهيم تا صدايشان شنيده شود!» واكنش شديد علماي عظام و مراجع محترم تقليد به اين اقدام وزارت ارشاد در حالي به اوج خود رسيده است كه ظاهراً وزير ارشاد به رغم داشتن تحصيلات حوزوي و اينكه خودش در حوزه درس طلبگي خوانده است و با احكام و حدود فقهي نيز آشنايي دارد، همچنان به مسائلي ميپردازد كه به قول خودش محل اختلاف نظر فقها و علما است. اين در حالي است كه تشبث به چنين مباحثي يادآور برخي تفاسير من عندي يا پر و بال دادن به برخي متشابهات و ناسخ و منسوخي كه حتي در برخي آيات قرآن وجود دارد، همانند كساني كه چشمشان را بر روي محكمات بستهاند و به جاي استناد بر آيات و روايات روشن و صريحي كه در قرآن و كلام معصومين (ع) وجود دارند، براي نيل به برخي اهداف نامعلوم به گزارههايي ميپردازند كه محل اختلاف نظر علما هستند. شايد اين افراد ميخواهند از بحث و حكمي ديني و اسلامي ارادهاي باطل و در مسير نيل به اميال و خواستههاي مطبوعشان نمايند.
