جشنواره فيلم فجر كجاي دهه فجر قرار مي‌گيرد؟!

همان‌گونه كه رهبر معظم انقلاب بارها تأكيد فرموده‌اند مفاهيم يك انقلاب تنها به قدرت هنر است كه مي‌ماند و انتقال پيدا مي‌كند. از همين رو است كه عوام و خواص به ‌وسيله آثار هنري و هنرمندان با انقلاب‌هاي جهان آشنا مي‌شوند. در اين ميان آثار مكتوب و سينمايي شاخص‌ترين قسمت عرصه هنر هستند كه مي‌توانند اين مفاهيم بالا را منتقل كنند. به تازگي در حوزه تاريخ شفاهي آثار مكتوب خوبي ارائه شده است كه جاي خرسندي و اميدواري دارد، اما متأسفانه سهم سينماي ايران با وجود متوليان ثروتمند آن، از انقلاب بسيار ناچيز و كمرنگ است. هر سال در دهه فجر چند فيلم تكراري دهه شصتي مهمان‌خانه مردم مي‌شود؛‌ فيلم‌هايي كه از بس در اين 36سال پيروزي انقلاب تكرار شده‌اند كه مردم اگر پاي تلويزيون براي ديدن بنشينند ديگر ديالوگ‌هاي بازيگران آن را حفظ هستند چه برسد به صحنه‌هاي ويژه اين فيلم‌ها كه بايد پيامي را انتقال كند و اثري بگذارد!
سينما در ايران متوليان كمي ندارد و جالب آن است كه هر كدام از اين متوليان هم خود را مدعي در اين حيطه مي‌دانند اما به‌واقع خروجي اين بنيادها، نهادها و سازمان‌هاي ثروتمند براي انقلاب اسلامي ما چه بوده است؟! اين سازمان‌ها تا چه حد تلاش كرده‌اند پيام انقلاب را صادر كنند؟!
ببخشيد اشتباه گفتم توقع را بالا بردم صادر نه، بهتراست بگويم چقدر اين پيام را به نسل جديد خودمان انتقال داده‌اند؟! كم‌كم به اجبار زمان لوكيشن‌هاي دوران انقلاب و قبل از آن جاي خود را به برج‌ها و ساختمان‌هاي مدرن مي‌دهند. چند سالي است كه پيكان جوانان 57 به يك خاطره تبديل شده و پرايد و پژو جاي همه اتومبيل‌هاي آن زمان را گرفته‌اند و دراين مدت خروجي سازمان‌ها و نهادها جز فيلم‌هايي كه بعضاً مي‌توان بدتر از فيلم‌هاي ضدانقلاب دانست چيز ديگري نبوده است.  اما سؤال مهم‌تري نيز وجود دارد اگر سوءمديريت دراين ارگان‌ها نسل به نسل انتقال مي‌يابد و هيچ‌كس پاسخگو نيست را كنار بگذاريم؛ اصلاً جشنواره فجر به چه درد مي‌خورد؟! بهتر نيست زمانش را تغيير دهند تا ديگر انتظاري از آن نباشد! جشنواره‌اي كه نه بو، نه رنگ و نه يادي از انقلاب دارد، تنها گويي برحسب تصادف در ميانه جشن‌هاي پيروزي انقلاب جا خوش كرده تااز بودجه نظام بهتر بهره ببرد.
بله هدف اوليه اين نبود. قطارجشنواره خيلي وقت است از مسيراصلي خود منحرف شده و چند سالي است كه راهروهاي آن به سالن مزون‌هاي اروپايي بيشتر شباهت پيدا كرده تا يك جشنواره ايراني - اسلامي! اما بازهم سؤال مي‌پرسيم و آن اين است كه آيا اين جشنواره را نمي‌توان مديريت كرد؟! آيا توان اين جشنواره حتي در حد جشنواره‌هاي درجه چندمي خارجي كه فيلمسازان ما را با بودجه بيت‌المالمان تشويق به ساخت فيلم با سياستگذاري‌هاي كشور متبوع خود هم مي‌كنند نيست! هرچه است نقص در مديريت است و سياستگذاري كلان و البته علي الظاهر اين نقص منحصر به يك دولت و دو دولت نيست. دراين مقال حرف‌مان نيشتري بود كه بيشتري را به فكر فرو ببرد شايد... .