اخگر كه اشراف خوبي به نقش و تأثير نيروي دريايي طي جنگ تحميلي دارد، از حضور اين نيروي پرتوان اما مظلوم و گمنام در دفاع مقدس ميگويد.
پيش از شروع جنگ تحميلي نيروي دريايي با احساس مسئوليتي كه نسبت به اقدامات خصمانه همسايه غربي كشورمان يعني عراق داشت، تحركات نيروي دريايي اين كشور را به خوبي رصد كرده و با انجام مانورهايي سعي در بالا بردن توان رزمي خود داشت. چنانچه در ارديبهشت 1359 مانوري با هدف حفظ جزاير سه گانه انجام شد و همچنين طرح عملياتي ذوالفقار براي تداوم آمادگي رزمي به اجرا درآمد.
همزمان با شدت گرفتن اقدامات ارتش بعث، نيروي دريايي در شهريورماه سال 59 و در حالي كه چند روزي به آغاز رسمي جنگ تحميلي زمان باقي مانده بود، به تقويت تكاوران خود در خرمشهر پرداخت و در حالي كه از اواخر شهريورماه ناوچههاي عراقي از دهانه اروند خارج شده و به گشت زني ميپرداختند، نيروي دريايي نيز قرارگاه 421 بوشهر را راهاندازي كرد.
اما صدام با آغاز رسمي جنگ تحميلي در 31 شهريورماه 1359 سه هدف عمده را در بحث دريايي دنبال ميكرد. يكي اينكه در دريا كسب قدرت كند و مالكيت اروند رود را در اختيار بگيرد. دوم اينكه از تنگناي ژئوپلتيكي خارج شود. به اين معني كه عراق از طريق تنها 50 كيلومتر ساحل مشرف به خليج فارس و ايجاد دو اسكله نفتي العميه و البكر كه 30 كيلومتر به دل خليج فارس كنده بودند، به دنبال خروج اين كشور از تنگناي ژئوپلتيكي بود. اما سومين هدف صدام اين بود كه با تحت كنترل درآورن خليج فارس، ارتباط خطوط كشتيراني ما را قطع كند و روي صادرات نفتمان تأثير بگذارد.
ليكن با شروع جنگ تحميلي اهداف دريايي كه ارتش بعث دنبال ميكرد، درست برعكس شد. اول اينكه بخش اعظم نيروي دريايي اين كشور در همان ماههاي اوليه جنگ نابود شد. دوم اينكه با تصرف و تخريب اسكلههاي نفتي العميه و البكر توسط نيروي دريايي كشورمان، عراق كه توليد روزانه 5/3 ميليون بشكه نفت داشت و 5/2 ميليون بشكه از آن را از طريق اين دو پايانه صادر ميكرد، با تخريب آنها توسط نيروي درياييمان لطمه اقتصادي زيادي خورد و در نهايت اينكه به جاي عراق، اين نيروي دريايي ارتش جمهوري اسلامي ايران بود كه برتري خود را در خليج فارس به دشمن ديكته كرد.
مهمترين درگيري كه بين نيروي دريايي دو كشور رخ داد در هفتم آذرماه و طي عمليات مرواريد بود. اما اگر بخواهيم وقايع خلال اين روز را در نظر بگيريم، ما كه در ناوچه جوشن بوديم از همان روزهاي اوليه شروع جنگ تحميلي اسكورت نفتكشهاي خودي را در دستور كار داشتيم. كمي بعد نيز به ناوچه ما (جوشن)، ناوچه گردونه و ناوچه قهرمان پيكان مأموريت داده شد تا اسكلههاي نفتي العميه و البكر را نابود سازيم. ما نيز طي عملياتي با عنوان «اشكان» با توپهايمان اين دو اسكله را منهدم كرديم. چند روز بعد نيز تكاوران نيروي دريايي در عملياتي موسوم به شهيد صفري با اشغال اين دو سكوي نفتي و كار گذاشتن بمبهاي انفجاري آنها را تخريب كردند.
اما كار اسكلههاي نفتي كه به نوعي شاهراه اقتصادي عراق محسوب ميشدند هنوز كاملاً تمام نشده بود. لذا در ششم آذرماه تعداد هفت نفر از تكاوران كشورمان اسكله البكر را تصرف كردند و پرچم كشورمان را در بلندترين سكوي اين پايانه به اهتزاز درآوردند. تعدادي از سربازان عراقي درون اين اسكله اسير و مابقي فرار كردند. ناوچه پيكان نيز شب هنگام وارد منطقه شده و در كناره البكر پهلو گرفته بود. ناوچههاي عراقي كه نميخواستند بازنده اين نبرد حساس باشند، از بندر ام القصر وارد عمل شدند. هر لحظه به تعداد آنها افزوده شدو همان شب درگيري شديدي آغاز شد. تا روز بعد كه هفتم آذر بود باز درگيري تداوم پيدا كرد و با ورود نيروي هوايي عراق به درگيري نيروي هوايي كشورمان نيز وارد معركه ميشود و نهايتاً حدود 13 ناوچه و شناور عراقي نابود شد. در درگيريهاي هوايي نيز 11 جنگنده عراقي ساقط شدند. به اين ترتيب در شصت و هفتمين روز جنگ تحميلي، نيروي دريايي عراق چنان ضربهاي خورد كه تا اتمام جنگ به لاك دفاعي فرو رفت و در بندر ام القصر محصور شد.
در يك نگاه كلي طي جنگ تحميلي نيروي دريايي كشورمان با اسكورت 10 هزار فروند كشتي باعث جابهجايي 300 ميليون تن كالا شد. 150 عمليات نيز در اين خصوص طراحي و اجرا شد و همچنين اين نيرو علاوه بر حضور تفنگداران و تكاورانش در خرمشهر و آبادان، در جابهجايي و حمل رزمندگان و تجهيزات و مهمات در عملياتهاي الي بيتالمقدس، خيبر، بدر، والفجر هشت و... حضور داشت و همچنين در تاريخ 29 فروردين 67 پنجه در پنجه نيروي دريايي امريكا انداخت، تا نشان دهد كه در راه حفظ كشور اسلامي، از هيچ خطري نميهراسد.
