اين روزها كه واليبال ايران در مصاف با برترين تيمهاي جهان سربلند ميشود و شانه به شانه قدرتهاي اول اين رشته در دنيا ميسايد، بد نيست نگاهي به گذشته هم داشته باشيم.
واليبال ايران امروز يكي از قدرتهاي مطرح جهاني است اما اينكه چگونه اين امكان ميسر شد و چه اتفاقي افتاد كه واليبال از يك تيم درجه دوم آسيايي به يكي از قدرتهاي اول دنيا تبديل شد، سؤالي است كه شايد مورد توجه و بحث خيليها باشد.
امروز بسياري از كارشناسان بر اين باورند كه زيرساخت واليبال طي 20 سال گذشته تغيير و اصلاح شد، كار ريشهاي صورت گرفت و مربيان و بازيكنان مطرحي پرورش پيدا كردند كه ثمره آن امروز اينگونه ديده ميشود. در اين راه البته نبايد از تلاشها و برنامهريزيهاي دقيق مسئولان سابق فدراسيون و مربيان زحمتكش و پرتلاش تيمهاي ملي و باشگاهي در راه رشد و ارتقاي واليبال به سادگي گذشت.
محمدرضا يزداني خرم از اواخر سال 68 سكان هدايت فدراسيون واليبال را در دست گرفت و ظرف مدت 17 سال چنان پايههاي اين رشته را محكم كرد كه وقتي در سال 85 فدراسيون را به محمدرضا داورزني تحويل داد، داورزني نيازي نداشت تا از اول شروع كند. داورزني همان راه يزداني خرم را ادامه داد و با مديريت خوب خود واليبال را در راه توسعه و پيشرفت نگاه داشت تا به جايگاه امروزي خود برسد؛ راهي كه يزداني خرم آهسته و پيوسته از سال 68 در آن گام نهاد. ارتباط با دنياي واليبال، حضور مستمر در بازيها و رقابتهاي مهم بينالمللي، استفاده از دانش مربيان طراز اول و پرورش مربيان داخلي زيرنظر و تجربه مربيان خوب دنيا اقداماتي بود كه از سال 68 در واليبال شروع شد. تداوم مديريت يزداني خرم و اصرار و پافشاري او در اجراي درست برنامهها و طرحها بنيادي و زيربنايي در واليبال باعث شد كه واليبال ايران آرام آرام خود را در آسيا مطرح كند. اين حرف اين روزها زياد شنيده ميشود كه زماني ما حسرت بردن يك گيم از حريفاني چون چين، كره و ژاپن را حتي در تهران داشتيم. اين واقعيتي است كه ما با آن روبهرو بوديم، اما برنامهريزي و كارزيربنايي باعث شد كه طي 17 سال علاوه بر اينكه پا به پاي اين حريفان قدرتمند ديروز در آسيا پيش برويم بلكه آنها را پشت سر بگذاريم و كم كم از آسيا فاصله بگيريم.
يزداني خرم چند سال پس از به دست گرفتن مديريت فدراسيون واليبال با به خدمت گرفتن مربيان خوب خارجي نظير بوگانيكوف از لتوني، ماتسو موتو از ژاپن و در نهايت پارك از كره كاري كرد واليبال ايران پوستاندازي كند و از آن قالب سنتي خود خارج شود و به دنياي حرفهاي گام بگذارد. تلاشهاي اين مدير كاربلد از سال 85 توسط داورزني ادامه پيدا كرد. او كياج و گاييچ صربستاني را به تيمملي آورد تا موفقيتها ادامه پيدا كند، البته در اين سالها مربيان داخلي نيز اينقدر خوب كار كردند كه وقتي بعد از چند سال حضور سرمربيان خارجي سكان هدايت تيمملي به حسين معدني سپرده شد كوچكترين خللي در روند روبهرشد واليبال وارد نشد. اما واليبال روبهرشد ايران براي بزرگي در دنيا نيازمند يك مرد بزرگ بود؛ مردي كه در سايه مديريتهاي موفق قبلي و فعلي واليبال بتواند كار كند بنابراين ولاسكو به ايران آمد و شد آنچه كه امروز همه از آن با افتخار ياد ميكنيم، امروز كواچ راه ولاسكو را ادامه ميدهد و داورزني هفت سال است كه قدم در راهي گذاشته كه يزداني خرم در سال 68 آن را آغاز كرد.
بيترديد در موفقيتهاي كنوني واليبال نبايد نقش محمدرضا يزداني خرم را ناديده گرفت؛ مردي كه واليبال را درست و بنيادي ساخت تا امروز شاهد شكوفايي آن باشيم؛ مردي كه مديريت خوب و منحصربهفردش حتي بعد از واليبال در كشتي هم ديده شد؛ مردي كه تلاشهايش امروز مايه مباهات ايران و ايراني است.
