ارتفاع معروف به 2519 متري در منطقه عمومي حاج عمران همراه با ارتفاعات واراس، شهدا، نصر و گردمند از عوارض حساس و كليدي اين منطقه محسوب ميشود كه در دوران دفاعمقدس عمدتاً ديدباني بسيار مناسبي را به همه جهات فراهم ميساخت و كنترل حركات را به طرف منطقه مذكور آسان ميكرد. در اين ميان ارتفاع موسوم به شهدا از وضعيت بسيار بهتري برخوردار بود و تصرف ارتفاع 2519 متري ميتوانست تصرف ارتفاع شهدا را تسهيل سازد. لذا آزادسازي 2519 از ابتدا مورد توجه طراحان عملياتها بود، پس در عمليات والفجر 2 به تصرف رزمندگان اسلام درآمد و مدتي بعد در نتيجه حملات عراق سقوط كرد و دوباره از كنترل ايران خارج شد. بعدها در عمليات كربلاي 2 كه در تاريخ 10/6/65 اجرا شد تصرف اين قله در دستور كار سپاه پاسداران قرار گرفت و تلاشهاي زيادي نيز از سوي سبزپوشان سپاه در اين راستا صورت گرفت. اما اين تلاشها و حركات نيز ناكام ماند و براي دستيابي به آن نهايتاً عمليات كربلاي 7 از سوي نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران طراحي و توسط تكاوران لشكر 64 اروميه اجرا شد. با توجه به ايام سالروز اين عمليات غرورآفرين بر آن شديم تا مروري كوتاه بر كربلاي 7 و چند و چون چگونگي اجراي آن داشته باشيم.
منطقه عمليات كربلاي 7
عمليات كربلاي 7 در شماليترين محور درگيري ميان ايران و رژيم بعث صورت گرفت. عمليات در محدودهاي صورت گرفت كه مناطقي چون حاجعمران، تنگه دربند، ارتفاعات گردمند، تپه سرخي، يال كلهاسبي و دامنه جنوبي ارتفاعات گرديكو معروف به تپه شهدا را در برميگرفت. حاجعمران در غرب پيرانشهر واقع شده و منطقهاي بسيار صعبالعبور و كوهستاني به شمارميرود. منطقه حاجعمران در حوالي خود مناطقي چون دربندخان عراق و شاخ شميران و شاخ ثورمر و شاخ شيطان را دارد كه تقريباً تمام مناطق پيراموني حاجعمران هم استراتژيك و هم درگير محسوب ميشدند. به هر حال اين بخش كوهستاني در امتداد رشته كوه آرارات قرار دارد و داراي قلههاي متعددي است. اگر بخواهيم تعدادي از اين قلل را كه درعمليات كربلاي 7 دخيل بودند نام ببريم بايد به ارتفاعات تمرچين، قمطره، سكانيان، كفارستان، واراس، گردمند، 2519 (شاه كوه)، گرده كوه و تپه شهدا اشاره كنيم، كه عمليات كربلاي 7 در اين مناطق و با توجه به اينكه اين مناطق به شدت صعبالعبور و فقط اجازه حركت به نيروي پياده با سلاح سبك و انفرادي را ميدهد صورت گرفت و شايد بتوان اين مسئله را (حركت نيروي پياده) يكي از ويژگيهاي اين عمليات دانست. به هر حال اين مسئله و عمليات در منطقهاي كه رژيم بعث از سلاحهاي سنگين و زرهي خود استفاده نكند يا نتواند استفاده كند، براي كربلاي 7 مزيت و امتياز به حساب ميآمد.
چرا كربلاي 7؟ چرا حاجعمران؟
اگر در طول جنگ تحميلي نبردهاي زميني را بررسي كنيم، ميبينيم كه ارتش رژيم بعث در طول جنگ و جريان نبردها كاملاً متكي به يگانهاي زرهي و مكانيزه خود بوده است كه استفاده از اين پتانسيل در طول روز و با استفاده از روشنايي امكانپذير بود. به همين جهت است كه رژيم بعث و ارتش عراق در شب منفعل ميشد. از طرفي اين يك امتياز براي رزمندگان اسلام محسوب ميشد. وجود همين قدرت زرهي برتر دشمن باعث ميشد تا عمليات در مناطق كوهستاني و صعبالعبور آسانتر از جبهه جنوب باشد. زيرا به هنگام رويارويي نيروي نفر و رزمنده ديگر با يگان زرهي و مكانيزه رويارويي نداشت. از طرفي تسلط بر اين ارتفاعات تنها محور ارتباطي بين ايران و عراق در اين منطقه يعني جاده پيرانشهر – رواندوز را تهديد ميكرد و با استقرار روي قله 2519 و ارتفاع شهدا در عمق حدود 20 كيلومتري خاك عراق شهركها و روستاهاي حاجعمران، زينو، ميوتان، رايات، دربند، نوپوردان، گلاله و چومان مصطفي و پادگان حاجعمران زير ديد و تير مستقيم رزمندگان اسلام قرار ميگرفت. به همين جهت كربلاي 7 از اهميت بالايي برخوردار بود. با طرحريزي عمليات، به لشكر 64 اروميه مأموريت داده شد ضمن ادامه پدافند درساعت يك بامداد 13 اسفند ماه 65 تك نموده و ارتفاع 2519 را تصرف و اهداف معينشده با رمز يا مولاي متقيان پيشروي كنند كه اين ارتفاعات توسط دلاورمردان ارتش تصرف شد و تا آخر جنگ در اختيار كشورمان قرار داشت. اما طي اين عمليات شهدايي تقديم كشور و نظام اسلامي شد كه در سالگرد عمليات كربلاي 7 ياد و خاطرهشان را گرامي ميداريم.
