ژنرال عبدالفتاح السيسي تا قبل از 12 آگوست 2012 چهرهاي مطرح در صحنه سياسي مصر نبود. محمد مرسي در اين تاريخ ژنرال محمد حسين الطنطاوي را از فرماندهي ارتش مصر بركنار كرد و السيسي را به جاي او گذاشت و از اين موقع بود كه السيسي وارد اين عرصه شد. اين يك خطاي جدي محاسباتي بودكه مرسي انجام داد چون متوجه نشد كه ژنرال پيرتر محتاطانه عمل ميكند و در مقابل، ژنرال جوانتر آن قدر جسارت و حتي جاهطلبي دارد كه با اقدامي قاطع پرونده رياست جمهوري او را ببندد. اين موضوع يك سال بعد و با سقوط مرسي در سوم ژوئيه ثابت شد كه به دست السيسي اتفاق افتاد. اين ژنرال با كنار گذاشتن مرسي و قرار دادن عدلي منصور به جاي او اوضاع مصر را به دست گرفت. در اين ميان، نگاه بينالملل السيسي از اهميت خاصي برخوردار است، به خصوص اينكه او با سفر به روسيه و ديدار با مقامات ارشد مسكو وضعيت خاصي را ايجاد كرده است.
در وهله نخست، بايد توجه داشت سرگئي لاوروف، وزير خارجه روسيه و ژنرال سرگئي شايگو، وزير دفاع روسيه، در ماه نوامبر گذشته به قاهره رفت و اين سفر نشان داد كه روسيه قصد ايجاد باب تازهاي در روابط خود با مصر دارد. احمد محمد علي، سخنگوي ارتش مصر، اعلام كرده كه رفتن السيسي و نبيل فهمي به عنوان وزراي دفاع و خارجه به مسكو در پاسخ به آن سفر است و سعي كرده تا به اين صورت، رفتن اين دو پاسخ مصر در قالب مناسبات عادي بين كشورها تلقي شود. هرچند كه اين نحو تلقي از سوي سخنگوي ارتش مصر به نحو متعارف قابل قبول است، اما بايد گفت كه مسئله در اين مورد خاص به نحو ديگري است. رفتن السيسي به همراه فهمي به مسكو بيش از هر چيز به معناي پاسخ مثبت مصر به تلاش روسيه براي گشودن باب تازه است و به همين جهت است كه ولاديمير پوتين، رئيسجمهور روسيه، با گرمي از السيسي استقبال كرد و حمايت جدي خود را از او ثابت كرد. يك طرف ديگر كه به اين سفر اهميت ويژهاي ميدهد به نگرانيهاي امريكا در مورد تحولات مصر مربوط ميشود كه اين سفر به طور طبيعي حساسيت خاصي را در واشنگتن ايجاد كرده است. حساسيت واشنگتن در واكنش ماري هاف، سخنگوي وزارت خارجه امريكا، نشان داده شد كه او درست بر كانديداتوري السيسي براي رياست جمهوي مصر انگشت گذاشت و گفت: «نه امريكا و نه آقاي پوتين تصميم نميگيرند كه چه كسي بايد در مصر حكومت كند».
ميتوان گفت كه هاف با اين حرف هشدار جدي به السيسي داد تا به او بفهماند كه نزديكي به مسكو ميتواند براي او به قيمت از دست دادن رياست جمهوري تمام شود. در واقع، امريكا بعد از امضاي توافقنامه كمپ ديويد مصر را از متحدين اصلي خود در منطقه ميداند و به شدت خواستار حفظ اين وضعيت مصر است كه در نظر امريكا اين نحو رفتن السيسي به مسكو و استقبال و حمايت قابل توجه پوتين از او زنگ خطري براي اين وضعيت است. آيا السيسي با رفتن به مسكو قصد تغيير اين وضعيت را دارد تا آن كه مصر مثل زمان جمال عبدالناصر از متحدين منطقهاي روسيه بشود؟ پاسخ به اين مسئله دشوار است به خصوص اينكه السيسي ميداند كمكسالانه نزديك به يك ميليارد و نيم امريكا براي ارتش مصر حياتي است و نميتوان از آن چشمپوشيد.
بنابر اين، نميتوان به راحتي گفت كه السيسي با رفتن به مسكو قصد دوري از واشنگتن را دارد، بلكه او با اين سفر بيشتر به دنبال تحريك امريكا است تا تحرك بيشتري براي حمايت از وي داشته باشد چراكه وضعيت نظارهگر واشنگتن بر اوضاع مصر چندان فايدهاي براي السيسي ندارد. در واقع، او با اين سفر سعي در جلب حمايت بينالمللي از خود دارد كه مسكو با لبخند پوتين اين حمايت را ثابت كرده و بعد از اين نوبت با امريكاست و اينكه السيسي چگونه خواهد توانست با تحريك واشنگتن اين حمايت را به دست آورد. در هر صورت، السيسي ميداند كه با حمايت بينالمللي مسير راحتتري تا رياست جمهوري خواهد داشت و اين سفر درست در جهت پيمودن اين سفر طراحي شده است تا آن كه مسكو و واشنگتن مجبور به رقابتي در حمايت از او بشوند و او در نهايت بتواند قدرت را به طور كامل در مصر به دست آورد.
