شهید
قریب اسکندرپور در سال 1298 در سراب متولد شد . در کودکی پدر و مادرش را ازدست داد
و پسر عمویش او را به خانه ی خود برد و بزرگ کرد .
قریب
فردی با اراده ، قوی و سختکوش بود . اگر چه پسر عمویش با مهربانی او را زیر چتر
خود گرفته بود ، اما از همان اوان نوجوانی سعی کرد روی پای خودش بایستد . به همین
خاطر هیچگاه از کار کردن خسته نشد . در آستانه جوانی به شغل آرماتور بندی روی آورد
و در این حرفه استاد شد . همراه گروه کاری به شهرستانهای دور می رفت و ماه ها به
دور از خانواده ی پسر عمو به کار می پرداخت .
با
پیشنهاد پسر عمو با دختر عمویش ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه فرزند دختر و سه
پسر بود . او همکاری اش را با پالایشگاه با عنوان آماتور بند آغاز کرد و سرانجام
در همین پالایشگاه بر اثر بمباران هوایی دشمن در تاریخ 17 اردیبهشت سال 1365 به شهادت رسید .
نجابتش
حرف اول را مي زد
همسر
شهید مي گويد :ایشان آدم نجیبی بود . اگر کسی یک قدم برایش بر می داشت . برای
جبران محبت او ده قدم بر می داشت . پدر و مادرم که بیمار شد ، آن ها را آورد به
خانه مان ، گفت : پدر ومادر ت برگردن من خیلی حق دارند تا من زنده هستم آن ها را
نزد خودمان نگه داریم .
ایشان
قبل از آنکه اذان رادیو پخش شو د وضو می ساخت و آماده ی نماز می شد و به نماز اول
وقت خیلی اهمیت می داد . در خانه ی ما به روی همه باز بود . و ایشان فردی مهمان
نواز بود . نزدیک عید نوروز بود . به او گفتم برو چند کیلو آجیل و تخمه برای شب
عید بخر . گفت : مگر نمی دانی . جنگ است .
که
در محله ی یک شهید روی دست روی دست مردم تشییع می شود . جوانان مردم توی جبهه ها
سینه هایشان را جلوی دشمن قرار داده بودند. ، آن موقع من دراینجا در کمال آرامش
بنشینم و تخمه بشکنم . انگار نه انگارکه
شهید می دهیم .
گفتم
: خیلی ها این کار را می کنند . سفره ی هفت سین می اندازاند ، تنقلات می خرند، خوب
نیست ما نداشته باشیم . آن وقت مردم پشت سرمان چه می گویند .
گفت
: من کار ی به حرف مردم ندارم . تا وقتی جنگ است و مردم شهد می دهند شکستن تخمه و
خوردن تنقلات در خانه ی من ممنوع است .
دهاني
پر از آتش
با
غیبت و دروغ کاملا بیگانه بود . اگر کسی می خواست پشت سر کسی حرفی بزند و غیبت کند
. فوری به او تذکر می داد و می گفت :
فلانی را ول کن از خودت بگو
اگر
آن فرد بر کار خود اصرا ر می ورزید ، خیلی زود از او خداحافظی می کرد . یک روز یکی
از دوستانش که خیلی ا ن غیبت این و ان را می کرد به او انتقاد کرد که چرا به او
محل نمی گذارد . قریب به او گفته بود : از دهان تو آتش بیرون می آید می ترسم مرا
هم بسوزاند .
کم
حرف و پر عمل بود . یکی روز اهالی محل تصمیم گرفتند مسجدی بسازند . هر کسی حرفی می
زد و ادعایی کرد . یکی گفت من فلان قدر پول می دهم . آن دیگری گفت : من فلان وسیله
را فراهم می کنم .
خلاصه
آدم های زیادی حرف های زیادی زدند . تنها عده ی قلیلی از آن ها حرف های خود را
عملی کردند . یکی از آنها قریب بود . قریب هیچ قول و عده ای نداده بود . فقط در دل
نیت کرد و نذر نمود . همان کافی برای مشارکت در ساخت مسجد . چون با خدا معامله کرد
. در ساخت مسجد صاحب الزمان عج سهم بسزایی داشت .
ديني
كه بر گردنش ماند
یک
هفته قبل از شهادت اش با هئیت امنای مسجد صحبت می کرد . همه ی سفارشش این بود که
مبادا کار مسجد فقط به برگزاری نماز جماعت خلاصه شود و از دیگر کارها به خصوص
برگزاری کلاس قرآن غافل شود . اعتقاد داشت
. مسجد باید پایگاهی باشد برای تربیت اخلاقی و قرآنی . کودکان و نوجوانان و جوانان
می گفت : در مسجد باید روی همه باز شد .
حتی افرادی که از نظر ما خوب نیستند و با نسبت به نماز بی توجه اند . چه بسا یک
روزی از آنان هم هدایت شوند . یک نفر از او می پرسد چی شده که این قدر نصیحت می
کنی .
ایشان
می گوید : خواستم . دینی بر گردنم نباشد . خدا را چه دیدی شاید چند روز دگر ما
نبودیم .
