به تازگي و بعد از آنكه پس از سالها براي عضويت در شوراي امنيت سازمان ملل، نوبت به «عربستان سعودي» رسيد، اين كشور در اقدامي غيرمنتظره اعلام كرد حاضر نيست به عضويت اين شورا درآيد. سران سعودي علت اين اقدام خود را برخوردهاي دوگانه اين شورا با مسئله سوريه عنوان كردهاند. انتشار خبر فوق باعث حيرت بسياري از سران كشورها و ناظران و ديپلماتهاي مستقر در سازمان ملل شد، چراكه اين فرصت و امتيازي خارقالعاده براي هر كشوري محسوب شده و كسب آن گاه دهها سال طول ميكشد. يك ديپلمات غربي اين رفتار سعوديها را زننده و توهين به سازمان ملل خوانده و خواهان بررسي آن شده است. در همين حال روسيه و فرانسه نيز نسبت به اين اقدام «رياض» واكنش سرد و منتقدانهاي داشتند. آنها عربستان را به خاطر چنين تصميمي سرزنش كرده و خواهان تجديدنظر در آن شدند. پاريس اعلام كرده است حساسيت سعوديها را نسبت به سوريه درك كرده و براي رفع آن با مقامات اين كشور گفتوگو خواهد كرد. مسكو نيز تصميمات شوراي امنيت در قبال دمشق را قانوني خوانده و تلويحاً اين اقدام عربستان را مترادف به رسميت نشناختن سازمان ملل و خروج از سازوكار آن دانسته است.
حقيقت آن است كه «بندر بن سلطان» رئيس دستگاه جاسوسي سعوديها طي سالهاي اخير در اين كشور همه امور را به دست گرفته است. اغلب مقامات اصلي عربستان از جمله پادشاه، وليعهد، وزير امورخارجه و ... بسيار كهنسال و يا در بستر بيمارياند. لذا در روند اداره امور نقش چنداني ندارند. بنسلطان اما همهجا هست. او روابط گرمي با غرب و به ويژه لابيهاي مشهود در امريكا دارد. بسياري جنگ در سوريه را «نبرد بنسلطان» مينامند؛ چراكه او حامي و تمويل كننده اصلي شبهنظاميان مخالف اسد است. با تمام تلاشها اما نقشههاي وي براي سرنگوني اسد در كوتاه مدت ناكام ماند و اين باعث رنجش خاطر بسياري از متحدان او در دنياي عرب، به ويژه شيوخ ثروتمند حاشيه خليجفارس و مفتيان تندرو سلفي شد. تلاش او براي تطميع مسكو نيز براي دست كشيدن از حمايت اسد به جايي نرسيد.
اكنون جهان به بشار اسد متمايل شده و حتي «قطريها» درصدد ترميم روابط خويش با دمشق هستند. حماس معارضين سوري را محكوم كرده و تركيه بيش از اين حاضر به پيش رفتن در اين باتلاق نيست. اين همه «بن سلطان» را به شدت مأيوس كرده و به مرز جنون رسانده است. ميلياردها دلار هزينه، دهها هزار كشته و آبرويي بر باد رفته، سهم او از دخالت خونينش در سوريه بوده است. لذاست كه نظر به اين عقبه تصميم سعوديها عجيب نيست. اگر به راستي و در اعتراض به حق وتوي چين و روسيه بر سر قطعنامههايي عليه دمشق عربستان از شوراي امنيت نااميد شده است، چرا سالها پيش اين نااميدي رخ نداد؛ وقتي دهها قطعنامه عليه اسرائيل و براي دفاع از حقوق مردم فلسطين توسط فقط امريكا در اين شورا وتو شد؟
