جنگ افزارهاي ارتش مصر، امروز بيش از هر زمان ديگري حتي انبوهتر و پيشرفتهتر از جنگ تاريخي 1973 در مقابل اسرائيل است، اما برخلاف آن حماسه بزرگ اين بار لوله تفنگهاي ارتش مصر به جاي سرزمينهاي اشغالي و دشمن سنتي اعراب، بر شقيقه مردم مصر، سنگيني ميكند.
جالب است كه شوراي نظامي مصر، از روز 6 اكتبر به عنوان سالروز حماسه تاريخي ارتشهاي عربي به رهبري مصر براي تحكيم موقعيت خود در قياسي مع الفارق نه براي تقابل با دشمن اصلي بلكه براي سركوب هر چه بيشتر معترضان و حوادث خونباري كه در چند روزه اخير شاهد بوديم استفاده ميكند. باورش سخت است كه ژنرالهاي امروز مصر، وارثان قهرمانان جنگ اكتبر باشند. با مرگ سعدالدين شاذلي فرمانده بزرگ جنگ اكتبر 1973، در نوامبر 2011، گويي دفتر قهرمانان اسطورهاي قاهره در برابر تل آويو نيز بسته شد. كساني كه با تانكهاي امريكايي در خيابانهاي مصر براي مردم عادي و غيرنظامي مانور قدرت ميدهند، نميتوانند ميراثدار افرادي مانند «محمد المصري» باشند؛ كسي كه يك تنه 27 تانك اسرائيلي را از جمله تانك «عساف ياجوري» صهيونيست، فرمانده گردان زرهي تلآويو، به آتش كشيد.
تخريبچيهاي امروز نمادهاي انقلاب در ميدانهاي مصر، نميتوانند شاگردان «احمد حمدي» باشند، مهندسي كه با طراحي شگفتآور پلهاي متحرك زير نگاه ديدهبانان دشمن اصلي جهان اسلام و عرب، هزاران نيروي پياده را از تنگه سوئز تحت سختترين شرايط و با حسابشدهترين نقشهها از بزرگترين مانع آبي در تاريخ عملياتهاي نظامي جهان عبور داد و خود در خط مقدم نبرد با دشمن و نه با ملت خود، جان داد و جاودانه شد.
در اولين ضربات هوايي جنگ اكتبر به دشمن و در ميان فريادهاي اللهاكبر، گروهان صاعقه به فرماندهي ابراهيم الرفاعي تنها با سه فروند بالگرد به قلب دشمن زد تا چاههاي نفت را در منطقه بلاعيم واقع در شرق كانال سوئز به آتش بكشند، زيرا نبايد به دشمن اجازه استفاده از اين چاهها را ميدادند – راستي گاز مصر براي اسرائيليها اين روزها هر متر مكعب با محاسبه تخفيف چقدر تمام ميشود؟- عمليات نه تنها موفقيتآميز بود، بلكه قهرمانان جنگ اكتبر پايگاههاي دشمن اسرائيلي را در دو منطقه شرم الشيخ و رأس محمد زير آتش خود ميگيرند و در هفتم اكتبر به فرودگاه الطور حمله ميكنند، تعدادي از هواپيماهاي صهيونيستها را چنان به سرعت تخريب ميكنند كه فرماندهان اسرائيلي بعدها حيرت و درماندگي خود را در برابر سرعت، دقت و شجاعت قهرمانان مصري پنهان نميكنند. آيا ژنرالهاي امروز مصر از جنس شهيد ابراهيم الرفاعي هستند؟
قصه شهيد زكريا خليل يكي از صدها داستان شجاعت رزمندگان مصري در برابر خصم واقعي مصر است. كسي كه يك سرباز اسرائيلي زبان به وصف شجاعت هايش ميگشايد و لقب شير سينا را به اين شهيد اطلاق ميكنند. سرباز اسرائيلي كه خود در نبرد با اين تك سرباز شجاع حاضر بوده به خبرگزاريها گفت كه خليل به تنهايي 22 تن از ما را كشت و تسليم نشد، تا پاي جانش جنگيد. اكنون اما پايبندي به صلح با اسرائيل مانند ترجيع بندي مألوف بر زبان فرماندهان مصري جاري ميشود و صفير گلوله هايشان در خيابانهاي قاهره و نه ميدان جنگ عليه دشمن خارجي شنيده ميشود.
كار به جايي ميرسد كه همزمان با عمليات اخير ارتش مصر براي سركوب برخي گروههاي تحت تعقيب در سينا روزنامههاي صهيونيستي با لحني تمسخرآميز اين عمليات را به استهزا ميگيرند و ميگويند: اين بزرگترين عمليات ارتش مصر از جنگ اكتبر 1973 است!
ديگر شايد نتوان مسئولان نظامي كنوني مصر را كه در روزهاي حماسي و ملي اين كشور، گلولههاي جنگي را به قلب مردم خود نشانه ميروند، بازماندگان حماسه آفرينان اكتبر 1973 ناميد. اگر مانند محمود فتحي رئيس حزب الفضيله مصر نگوييم كه «فرماندهان خائن مردم را از پيروزياي كه مستحقش بودند، منع كردند و اين كودتاچيان در جنگ عليه دشمنان مشاركتي نداشتهاند و تنها در جشنهاي آن رقصيدهاند»، حداقل در اين نكته هم نميتوان ترديد كرد كه اين ارتش، ارتش 1973 نيست.
