تدارک زیادی برای دربی 77 دیده بودند، از نیروی انتظامی گرفته تا
فدراسیون فوتبال، شهرداری و راهنمایی و رانندگی. حتی بازیکنان دو تیم هم حسابی به
سر و ضع خود رسیده بودند. منتها آنقدر به آرایش موهایشان علاقه داشتند که دلشان
نمی آمد قدم از قدم بر دارند.
استقلا و پرسپولیس که با هم بازی داشته باشند ورزشگاه آزادی پر می شود از
هوادارانی که خودشان را از گوشه و کنار ایران پهناور به استادیوم می رسانند تا از
نزدیک بازی تیم محبوبشان را تماشا کنند. انصافا سنگ تمام هم می گذارند، پیراهن
همرنگ تیمشان را می پوشند، پرچم می خرند، شیپور می زنند، شعار می دهند و لازم باشد
برای دفاع از اعتبار سرخابی ها با یکدیگر درگیر هم می شوند. این بار نیز مثل همیشه
هواداران وظیفه خود را به نحو احسن انجام دادند و انصافا هیچ عیب و نقصی به آن
وارد نیست.
با این حال دربی 77 مانند دربی های چند سال اخیر نه هیجان داشت، نه صحنه
حساس و نه حتی صحنه مشکوکی که هوداران برای هم کری بخوانند و اعتراض کنند. تنها
نکته ای که از ابتدا تا انتهای بازی به چشم می آمد مدل موهای بازیکنان بود. در
ابتدای بازی دوربین قیافه تک تک بازیکنان را با نمای بسته نشان داد، مشخص بود که
هرکدام برای تیپ زدن چند ساعاتی وقت گذاشته بودند. یکی سرش را خط انداخته بود، یکی
کنار موهایش را زده بود، ساموئل هم که حرفه ای تر از همه روی سرش نقش و نگار حک
کرده بود و موی تیغ تیغی هم که جای خود دارد.
بازار مو قشنگ ها داغ بود، فکر کردیم با تیپ و قیافه ای که این ها درست
کرده اند حتما برای جانانه بازی کردن هم آماده اند. خیال می کردیم لااقل به خاطر
هواداران هم که شده خودی نشان می دهند یا حداقل برای آنکه ثابت کنند ارزش
دستمزدهای میلیادری را دارند تلاشی نکردند. شاید ما خواسته های ما زیاد است، شاید
از بازیکنانی که یک شبه میلیاردی می شوند نباید بیش از این انتظار داشت.
ما که پای جعبه جادویی نشسته بودیم، طفلک آن هایی که هزاران کیلومتر را
با اتوبوس و ماشین طی کردند و به آزادی آمدند به امید آنکه یکی از معروفترین دربی
های قاره را نظاره کنند. خستگی راه را به جان می خرند چراکه فکر می کنند بازیکنان
و مربیان تیم محبوبشان هم به همان اندازه برایشان ارزش قائل اند و از خود گذشتگی می
کنند. اما از این خبرها نبود؛ سرمربیان دو تیم از ترس باخت جرات نداشتند شاگردانشان
را به حمله فرابخوانند. ژست نباختن و حفظ رکورد برای خیلی ها مهم است، آنقدر مهم
که ناراحتی و بی حوصلگی تماشاگران از دیدن بازی کسل کننده اصلا اهمیتی ندارد. تازه
بعد از مسابقه نیز طرف مقابل را به ارائه بازی محتاطانه متهم کردند!
هواداران بعد از دربی 77 حرف های زیادی برای گفتن داشتند، دوری مسافت،
خرج سفر، به صبح رساندن شب روی چمن های اطراف استادیوم، کری خوانی برای حریف و
هزار و یک دشواری دیگر به کنار، بی انگیزگی بازیکنان و نوجه نکردن به خواسته
میلیون ها عاشق استقلال و پرسپولیس انتقاد اصلی هواداران است. قطعا تماشاگری که از
بوشهر یا خوزستان تصمیم می گیرد به پایتخت بیاید پی مشکلات و سختی ها را به تنش می
مالد اما ارائه بازی حساب شده و خلق حداقل چند موقعیت خطرناک در هیچ کجای دنیا
انتظار زیادی محسوب نمی شود. عصر جمعه یک بار دیگر ثابت شد میلیارد ها تومان به
اسم فوتبال حرفه ای هدر می رود و عده ای بی خود و بی جهت مشهور شده و ماشین های
لوکس سوار می شوند. همین و بس!
بازی برگشت هنوز مانده. استقلال و پرسپولیس که عوض نمی شوند، با خودم می گویم
شاید تماشاگران این دفعه با نرفتن به ورزشگاه اعتراضشان را نشان می دهند. اما نه
هواداران بارها معرفت شان را ثابت کرده اند.
