فرزاد اميني كارگردان نمايش «من از سگ بودنم چيزهاي جديدي فهميده بودم» ميگويد اثرش روايتي از عشقي نافرجام در قاب سوررئال است.
نشست خبري نمايش «من از سگ بودنم چيزهاي جديدي فهميده بودم» با حضور فرزاد اميني، نويسنده و كارگردان، مرتضي اسدي دستيار كارگردان و مهدي اميني آهنگساز در خانه هنرمندان برگزار شد. فرزاد اميني، كارگردان نمايش در ابتداي نشست در خصوص انتخاب سوژه نمايش گفت: من متن را در سال 84 به رشته تحرير درآوردم و در سال 87 كار براي اولين بار در جشنواره تئاتر دانشجويي اين نمايش به اجرا درآمد و موسيقي كار هم به عنوان كانديداي بهترين موسيقي انتخاب شد و در واقع علاقهمندي من به ادبيات مدرن باعث انتخاب اين داستان شد.
وي درباره فضاي سوررئاليستي كار افزود: داستان نمايش روايتي از عشقي نافرجام است. تلفيقي كمدي و تراژدي در اين داستان، بهانهاي سوررئاليستي بود تا فضايي موهوم ماليخوليايي به بطن نمايش تزريق كند. اميني با اشاره به پرداخت سمبليك داستان گفت: به نظر من ذات هنر در سمبليسم است. من از اينكه در يك نمايش فضايي كاملاً رئال حكمفرما باشد و همه چيز همانند واقعيت باشد، گريزان هستم. وي در خصوص اينكه آيا به باور او پرداخت سمبليك باعث محدوديت مخاطب نمايش نميشد، ادامه داد: به هر حال هر هنرمندي از جايي بايد اين نگراني را كنار بگذارد، چون اگر قرار باشد با اين نگراني كار كند، ميتواند اتفاقات بدتري را برايش در پي داشته باشد و دغدغه ما اين بود كه حداكثر امكانات را در جهت جذب بيشترين تعداد مخاطب به كار بگيريم اما تا يك جايي اين مسئله دغدغه است و از جايي ديگر، ديگر رابطه خلوت من و اثر است اما اين به آن معنا هم نيست كه من جذب مخاطب را از نظر دور كنم.
مرتضي اسدي، دستيار كارگردان در خصوص اكسسوار و دكور نمايش گفت: تمام بازيگران در طول 70 دقيقه در صحنه حضور و بازي دارند. اكسسوارها با تغيير فضا، تفاوت پيدا ميكرد. نقطه محوري ما اكت بازيگران است و ما در اين نمايش به دكورهاي افراطي اعتقادي نداشتيم، چون به نظر من اين نوع دكور، تنها صحنه را شلوغ ميكند. مهدي اميني، آهنگساز نمايش هم در ادامه درخصوص نوع سازهايي كه براي القاي فضاي نمايش به مخاطب به كار برده شده است، اظهار كرد: چالش من در برخورد با اين كار رپرتوآري است كه در موسيقي سنتي وجود دارد و به خودي خود براي مخاطب آشنا است و مهم نوع استفاده از سازهاي سنتي بود. وي افزود: ساز ملوديك كار رباب بود در كنار سازهاي كوبهاي پركاشن تنبك و دف، داربوكا و يك ساز افكتيو به نام توفان از سازهايي بود كه در موسيقي متن كار از آن استفاده شد.
