تیم ملی تکواندو بانوان ایران باز هم از دست یابی به مدال مسابقات جهانی
بازماند. با وجود آنکه انتظار می رفت طلسم بی مدالی بانوان چهاردهمین دوره مسابقات
تکواندو جهان شکسته شود اما این اتفاق نیفتاد تا همچنان جای خالی مدال جهانی در
ویترین افتخارات دختران هوگوپوش احساس شود.
شیاپ چانگ مکزیک پذیرای 4 بانوی ملی پوش ایرانی بود. رقابت های جهانی
آوردگاهی است که برترین های دنیای تکواندو گرد هم می آیند، مدال آوران المپیک،
مدال آوران ادوار گذشته جهان و همچنین بهترین های هر قاره. فدراسیون تکواندو این
بار به اعزام تنها 4 ملی پوش در بخش بانوان رای داد. پایین بودن شانس مدال آوری و نبود
تکواندو کارانی در سطح این رقات ها را می توان دلایل اصلی این تصمیم دانست، تصمیمی
که درست یا غلط مانع از حضور تیم کامل بانوان در این رقابت ها شد.
تیم ملی تکواندو بانوان تاکنون در 7 دوره مسابقات جهانی حضور داشته است.
اما نتایج کسب شده در پوئبلای مکزیک نشان داد اعزام 4 تکواندوکار تصمیم نادرستی
نبوده. علیرغم تجربه کافی که طی این سال ها بانوان ملی پوشان اندوخته اند اما
تاکنون موفق نشده اند خود را به سکوی جهانی نزدیک کنند. این در حالی است که انصافا
فدراسیون تبعیضی بین دختران و پسران قائل نمی شود، اتفاقی که در سایر فدراسیون ها
ورزشی ایران کمتر رخ می دهد. مرکز جهانی تکواندو همیشه پذیرای تیم بانوان بوده و
هیچ کسری در تمرینات، اسکان و اعزام های آن ها به چشم نمی خورد. با این وجود در
این دوره نیز انتظاراتی که فدراسیون داشت برآورده نشد، نکته ای که پولادگر نیز به
آن اذعان داشته است.
کادر فنی موضوع دیگری است که باید توجه بیشتری به آن شود. پس از المپیک
لندن سرمربی کره ای جای خود را به آذرمهر مربی ایرانی داد. مریم آذرمهر مدت هاست
که در عرصه ملی فعالیت می کند و آشنایی او با وضعیت تکواندو بانوان احتمالا
مهمترین علتی است که هدایت تیم ملی به او سپرده شد. منتها این مسئله نیز تغییری در
نتیجه گیری ایجاد نکرد. متاسفانه بانوان تکواندوکار کشورمان هنوز از نظر فنی با
سطح جهانی فاصله زیادی دارند. حذف بازیکنان مان تنها پس از یکی دو مبارزه از
گردونه رقابت ها موید همین ادعا است. فریده رشیدی پس از دو برد شکست خورد و حذف
شد، شکرانه ایزدی بعد از کسب یک پیروزی مقابل حریف اسپانیایی اش کم آورد، پریسا
قربانی حتی یک برد را هم تجربه نکرد و در راند اول مبارزه اش 8 اخطار گرفت و با
مسابقات جهانی وداع کرد، حاجی پور هم که المپیک لندن را تجربه کرده نیز در بازی
نخست شکست را پذیرفت تا نوار ناکامی های بانوان تکمیل شود.
اینکه دست روی دست بگذاریم و با بهانه هایی چون بی تجربه گی به سادگی از
کنار این ناکامی بگذریم فایده ای به حال تکواندو بانوان ندارد. اگر این دوره اولین
یا دومین باری بود که ملی پوشان دختر به آن
اعزام می شدند می توانستیم هدف اصلی را کسب تجربه تلقی کنیم. اما حضور در 7
دوره رقابت های جهانی اجازه هیچ بهانه گیری را نه به کادرفنی و نه به مسئولان نمی دهد.
از طرفی آوردگاه جهانی وقت تجربه اندوزی نیست بلکه در این مسابقات است که تمام
داشته های تکواندو یک کشور در معرض نمایش گذاشته می شود. حضور در قهرمنی آسیا،
بازی های آسیایی و تورنمنت های معتبر می بایست تاکنون تجربه و آمادگی بانوان را به
مرحله مدال آوری در عرصه جهانی و یا حتی قرار گرفتن در میان 4 تکواندوکار برتر می
رساند.
حال که این اتفاق رخ نداده کارشناسان دلسوز، مربیان و
مسئولان فدراسیون تکواندو هرچه سریع تر و بدون هدر دادن زمان علت را ریشه یابی
کرده و برای حل آن راهکار ارائه کنند 
