جعفر پناهي كه پيش از اين فيلم «اين يك فيلم نيست» او هم در ليست نامزدهاي اوليه بخش مستند جايزه اسكار ۲۰۱۳ قرار گفته بود، فيلمسازي است كه بيش از اينكه به فيلمسازي و كارگرداني در عالم هنر مطرح باشد، به موضعگيريهاي اپوزيسيونش در جريان انتخابات سال ۸۸ مشهور بوده است. عمق فاجعه زماني نمايانتر ميشود كه بدانيم «پرده بسته» هم مانند «اين يك فيلم نيست» از لحاظ معيارهاي هنري و سينمايي حتي از حداقلها هم بيبهره مانده است.
اينكه چرا جشنوارههاي سينمايي غربي با اين همه ادعا، حاضرند تنها به دليل موضعگيريهاي سياسي، فيلمهاي بيكيفيت را در ردههاي بالاي خود بپذيرند و حتي جايزههايشان را هم به چنين فيلمهايي اهدا كنند، هيچ دليلي نميتواند داشته باشد جز جايگاه نگرش سياسي در فستيوالهاي سينمايي بينالمللي.
نكته تأسفبار در اين ماجرا اين است كه مسئولان ايراني نه تنها از خروج اين فيلمها و حضورشان در جشنوارههاي سينمايي جلوگيري نميكنند، بلكه خود در كنار هيئتي، همراه فيلم ضد ايراني و ضد حكومتي در جشنوارههاي غربي حاضر ميشوند. زماني كه خود مديران سينمايي ايراني به همراه چنين فيلمهايي راهي فرنگ ميشوند، ديگر چه انتظاري از جشنوارههاي غربي ميرود كه نخواهند چنين فيلمهايي كه در راستاي سياستهاي كشور آنها و عليه موضع نظام جمهوري اسلامي ساخته شدهاند، اكران عمومي كنند و در پايان لقب برنده جوايز را هم به چنين آثاري اختصاص دهند. البته اين ماجرا قصه امروز و ديروز نيست. هنوز چند ماهي از داستان ارسال فيلم ضد ايراني يك خانواده محترم به جشنواره فيلم كن به عنوان نماينده ايران و همراه جمعي از مديران ايراني در فستيوال كن نميگذرد؛ حضوري كه با استقبال غربيها روبهرو شد و تنها پس از بازگشت مديران از كن بود كه مشخص شد محتواي فيلم اكران شده در اين جشنواره تا چه اندازه در تضاد با مواضع نظام قرار داشته است!
جالب اينجاست كه همين جشنوارههاي فيلم غربي در مقابل فيلمهاي كارگردانان هم راستا با نظام، همواره رويه بايكوت را در پيش ميگيرند و چشمانشان را در مقابل شاهكار چنين كارگرداناني ميبندند، البته جشنوارههاي داخلي ما هم در اجراي اين رويه دست كمي از فستيوالهاي فيلم بينالمللي ندارند و همواره به دنبال بزرگنمايي آثار فيلمسازان در تضاد يا بيطرف در مقابل موضعهاي نظام هستند و در اين ميان در مقابل فيلمسازان ارزشي، بيتوجهي را پيشه خود ميكنند.
پرسشي كه در اين ميان مطرح ميشود اين است؛ فيلمسازي كه تا چندي پيش به دليل فعاليتهاي سياسي ضدحكومتي در زندان به سر ميبرده و به رغم اينكه بيش از يك سال است از زندان آزاد شده هنوز هم رسانههاي خبري او را اسير دست زندانهاي جمهوري اسلامي اعلام ميكنند، چرا به اين راحتي ميتواند فيلم بسازد و به جشنوارههاي غربي ارسال كند و در اين ميان هيچ مقام قضايي هم پيگير اين رفتار غيرقانوني نباشد؟!
