ابتدا شايد لازم باشد به اصل وجودي و علت ماهوي تشكيل و تولد يك چنين رويداد فرهنگي- هنري كه همان فتنه ۸۸ است نگاه مدقانهتري داشته باشيم. پس از فتنه ۸۸ و يك جنگ نرم امنيتي، فرهنگي، سياسي و ايدئولوژيك تمام عيار هشت ماهه، انقلاب نرم ۹ دي پاياني بود بر هجمههاي متكثر دشمنان خارجي و خائنان و غافلان داخلي نسبت به جمهوريت و اسلاميت دمكراتيكترين حكومت جهان. به تعبير مقام معظم رهبري، دست خدا در اين انقلاب نرم ديده شد.
اما اين پاياننويسي بر ارباب بوق و صدا، سرآغازي شد براي تولد و جوشش چشمهاي ذيل عنوان جشنواره مردمي فيلم عمار. اين اولين مدعا براي اثبات خاص بودن جشنواره عمار، ديگر ادعا گسترانيدن فرش قرمز زير پاي جواناني با دغدغه و نگرانيهايي از جنس انقلاب اسلامي و سينمايي كه بايد مولد و صادركننده تفكرات ناب و اصيل اين انقلاب باشد. ادعاي عمار در اين زمينه تهيه و تدارك يك محمل و محفل براي تولد، رشد و مترقي شدن استعدادهايي كه به قول وحيد جليلي در زير خروارها آوار روشنفكري مكتوم مانده است. برگزاري دو دوره پيشين اين جشنواره و معرفي جواناني بيادعا اما پر از انرژي با قاببندي سينمايي سالم و البته بكر و تازه، تحت عنوان برگزيدگان آن نشاني از كوي و ديار كساني كه دل در گرو كشور و انقلابشان دارند نه چشم به دهان خرس برلين و نخل مطلاي كن.
برگزيدگان جشنواره عمار «مشتي اسماعيل» بود و زندگي سرشار از زلالي و پاكياش. عده ديگر«جهانشهريها»يي بودند كه به سينماگران عافيتطلب و غربزده «بالاشهري» درس پايمردي بر اصول، مذهب و شعار دينيشان آن هم در هواي ابري و گرفته لندن، تا آسمان داغ و پر از خورشيد امريكاي جنوبي را مشق ميكردند. نشان ديگري از خاص و منحصر به فرد بودن اين جشنواره در اكرانهاي خصوصياش پنهان است! البته نه در برخي محافل آكنده از بوي تعفن مشروب و دود غيرتسوز ترياك، بلكه در مساجد و منازل شهداي روستاهايي كوچكتر از حياط خانههاي چندين ميلياردي برخي از آقازادگان! به قول يكي از اكرانكنندهها، فرقون نقش تراولينگ را بازي ميكند و دوربين موبايل ساخت ايران فلان روستازاده، تعبيري بيتكلف از دوربين ديجيتال(كادوي روز تولد جدايي از ديگران و شايد كسب نمره ۲۰ در درس بيدردي همسالان) كودكان و خردسالان عاجنشينان متمول! يا به قول يكي از زحمتكشان جشنواره كه ميگفت: « جشنواره عمار جنبش دفاع از جمهوريتي كه اسلام در برابر منافع نامشروع اشراف و بيگانگان، نگهبان و پاسدارش است. جشنواره عمار يك نوع جمهوريخواهي در عرصه هنر، سينما و رسانه است. جنبش دفاع از حقوق عامه در برابر منافع خاصه است؛ جنبشي كه حقوق مساوي براي شهري و روستايي، تهراني و غيرتهراني قائل است. جشنواره دفاع از سينماي اصيل در برابر سينماي بهشدت سياسي و ايدئولوژيك روشنفكري است. جشنواره عمار، جشنواره سينماي خودجوش و مردمي در برابر سينماي بهشدت سفارشي و جشنوارهاي غربزده است؛ جشنواره سينماي مورد حمايت ملت ايران، ايران بزرگ از منوجان و ايذه و اهر تا جاجرم و خاش جازموريان است و نه ايران ايالات متحده تهران شمالي. جشنواره مورد حمايت ملت و نه مورد حمايت دولتهاي امريكا و فرانسه.
جشنوارهاي كه از چهرههاي پيشكسوت سينمايي ايران تا بسياري از جوانان نوخاسته و نوآمده فيلمساز كشور را گرد ميآورد تا در برابر هژموني رسانهاي جريان غربزده، عَلَمي برافرازند.» اينها بخشي از مدعاي خاص و تافته جدا بافته بودن جشنوراه مردمي فيلم عمار از ديگر جشنوارههاست.
