اين شب فراموش ناشدني!

محمد‌حسين جعفريان

همه ساله و در تولد كريم اهل البيت، امام حسن مجتبي (ع)، رهبر انقلاب ميزبان شاعران كشورند. اين سنت حسنه بيش از دو دهه است كه ادامه دارد و هيچ سال و به هيچ دليلي لغو نشده. بايد باشيد و ببينيد شاعران اين سرزمين با چه شور و شعفي از اقصي نقاط مملكت جمع مي‌شوند، نمازي به امامت رهبر معظم انقلاب مي‌خوانند و بعد پاي سفره افطار مي‌نشينند و سپس به شعرخواني مي‌پردازند. چند سالي است كه شاعران پارسي‌‌گوي از ديگر نقاط جهان نيز ميهمان اين محفل مي‌شوند. چندين ساعت شاعران يكي‌يكي شعر مي‌خوانند و رهبر انقلاب با دقت و شوق فراوان مي‌شنوند و گاه توصيه‌اي مي‌كنند و تذكري مي‌دهند. اهميت اين ميهماني ساده در آن است كه همه ساله فرصتي براي شاعران پيشكسوت و جوان ـ در كنار هم ـ فراهم مي‌شود تا نزد عالي‌ترين مقام اين سرزمين هنرنمايي كنند. در حالي كه هيچ مقام و مدير ديگري تا امروز چنين فرصتي به شاعران ـ با اين نظم هر ساله ـ نداده است، حتي مسئولان رده يك فرهنگي مملكت كه شايد اين مهم در شمار وظايف سازماني‌شان باشد! 

تصور كنيد اگر مسئولان نظام چنين سنت حسنه‌اي را پيشه‌ مي‌كردند، چه ارتباط زنده و پربركتي ميان اهل فرهنگ و هنر مملكت با بدنه اصلي نظام برقرار و چه ثمرات ارزشمندي نتيجه آن مي‌شد، به طور مثال جلسات منظم لااقل سالانه‌اي از اين دست را رؤساي قوا يا حتي برخي وزيران و مسئولان رده‌ بالاي مربوطه و مرتبط، مي‌توانستند با ديگر اهالي فرهنگ و هنر داشته باشند؛ با نويسندگان، سينماگران، خوشنويسان و نقاشان، اهالي تئاتر و ... ولي دريغ! ترديد نكنيد عموم اهالي فرهنگ و هنر اين آب و خاك، بيش از هر چيز احترام و توجه مي‌خواهند و جلساتي از اين دست مي‌تواند مرهمي باشد بر بسياري از آلام و بي‌مهري‌ها تا خستگي يك‌سال تلاش و آفرينش را از تنشان بيرون كند. ‌كاش ديگر مسئولان اين آب و خاك هم از رهبر انقلاب بياموزند. كدام يك از آنها مشغله‌شان بيشتر از ايشان است؟ 

پس از گذشت دو دهه، خود به خود، ماه رمضان و اين محفل به مهم‌ترين اتفاق هر ساله در تقويم شعر فارسي بدل شده است. به ويژه آنكه چندي است شاعران پارسي‌گوي از شبه‌قاره هند، افغانستان، تاجيكستان و ... نيز به اين جلسات مي‌آيند و چه افتخاري بالاتر از اين براي شاعران ميهمان غير ايراني، كه رهبر كشور و مردم اين ديار، دل به سروده‌هاي‌شان مي‌دهند. يكي از آنها پس از خواندن شعرش نزد رهبر انقلاب با هيجاني كه قادر به پنهان كردنش نبود، مي‌گفت: «حالا شادمانم كه ‌شاعري پارسي‌گوي هستم زيرا از وزير خارجه مملكتم با من، در كشور شما، محترمانه‌تر رفتار شد. كي آقا آنها را به افطاري و مجلس صميمي شعر خواني را مي‌دهد؟!» اين ميهماني گذاشتن، تاجي زرين بر سر شعر فارسي است.