الناز خمامی زاده- بسیاری از ما عادت داریم که با حساب و کتاب به سفر برویم؛ در ایام نوروز وقتی برنامه مسافرتمان به نقطهای از داخل یا خارج از کشور را میچینیم دخل و خرج خودمان را محاسبه میکنیم. برای سفر از محل زندگی تا مقصدمان و سپس بازگشت همین مسیر هزینهای صرف میشود؛ کم یا زیاد. با خود میگوییم که ایکاش این هزینه صرف نمیشد اما جای نگرانی نیست! کمی تلاش و کوشش بیشتر در سال جدید بخش زیادی از این هزینههای رفته را جبران خواهد کرد. در واقع بسیاری از واقعیتها در زندگی انسان قابل جبران هستند اما به نظر شما هنگامی که به یک اثر ارزشمند باستانی و تاریخی صدمهای وارد میشود، این خسران قابل جبران است؟
تصور کنید اگر بخشی از صندلیهای استادیوم آزادی آسیب ببیند، اگرچه خسارت مالی وارد آمده است، اما این حادثه با جایگزین شدن صندلیهای جدید جبران میشود. اگر بدنه خودرویی متحمل خسارتی شود، با تعویض یا تعمیر خودرو جبران میشود، اما هنگامی که بخشی از یک اثر تاریخی صدمه ببیند تعویض ممکن نبوده و تعمیر آن اثر تاریخی نیز از اعتبار و ارزشی که با هیچ مبلغی قابل ارزشگذاری نیست میکاهد.
بیشترین تعداد آثار صخرهای جهان در ایران واقع است؛ بخش زیادی از آثار تاریخی کشورمان را آثار سنگی تشکیل میدهد که بیش از 2500 سال از قدمتشان میگذرد؛ این آثار در برابر عوامل محیطی اطراف بسیار حساس هستند و تماس دست هر فرد با آنها به منزله تیشه زدن به ریشه آثار تاریخی است. به گفته کارشناسان دست انسان چربیهایی را ترشح میکند که به مرور زمان جذب سنگ شده و باعث پدید آمدن آسیبهای جبرانناپذیر میشود پس برای حفاظت هرچه بیشتر از سرمایههای ملی کشورمان از دست زدن به آنها بپرهیزیم.
