
الهام غلامی- در میان کنگرهها، نشستها و سمینارهایی که اغلب بدون هیچ هدفی و صرفاً برای افزایش بیلان کاری مدیران در کشور برگزار میشود باید اذعان داشت که برگزاری نخستین سوگواره شعر عاشورایی با عنوان «ستاره تشنگان» حرکتی متفاوت بود. اینکه چرا با وجود گذشت بیش از سه دهه از انقلاب اسلامی شاهد برگزاری نخستین دوره آن بودیم بحث این نوشتار نیست بلکه هدف آن است که با اشاره به این سوگواره به الگویی برای برنامهریزی در راستای اهداف برگزاری چنین برنامههایی دست یابیم.
شاید نقطه شروع و جرقه اصلی این سوگواره بحث توجه به هنر و به خصوص شعر عاشورایی و انتقال مفاهیم گسترده و عمیق این حرکت عظیم به جامعه هدف (مخاطب) باشد اما با توجه به ضعف در اجرای چنین مراسمهایی در کشور این سوگواره میتواند در مواردی که در ذیل میآید به عنوان الگویی برای سایر همایشها و نشستهای فرهنگی و هنری باشد.
1- دعوت از سخنرانان و میهمانان متناسب و البته متفاوت از هم برای پیگیری همهجانبه محور اصلی یک رویداد در تمام ابعاد وجودی آن، مسئلهای که در اکثر نشستهای فرهنگی و هنری کشور دیده نمیشود.
2- مشخص کردن محورهای اولیه و ثانویه یک همایش و سپردن آن محورها به متخصصان امر که دارای دیدگاه متوازن انتقادی و پیشنهادی در حد هم بودند و صرفاً به تعریف و تمجید یا تقبیح و تنبیه یک مسئله نمیپرداختند.
3- ارائه مستندات تاریخی و مکتوب در گفتههای سخنرانان از نکات جالب توجه این همایش بود که نشان از مطالعه و خبرگی میهمانان برای ارائه گفتههایشان داشت.
4- پرهیز از شعار و ترسیم اهداف خارقالعاده و دستنیافتنی از سوی سخنرانان و توجه به نکات ساده و آسیبهای کوچک برای طی کردن راه اعتلای فرهنگ عاشورایی به صورت عملی و نه شعاری!
اینها صرفاً نکات کوچک و سادهای بود که در خلال برگزاری این همایش به خوبی به چشم میآمد و این نکته را به یاد حضار میانداخت که کاش چنین برنامهریزیهایی را در تمام همایشها و نشستهای ملی و بینالمللی شاهد بودیم. شاید اشاره به ضربالمثل معروف «هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست» برای حسن ختام این نوشتار خالی از لطف نباشد.