حسین فصیحی
مجرمانی که برای نخستین بار دست به ارتکاب جرم میزنند برای تبدیل شدن به مجرم حرفهای راه دور و درازی را در پیش دارند. چنانچه عوامل بازدارنده نظیر برخوردهایی که در زندان با مجرمان میشود یا شرایط پس از آزادی و نگاه افراد جامعه به یک مجرم که تجربه زندان را نیز درک کرده است با تنبه مجرم همراه نباشد، فرد مجرم دست به ارتکاب جرم دیگری خواهد زد. بسیاری از دانشمندان علوم قضایی امروزه بر این باورند که محیط زندان برای مجرمان بسان دانشگاهی است که در اجتماعی هماهنگ تبادل اطلاعات به بهترین نحو صورت میگیرد.
شاهد این مدعا اعترافات متهمانی است که باندهای مخوف سرقت خود را در زندان تشکیل داده و با تجربیاتی که پیشتر اندوختهاند پس از آزادی اعمال مجرمانه خود را دنبال میکنند.
از همین رو منطق حکم میکند که در شیوه برخورد مجرمان خطرناک بنا به جنایاتی که انجام دادهاند، در شرایطی متفاوت از مجرمانی که برای نخستین بار دست به ارتکاب جرم زدهاند، نگهداری شوند. همه روزه ما در جلسات دادگاههای کیفری شاهد حضور متهمانی هستیم که به دلیل ارتکاب قتل یا اعمال منافی عنف محاکمه میشوند.
متهمانی که در بین آن جانیان خطرناک کم نیستند از هیچ پوشش لباسی که آنها را از شهروند عادی متمایز نماید، بهرهمند نیستند.
این متهمان خطرناک از هنگام انتقال از زندان به جلسه دادگاه به وسیله ماشینهای آژانس تاکسی مسیر را در بین شهروندان طی کرده و حتی مسافتی را در پیادهروها بین مردم تردد میکنند. غفلت از نکات ایمنی در این باره این مجرمان خواهند توانست ضمن اینکه جان سربازان و مأموران زندان را به خطر اندازند. برای شهروندان نیز حادثهساز باشند. وقوع حادثه ناخواسته در این بین دستگاههای امنیتی را با هزینههای مضاعفی مواجه خواهد کرد.
