حدود شش ماه پس از آخرین قطعنامه ظالمانه شورای امنیت علیه ایران، شش کشور مذاکرهکننده پذیرفتند که مذاکرات هستهای با ایران را مجدداً آغاز نمایند. رئیسجمهور ایران نیز در تیرماه سه شرط برای شروع مجدد گفتوگوها اعلام کرد. قدرتهای مذاکره کننده ضمن عبور از مطالبات ایران، خود را برای مذاکره آماده میکنند و ظاهراً ایران نیز اصراری بر سه مطالبه یا سؤال اعلام شده ندارد.
اما در این دور از مذاکرات اتفاقی جدید افتاده است. روباهصفتان حاکم بر لندن مشیای را دنبال میکنند که به جای امریکاییها عنصر برتر مذاکرات در 1+5 باشند. امریکاییها این روزها سرگرم انتخابات کنگره و سنا هستند و از طرفی فشار اقتصادی و تظاهرات مستمر توان اجرایی آنان را کند کرده است.
انگلیس از این خلأ استفاده کرده و مطالب جدیدی را از اهداف نشست و راهبرد جدید 1+5 جهت آینده مذاکره اعلام نموده است. مرجع اعلام نظر انگلستان برخلاف عرف دیپلماسی نه وزارت خارجه بلکه رئیس سیستم امنیت خارجی آن یعنی MI6 است. ارشدترین مقام امنیت انگلیس برای اولین بار در صفحه تلویزیون ظاهر میشود و مطالبی که به ظاهر گفتن آن میتواند عوارضی را داشته باشد با آگاهی و تعمداً اعلام مینماید که هدف اصلی آن به هم ریزی سناریوهای ایران برای مذاکره است. «جان سائرز» هدف از مذاکرات را «سنجش میزان مقاومت ایران در مقابل تحریمها» میداند و معتقد است اگر ایران در این مذاکره زانویش خم شود معلوم است که تحریم اثرگذار بوده است.
وی برای اولین بار به اقدامات اطلاعاتی و امنیتی انگلیس و همپیمانانش در مسئله هستهای ایران اشاره میکند و با صراحت اعلام می دارد که تحریمها به تنهایی کافی نیست و اقدامات اطلاعاتی و امنیتی نیز به عنوان مکمل در دستور کار است. سائرز «فردو» قم را کشف شده توسط سیستم امنیتی انگلیس میداند. این در حالی است که جمهوری اسلامی ایران قبل از مهلت قانونی آدرس این سایت را برای آژانس بینالمللی انرژی هستهای اعلام کرد و بازرسان آژانس نیز نقطه انحرافی از فردو گزارش نمینمایند.
این مقام امنیتی انگلیس ضمن ادعای اینکه ایران اکنون 2 هزار کیلو اورانیوم غنیشده 5/3 درصد دارد اعلام میکند که در مذاکرات آتی باید همه این اورانیوم از ایران مطالبه شود. این در حالی است که ایران به صورت رسمی برای ارسال 1200 کیلو اورانیوم به ترکیه اعلام آمادگی کرد اما گروه وین و 1+5 آن را نپذیرفت، بنابراین اگر قدرتهای غربی هدف از مذاکرات را نه مذاکره، بلکه سنجش میزان استقامت ایران بر تحریمها میدانند و مطالبه آنان نیز از قبل اعلام شده است، ورود به مذاکره چه فلسفهای دارد؟
آنان ضمن زیادهخواهی و سخنان گستاخ، به سه سؤال رئیس جمهور نیز پاسخ ندادهاند. آیا با این وضعیت علاقه ایران به مذاکره مدعای مدنظر انگلستان را القا نمینماید؟
به نظر میرسد مذاکرات از قبل شکستخورده است، این مذاکره فقط یک نفع دارد و آن گرفتن زمان است. در تدابیر کدام طرف این مسئله اهمیت بیشتری دارد؟
