
رضا فرخی- اصلاً! تعجب نکنید! اصلاً هیجانزده نشوید! چراکه با شنیدن این خبر از این پس انتظار انحلال هر چیزی را باید داشته باشید. توجه، توجه! صدایی که میشنوید آژیر انحلال است لطفاً آرامش خود را حفظ کرده، همه چیز را تعطیل فرض کنید و به تختخوابهای خود بروید و بخوابید. البته شما انحلال یک دانشگاه- منظور دانشگاه علوم پزشکی ایران است- را زیاد جدی نگیرید. ما هم جدی نگرفتهایم که برایش طنز نوشتهایم.
تصور کنید شما دانشجوی دانشگاهی بودهاید که وقتی از خواب بیدارمی شوید خبر انحلالش را میشنوید. اول پوزخندی میزنید و خیال میکنید خواب دیدهاید. اما وقتی میفهمید که ماجرا جدی است دهانتان باز میماند که احتمالاً 200 یا 300 سالی خوابیدهاید!
بعد با خودتان فکر میکنید که وقتی به کوچههای اطراف دانشگاه بروید و کارت دانشجوییتان را نشان بدهید، همه میگویند وای خدای من این کارت متعلق به چه دورهای است! به یکباره یکی فریاد میزند: آری او دانشجوی دانشگاه ایران متعلق به دوران «پزشکبوسیوس» است است که چند قرن پیش منحل شد!
در این افکار هستید که مجری اخبار رادیو میگوید: همه دانشجویان دانشگاه ایران از اینکه در دانشگاهشان یک روزه تخته شده است خوشحالند. (همه چی آرومه، دانشجوها هم خوشحالند!)
این مسئول محترم در پاسخ به سؤال یکی از دانشجویان که «از کجا معلوم که ما خوشحالیم »گفت:از چشمات معلومه! و به این ترتیب این بار دهنتان از تعجب تا بناگوش باز میشود.
ولی از همه اینها بگذریم انصافاً خبر این انحلال آخر سورپرایز بود. احتمالاً مدیرانی که حامی این انحلال هستند فیلمهای جشن تولد و سورپرایز و این جور چیزها را خیلی دوست دارند:«انحلال، انحلال، انحلالت مبارک...!»