نویسنده سفرنامه «یار کجاست؟» گفت: کمبود سفرنامه در میان آثار نویسندگان ما نشانگر این است که نویسندگی برای آنها بیشتر یک شغل است تا یک عادت نوشتن.
رحیم مخدومی با تأکید بر اینکه حج عموماً در سفرنامهها تبلور مییابد، درباره میزان توجه نویسندگان به این مقوله به مهر گفت: جایگاه سفرنامه در میان نویسندگان ما نسبت به دیگر گونههای ادبی بسیار کمرنگ است و این تا حدی است که به جرأت میتوان گفت بسیاری از نویسندگان ما اساساً سفرنامه ندارند.
وی افزود: لازمه سفرنامهنویسی این است که فرد همواره دست به قلم باشد و نوشتن جزو عادت روزمرهاش باشد و نبود سفرنامه در میان آثار نویسندگان ما نشانگر این است که آنها حتی به نوشتن هم عادت ندارند و نویسندگی برایشان بیشتر یک شغل است. همانطور که یک کارمند سر ساعت مشخصی به اداره میرود و سر ساعت مشخصی هم آن را ترک میکند.
نویسنده «جنگ پابرهنه» درباره ارتباط این مسئله با ضعف ادبیات در پرداختن به مسئله حج یادآور شد: جایگاه سفرنامهنویسی حج جایگاه ویژهای است و غالباً کسانی که سفرنامهنویس هستند وقتی به حج مشرف میشوند درباره آن مینویسند. منظورم این است که حج را میتوان از این منظر دید و با توجه به این جایگاه اگر به پیشینه ادبیاتمان نگاه کنیم، چیزی که بتوان از آن به عنوان یک اثر شاخص یاد کرد، دستگیرمان نمیشود.
مخدومی در عین حال اضافه کرد: نویسندگان ما اکثراً متعهد و انقلابی هستند و تشرف به حج جزو آرزوهایشان است. البته اقدامات چند سال اخیر مسئولان هم در پرداختن به حج خوب بوده است اما تا رسیدن به نقطه آرمانی هنوز فاصله زیادی باقی است.
نویسنده «مردان درد» در ادامه، اقدام چند سال پیش حوزه هنری را در اعزام تعدادی از نویسندگان به سفر حج قابل تقدیر دانست و با اشاره به سفرنامه «یار کجاست؟» که خودش طی این سفر تدوین کرده بود، گفت: چون در این سفر مشخصاً نویسندگان اعزام شدند محصولات خوبی تولید شد که از میان آنها میتوان به کتابهای «سفر به قبله» (هدایتالله بهبودی)، «پرستو در قاف» (علیرضا قزوه) و «مهمان کعبه» (محمدحسین مقیسه) اشاره کرد.
