امین خرمی- این در حالی است که به گفته اکثر کارشناسان، تئاتر و نمایش به خصوص در حوزه آموزش مهارتهای زندگی به کودکان و نوجوانان نه تنها در آموزش و پرورش که حتی در میان خانوادههای ایرانی هیچ جایی ندارد. در صورتی که در تمام نقاط جهان بسیاری از آموزههای اجتماعی، فرهنگی و حتی شخصی کودکان و نوجوانان توسط تکنیکهای هنر نمایش به آنها آموزش داده میشود.
نبود الگوی مناسب برای خانوادهها
استاد داوود کیانیان، نویسنده، پژوهشگر و مدرس شیوه نمایش خلاق- تکنیکهای نمایش کودک – درباره دلایل بیتوجهی خانوادهها به شیوههای نمایشی جهت آموزش مهارتهای زندگی به فرزندانشان ضمن بیان انتقاد همیشگی و موجود به کوتاهی وزارت آموزش و پرورش در بیمهری به استفاده از تئاتر به عنوان مهمترین اسباب آموزشی مدرن در مدارس جهان به خبرنگار «جوان» میگوید:«خانوادههای ما بهترین و اصلیترین الگوی خود را در آموزش علمی فرزندان آموزش و پرورش قرار دادهاند و وقتی این وزارتخانه بزرگ به این مهم یعنی استفاده از هنر نمایش به عنوان یک وسیله آموزشی مدرن هیچ اهمیتی قائل نمیشود، بدون تردید خانوادهها نیز از این الگو تبعیت میکنند و متأسفانه هیچ نهاد فرهنگی دیگر از بدنه کلان تئاتر کشور گرفته تا صدا و سیما نیز در این زمینه هیچگونه تبلیغات و فرهنگسازی را در دستور کار قرار ندادهاند. پس با این حساب طبیعی است که خانوادهها نیز در این زمینه آشنایی و شناختی نداشته باشند و از همان شیوه سنتی آموزش (شیوه امر و نهی) در محیط خانواده برای تربیت فرزندانشان بهره ببرند.»
وی همچنین با تأکید بر این نکته که برای بالا بردن سطح آگاهی اجتماعی و فرهنگی جامعه لازم است برخی از الگوهای تربیتی و آموزشی خود را از سطح خانواده گرفته تا آموزش و پرورش بر اساس نظام آموزشی و تربیتی روز جهان دستخوش تغییراتی بگردانیم، تأکید کرد:«فرهنگسراها و سراهای فرهنگی بیش از 10 سال است که به صورت حرفهای در سطح کشور در حال فعالیت هستند و این حداقل تقاضا از آنها میتواند این باشد که در راه فرهنگسازی خانوادهها در راه آموزش تکنیکهای نمایشی کودک و نوجوان و استفاده کردن از آنها در راه تربیت فرزندان یاریگر نهادهایی باشند که شاید در این راه کوتاهی کردهاند.»
حتی بیخبری آقای کارگردان
همچنین بهرام شاه محمدلو، بازیگر و کارگردان نمایشهای کودک و نوجوان یا همان «آقای حکایتی» معروف برنامههای تلویزیونی و تئاتری که با تلفن خبرنگار «جوان» از شروع به کار هفدهمین جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان باخبر شد، ضمن انتقاد از مسئولان برگزاری این رویداد در بیخبر گذاشتن او که به حق یکی از فعالان حوزه تئاتر آموزشی کودک و نوجوان در طی 30 سال اخیر کشور بوده، تصریح میکند:«باز خوب است که شما ما را فراموش نکرده اید! ببینید وقتی جشنواره تخصصی تئاتر کودک و نوجوان من را به عنوان یک هنرمند این رشته کنار میگذارد دیگر از خانوادهها چه انتظاری میتوان داشت؟ آنها که من و امثال من را میشناسند و در کوچه و خیابان از من برای تربیت فرزندانشان یا نصیحت آنها کمک میگیرند، میدانند که من سعی میکنم در همان زمان اندک با قصه یا یک نمایش مسئله را برای آنها توضیح بدهم و همین امر شاید سببساز این مسئله شود که آنها تصمیم بگیرند از معجزه تئاتر برای آموزش فرزندانشان استفاده بکنند اما با کنار گذاشتن ما و آوردن افرادی که تخصص کافی ندارند و عدم تبلیغات بین خانوادهها نمیتوان انتظار این را داشت که خانوادهها به دنبال استفاده از تئاتر برای آموزش کودکانشان باشد. باید سیاست و برنامهریزی از اساس آسیبشناسی شود و تغییر کند.»
تئاتر مطالبه مردم از مسئولان فرهنگی نیست
دکتر مجید سرسنگی، مدرس تئاتر و داور بخش بینالمللی جشنواره تئاتر کودک و نوجوان ضعف سیستم آموزش فرهنگی در بعد کلان آن را مورد توجه قرار میدهد و به «جوان» میگوید:«بیایید با هم روراست باشیم! مگر خود تئاتر در سبد فرهنگی خانوادههای ما اصلاً جایی دارد که اکنون به فکر استفاده از آن برای آموزش فرزندانمان هستیم؟! برای رسیدن به نقطه هدف و ورود تئاتر به خانوادهها اول باید زمینهسازی صورت گیرد تا هر خانواده به این امر پی ببرد که در ماه لااقل یک نمایش را ببیند! وقتی این اتفاق افتاد مطمئن باشید خود خانواده بدون آنکه در مدارس از این هنر جهت آموزش فرزندان شان استفاده میشود یا خیر در خانه بهره خواهند برد و حتی ممکن است استفاده از نمایش در مدارس به عنوان یکی از مطالبات مردم از این وزارتخانه درآید.»
