پل پیروزی چرچیل در ایران الناز خمامیزاده کاخ سعدآباد روز گذشته و همزمان با شصت و نهمین سالگرد ورود متفقین به ایران، 4000 مورد از اسناد و مدارک خسارتهای کشورمان در جنگ جهانی دوم را طی همایشی رسمی با حضور رئیس دفتر ریاست جمهوری و رئیس سازمان میراث فرهنگی رو کرد. از جزئیات برگزاری این مراسم و سخنان صاحبنظران و صاحبمنصبان که بگذریم از جمله نکات جالب توجهی که در خارج از بطن جزئیات برگزاری این همایش نمود میکند، نام منحصر بهفردی است که برای آن گزینش شده است: «ایران، پل پیروزی».این نام در حالی برای این همایش برگزیده شده است که پیشتر در تاریخ، «وینستون چرچیل» نخستوزیر مکار انگلیسی در اشاره به اشغال ایران در شهریور سال 1320 از سوی نیروهای انگلیسی، شوروی و... فراهم شدن شرایط تحقق اهداف متفقین، عنوان «ایران، پل پیروزی» را بارها و بارها به کشورمان نسبت داده بود و اکنون مسئولان برگزاری این همایش بدون مطالعه و بررسی قبلی (و لو با یک جستوجوی ساده در گوگل) با انتخاب عنوانی انگلیسی برای این همایش، همان صفتی را به کشورشان نسبت میدهند که زمانی در مخیله متفقین و چرچیل، سیاستمدار انگلیسی میگذشت! اینکه این نام با چه رویکردی برای همایشی با هدف محکوم کردن ورود متفقین به ایران و استفاده از کشورمان بهعنوان پلی برای رسیدن به اهداف آنان گزینش شده است، مشخص نیست یا در آن آرایهای ادبی نهفته است که ما از آن بیخبریم یا مسئولان با نظرخواهی از متجاوزان به کشورمان چنین عنوانی را برگزیدهاند که برداشت ذهنی هر فرد از آن چیزی بیش از نقش تأثیرگذار ایران در به تحقق پیوستن آرمانی بس بزرگ و پیروزی بس دلچسب برای دولتهای جنگطلب غربی و نادیده گرفتن اعلان بیطرفی ایران در جنگ نخواهد بود. شاید لازم باشد مسئولانی که این نام را با در نظرگیری اهداف این همایش انتخاب کردهاند بار دیگر به تاریخ رجوع کنند تا دستشان بیاید که ورود متفقین به ایران در 69 سال پیش آغازگر دورهای سیاه در خاطره تاریخ ایران و ننگی بزرگ از آن جهت بود که خاک بیطرف کشورمان به بازیچه دست نیروهای انگلیسی و شوروی سابق مبدل شد و عرصهای برای سودجویی و تاخت و تاز آنان قرار گرفت.
