به گزارش ایسنا، علامه فضل الله از چند روز پیش به دلیل خونریزی شدید معده در بیمارستان بهمن در بیروت بستری بود.
این مرجع بزرگ شیعیان لبنان، در 16 نوامبر سال 1935 میلادی در نجف اشرف چشم به جهان گشود. پدر ایشان علامه عبدالرؤوف فضلالله برای فراگیری علوم دینی به این شهر مهاجرت کرده بود و سالهای طولانی را به همراه خانوادهاش در نجف اشرف گذراند و به تحصیل و تدریس در بزرگترین مرکز علمی جهان در آن زمان پرداخت.
علامه محمد حسین فضلالله در بزرگترین حوزه علمیه در نجف اشرف پرورش یافت و از سنین خردسالی فراگیری علوم دینی را آغاز کرد.
ایشان از محضر اساتید بلندپایه آن زمان هم چون سید ابوالقاسم الخوئی، سید محسن الحکیم، سید محمود الشاهرودی و شیخ حسین الحلی استفاده نمود و درس فلسفه را نزد ملاصدرا بادکوبی، فرا گرفت.
علامه فضلالله یکی از دانشجویان برجسته علمی در آن مرحله بود تا جایی که توانست اعتماد آیتالله ابوالقاسم خوئی از مراجع تقلید شیعه را به خود جلب کند.
مرجع شیعه لبنان اهتمام ویژهای به تاسیس و نظارت بر حوزههای علمیه داشتند و از جمله حوزههای تحت نظارت ایشان پژوهشکدهی شرعی اسلامی در منطقه النبعه لبنان است که سرپرستی آن به طور مستقیم بر عهدهی علامه فضلالله بوده و در زمان جنگ داخلی لبنان از این منطقه به منطقه حی السلم و پس از آن به بئر حسن در ضاحیه جنوبی بیروت انتقال یافت.
حوزه المرتضی در حرم حضرت زینب در دمشق نیز از دیگر حوزههای تحت نظارت علامه فضلالله بود.
ایشان همچنین نظارت بر یک مرکز اسلامی فرهنگی را بر عهده داشت که در جهت انتشار فرهنگ اسلامی در سیرهی اهل بیت (ع) فعالیت میکند.
علامه فضلالله همچنین یک دفتر سراسری موسوم به دفتر آیتالله العظمی محمد حسین فضلالله را تاسیس نمودند که دربرگیرنده دفاتری مختلف است.
ایشان همچنین توجه ویژهای به ساخت مساجد داشتند و علاوه بر ساخت مساجدی مختلف در لبنان و سوریه از ساخت مساجد در سراسر جهان نیز حمایت کردهاند.
مراکز آکادمیک و حرفهای، موسسات بهداشتی و پزشکی، موسسات رسانهای، دفاتر شرعی و تبلیغ از جمله دفتر فتوا و حکم شرعی از دیگر مراکز و موسساتی است که علامه فضلالله به ایجاد آن اهتمام ورزیدند.
در زمینهی مسائل اجتماعی نیز ایشان توجه ویژهای به مساله ایتام داشته و اولین موسسه خیریه موسوم به "خیریهی امام الخوئی" را نیز برای ایتام تاسیس کردند و علاوه بر آن موسسات خیریه مختلفی توسط ایشان برای رسیدگی به وضعیت فقرا، درماندگان و معلولین ایجاد شد.
علاوه بر این، باید به کتابهای فقهی، اسلامی، سیاسی، همایشها، سخنرانیها و خطبههای مختلف به عنوان آثار به جای مانده از ایشان اشاره کرد.
