پلمپ تالار مولوی، ‌مسأله درون‌سازمانی، ‌رفتاری اجتماعی

خبری که نباید در شهر گسترش می‌یافت

الهالم غلامی تالار نمایش مولوی بیش از 25 سال است که با پسوند جهاد دانشگاهی شناخته می‌شود و به عنوان یکی از مجموعه‌های فرهنگی این مرکز بزرگ در حال فعالیت در راستای تئاتر دانشجویی و دانشگاهی است و الحق و الانصاف چه آن دوران بی‌‌مهری محض به تئاتر دانشجویی و چه با درایت و مدیریت‌‌های واقع‌بینانه در طی شش، ‌هفت سال اخیر توانسته جایگاه امنی برای گروه‌های مهجور نمایشی دانشگاه‌ها باشد و همچنین توانسته با کسب اعتبار حتی بزرگان این رشته مادر و پایه را به سالن‌های کوچک خودش برای اجرای تئاترهایی حرفه‌ای‌تر از مقیاس دانشجویی ترغیب و تشویق کندد. ‌همچنین بر هیچکس پوشیده نیست –آنچنان‌که در سخنرانی‌ها و صحبت‌های متولیان اصلی هنر تئاتر، ‌سینما و تلویزیون کشور مدام گفته و شنیده می‌شود- که تئاتر دانشجویی به عنوان پشتیبان اصلی تئاتر حرفه‌ای و تغذیه‌کننده بازیگری و کارگردانی سینما و تلویزیون کشور به حساب می‌آید. تاوان عمل بدون اندیشهاین تالار در اوایل هفته جاری پلمب می‌شود و در پیگیری‌های مجدانه درباره دلایل این پلمب شنیده می‌شود که دانشگاه تهران درباره تملک این تالار که جزئی از دانشگاه تهران محسوب می‌شده اما در تمام این مدت جز در موارد برگزاری جشنواره‌های تئاتری این دانشکده مورد استفاده از سوی آن قرار نمی‌گرفته و تمام هزینه تعمیر و نگهداری آن و عوامل دست‌اندرکار آن نیز تا امروز توسط جهاد دانشگاهی پرداخت می‌شده است. وقوع این رخداد بیش از هر چیزی بار دیگر نشان دهنده این نکته است که به‌رغم شعارهای متداول مدیران و متولیان امور هنری کشور من باب تلاش برای به حداقل رساندن مشکلات فرهنگی و گسترش تعامل هر چه بیشتر جهت ارتقای سطح عمومی فرهنگ و هنر کشور همین‌که مساله کوچکی بین دو نهاد فرهنگی مورد تائید و البته بزرگ و انقلابی چون دانشگاه تهران و جهاد دانشگاهی پیش می‌آید پیش از آنکه اندیشیده شود تا این مشکلات در داخل خود این دو نهاد حل و فصل شود هر یک به سهم خود می‌کوشند تا با جنجال‌سازی این اتفاق درون‌سازمانی را به بیرون از آن هدایت کنند. ‌غافل از آنکه سوء‌برداشت‌ها و سوءتفسیرها ازاین اعمال توسط عوام مردم، ‌مسیر سیاسی شدن این مسائل را فراهم می‌کند. سکته و اغمایی دوباره برای تئاتردر این راستا دکتر رحمت امینی، ‌رئیس دپارتمان تئاتر دانشکده هنر و معماری و عضو بنیانگذاران خانه تئاتر دانشگاهی با تصدیق مقدمه بالا مبنی بر داخلی بودن این مساله و تقبیح رسانه‌ای شدن این اتفاق که به صلاح تئاتر دانشجویی کشور نیست ‌به «جوان» گفت: ‌من معتقدم که در این مسیر یکی از طرفین کوتاهی کرده است. ‌این دو نهاد از جمله سازمان‌های مورد تائید و انقلابی کشور می‌باشند و انتظار چنین قصوری از هیچ یک از دو طرف نمی‌رفت. ‌چرا که هم جهاد دانشگاهی می‌بایست برای چنین روزی یک تفکر را در برنامه‌های کلان فرهنگی خود جای می‌داد و هم دانشگاه تهران برای به دست آوردن مکانی که شاید بحق هم برای آن باشد نباید به چنین جنجال‌سازی دست می‌زد و کار را به پلمب و شکستن آن می‌کشاند. ‌رفتاری دور از شأن هنرمندان پیشکسوتهمچنین مهدی مکاری، ‌از مدرسان تئاتر و مدیر تالار مولوی تا پیش از مساله پلمپ این تالار در حالی با «جوان» صحبت می‌کرد که هنوز هم متحیر و گنگ از این اتفاق بود. ‌وی می‌گوید: مسئولان دانشگاه تهران نباید زمانی که اساتید بزرگ تئاتر مانند داوود رشیدی و نظایری مانند این بزرگواران برای پا‌در‌میانی به جمع آنها آمده بودند به صورت خودسرانه اقدام به شکستن پلمب می‌کردند و خودشان زمام امور را در دست می‌گرفتند. ‌متأسفانه آن عزیزان حتی تا امروز هم به من و سایر همکاران اجازه ندادند که به تالار برویم تا وسایل شخصی خود را جمع کنیم. ‌اما کاش این مساله در دل همان دو نهاد می‌ماند و کار به خبر‌رسانی و جلب توجه نمی‌کشید. ‌امیدوارم این‌بار خود دانشجویان و دلسوزان اصلی هنر کشور با درایت خودشان نیست به حل این مساله اقدام کنند.»مشکل تئاتر نیست، ‌آسیب جای دیگری استعباس اقسامی، ‌کارگردان و مدیر خانه تئاتر دانشگاهی نیز با تأکید‌ بر این نکته که وقوع چنین اتفاقاتی را نباید به پای تئاتر نوشت عنوان داشت: ‌«وقتی چنین مسائل کوچکی در سطح کلان فرهنگی موجب تنش و اقدام‌های عجولانه می‌شود باید آسیب را در نحوه مدیریت فرهنگی و هنری کشور جست‌وجو کرد. ‌این مساله یک درگیری درون‌سازمانی بود و نباید به بیرون کشیده می‌شد و حالا که چنین اتفاقی افتاده، باید پذیرفت که تئاتری‌ها به عنوان مهمترین هنرمندان فرهنگ‌ساز حق دارند نسبت به این رخداد واکنش نشانت دهند و تا جایی که می‌توانند با تلاش خود به این نابه‌سامانی سامان دهند تا تئاتر دانشگاهی به عنوان تئاتر پایه و بدنه هنر کشور بیش از این دچار آسیب نشود.»گفتنی است خبرنگار «جوان» چندین بار تلاش کرد تا با دکتر محمدباقر قهرمانی، ‌مدیر دپارتمان تئاتر دانشگاه تهران نیز گفت‌وگو کند که پس از چندین بار تماس از زبان وی شنید ‌من چیزی بیشتر از آنچه در رسانه‌ها آمده نمی‌دانم و از زبان‌ من بنویس از مصاحبه خودداری کردم و تمایلی ‌به مصاحبه ندارم.