یادداشت

یک بام و دو هوا

یادداشتعلی خدایی بیجارییک بام و دو هوااین روزها عملکرد سیما یا تلویزیون که لقب رسانه ملی را نیز به‌دنبال خود به یدک می‌کشد، بدون اغراق تمثیل «یک بام و دوهوا!» را در ذهن مخاطبان خود تداعی می‌کند. درحالی‌که با رسیدن اوقات فراغت قشر اعظمی از جامعه مثل دانش‌آموزان، آموزگاران، دانشجویان و... تلویزیون به بهانه بی‌کیفیت بودن تولید سالیانه فیلم‌های سینمایی کشورمان که به مرزی بالغ بر 75فیلم می‌رسد و بنا به ادعای مدیرکل تأمین برنامه‌های خارجی سیما، (علی رمضانی) مبنی بر استحقاق پخش تنها 20فیلم از 75 اثر تولیدی سینما در رسانه ملی، این مسئولان را برآن داشته که از فستیوال فیلم کن 100فیلم خارجی خریداری کنند و در اوقات فراغت هموطنان در تلویزیون به آنها تقدیم شود. سخن این مدیرکل عزیز این‌گونه معنی می‌دهد که تعدادی بالغ بر 55فیلم که قابل پخش در تلویزیون نیست رسماً در دسته فیلم‌های مبتذل و سخیف قرار می‌گیرد.تا اینجا باتوجه به ادعاهای جناب آقای رمضانی و نگاهی به عملکرد تلویزیون چند تعارض مطرح می‌شود. یکی اینکه به رسمیت نشناختن بسیاری از فیلم‌های سینمایی از دیدگاه مسئولان سیما است به‌گونه‌ای که در جریانات ماه‌های اخیر برنامه‌های بسیار ارزنده‌ای باحضور کارشناسان از تلویزیون با محوریت عدم تولید فیلم‌های سخیف در سینما (که پیشتر در دفترچه سیاستگذاری معاونت سینمایی تدوین شده بود) و در شبکه‌های مختلف سیما تهیه و پخش شد. اما سؤال اینجاست که اگر اکران فیلم‌های سخیف به ارزش‌های جامعه و بدنه سینما لطمه وارد می‌کند، پس چرا خود تلویزیون ممنوعیت و محدودیتی برای تبلیغ چنین فیلم‌هایی در دستور کار خود ندارد؟ و بارها شاهد تبلیغ فیلم‌هایی بوده‌ایم که جزء آن 55 فیلم هستند و به نظر می‌رسد بخش تبلیغات تلویزیون به منافع مالی تبلیغ فیلم‌های سینمایی بیشتر می‌اندیشد. این‌گونه تبلیغات یا به قولی «آنونس» فیلم‌ها که به‌نظر می‌رسد با عملکردهای دیگرگون و شعارگونه بعضی از مسئولان تلویزیون منافات دارد، بنا به تأیید تجربه، ضمن تأثیر در ترفیع رقم گیشه، باعث بی‌اعتمادی مردم به رسانه ملی می‌شود، چرا که بسیاری از مردم ما تبلیغ یک فیلم از تلویزیون را مساوی با تأیید و صحه‌گذاشتن تلویزیون برکیفیت و محتوای آن فیلم می‌دانند و با رویارویی با محتوایی غیراخلاقی طبعاً از تلویزیون دلزده خواهند شد و تلویزیون اعتماد خود را در بین آحاد مردم از دست خواهد داد.دیگر اینکه تولید فیلم‌های بی‌محتوا تنها به سینما محدود نمی‌شود و خود تلویزیون با ورود دوربین‌ها و تجهیزات دیجیتال و وارد شدن به حیطه فیلمسازی چند برابر بیشتر از آمار آقای رمضانی را تولید کرده است. به‌گونه‌ای که در اختتامیه اولین جشنواره فیلم‌های تلویزیون در سال 88 دکتر میرباقری، معاون سیما، با بیان اینکه از 700 تله فیلم تولید شده در دو، سه سال اخیر تنها 57 فیلم به جشنواره راه یافته‌اند که رقمی بالغ بر 180 تله‌فیلم تنها تولید سال 88 بوده است. گرچه شأن تلویزیون شأن انسانی‌تر و اخلاقی‌تری است، اما با این وجود در تولید فیلم‌های تلویزیونی از انجام پروژه‌هایی جامع تا‌به‌حال اقدامی قابل قبول صورت نداده است.در اینجا به‌نظر می‌رسد تلویزیون و سینما هریک به راه خود می‌روند و صریح‌تر اینکه هریک در جریان روند فیلمسازی با ضعف‌هایشان آب در هاون می‌کوبند و (با لحاظ کردن استثنا‌ها) و هزینه‌های تولید فیلم را عملاً دور می‌ریزند، اما اتفاق خوشایند در این بین رویکرد معاونت سینمایی و تدوین دفترچه سیاستگذاری این معاونت است که تا به‌حال به آن توجه نشده است.زیرا بخشی از این سیاستگذاری به همکاری سینما با رسانه ملی مربوط می‌شود که این امر حسن نیت مسئولان سینمایی را به اثبات می‌رساند و اگر مسئولان همت کنند و این رابطه صورت بگیرد مشروط به‌اینکه دراین میان مسیر نگاه از کمیت به کیفیت تولید آثار تغییر یابد، قطعاً آثاری استاندارد حتی در سطح جهانی تولید خواهد شد که گذشته از جبران تمام کاستی‌ها یکی از کارکردهای این اتفاق مقابله تلویزیون و سینما در برابر هجمه‌های ناجوانمردانه‌ای است که فرهنگ و ملت ایران را نشانه رفته است.