جوان آنلاین: تارنمای ال اکونومیستا (El Economista) در یادداشتی به قلم خواکین لِگینا (Joaquín Leguina) سیاستمدار و نویسنده اسپانیایی عنوان کرد: نظمی که پس از جنگ جهانی اول پدید آمد، دیری نپایید و با شکست مواجه شد. «جامعه ملل» که پیشدرآمد سازمان ملل بود، ضعیف متولد شد.
در این یادداشت میخوانیم: آمریکا در حاشیه ماند، اما میثاق تاسیس این نهاد بینالمللی، مشروعیت «دکترین مونرو» را به رسمیت میشناخت؛ دکترینی که خواهان سلطه واشنگتن بر کل نیمکره غربی بود.
بحثهای عمومی سالانه سازمان ملل در هفته گذشته در حالی برگزار شد که درگیریهای نظامی در حال افزایش، تغییرات اقلیمی لجامگسیخته، شتابگرایی تکنولوژیک غیرقابلکنترل، عقبگرد دموکراتیک و نزول شاخصهای آموزشی، دنیا را فرا گرفته است.
سیاره ما مملو از شاخصهایی است که سیگنالهای نگرانکنندهای مخابره میکنند؛ وضعیتی که مارک کارنی نخستوزیر کانادا، در سخنرانی خود در پارلمان اروپا آن را به «طوفانی سهمگین» تشبیه کرد.
واقعیت این است که چشمانداز کنونی خودِ سازمان ملل هم تعریفی ندارد؛ شاهد نوعی فلج واقعی در شورای امنیت و بیبودجه ماندن آژانسهای مختلف آن هستیم. به گفته آندرهآ ریتزی تحلیلگر مسائل بینالملل، سازمان ملل با کاهش ظرفیت عملیاتی، تعدیل نیرو و همچنین حملات مداوم آمریکا روبروست؛ گویی آمریکا سازمان ملل را دشمن خود میبیند.
این روند، اقتدار و توانایی این سازمان در ایجاد چارچوبهای مشترک را تحلیل برده است. درست در زمانی که بیش از هر زمان دیگری به سازمان ملل نیاز است، این نهاد به شدت رنج میبرد و تصویری از نوعی از ناتوانی ارائه میدهد که حس مصونیت جهانی (برای جنایتکاران) را تقویت میکند. این سازوکار چندجانبه که آسیب دیده، ظرفیت هماهنگی خود را از دست داده و این امر حس «هر کس به فکر خویش باشد» را در مارپیچی شوم و رو به سقوط، تقویت میکند.
