دوباره بازیهای آسیایی و دوباره وعدهوعید پاداشهای آنچنانی! دوباره رقابت در بین مسئولان برای بیشتر و بهتر دیده شدن. این روزها تا دلتان بخواهد حرف از پاداش در میان است و خوب میدانیم که خیلیها هم خارج از ورزش بدون اینکه فعلاً وعده بدهند منتظرند تا در این میدان خودنمایی کنند. تکلیف وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک و فدراسیونهای ورزشی روشن است، به هر حال وظیفه آنها حمایت مادی و معنوی از ورزشکاران است، اما این وسط حتماً دیگرانی هم هستند که برای دیده شدن حرف از پاداش بزنند. از استانداریها گرفته تا شهرداریها و شورای شهرها و همینطور بیایید پایینتر، خلاصه رقابتی است عجیب برای دیده شدن!
یک زمانی این رقابت فقط برای گرفتن عکس یادگاری بود. اینکه همه سر و دست بشکنند برای ایستادن کنار قهرمان و حضور در عکسهای یادگاری، اما حالا همه برای خودشان عکاس دارند، اصلاً تیم خبری دارند که به بهانه پاداش بروند و عکس بگیرند. حالا این پاداش چه هست اصلاً مهم نیست. یادمان نرفته پاداشهای عجیب و غریب و توهینآمیزی که به ورزشکاران اهدا شد، سر و صدایی هم راه افتاد، اما درنهایت همان عکسهای یادگاری آنچنانی برای ورزشی معرفی کردن آقایان ماندگار شد.
این روزها بحث پاداش داغ داغ است. بالطبع پاداش کمیته و وزارت چارچوب خاص خودش را دارد. فدراسیونها هم ظاهراً با هم رقابت دارند و به نظر میرسد نوعی «رو کم کنی» بینشان ایجاد شده برای پرداخت پاداش، چون چیزهایی که شنیده میشود بیشتر به سنگ بزرگ برای نزدن میماند، اما واقعیت این است که به قول دوستان رسانهای «شاید هم منطق فدراسیونها در تعیین پاداش اختصاصی برای مدالآورانشان در همین جمله ساده و قابل توجیه باشد که ورزشکار هرچه انگیزه بیشتری داشته باشد، احتمال موفقیتش بیشتر است. حال آنکه در ورزش قهرمانی، انگیزه به تنهایی مدال نمیسازد. سطح رقیب، قرعه مسابقات، آمادگی خود ورزشکار در روز مسابقه، مصدومیت، تجربه بینالمللی و حتی جزئیات فنی رشته از عوامل مهم و تأثیرگذار در نتیجه نهایی هستند. بنابراین تعیین پاداش توسط یک فدراسیون، حتی اگر رقم آن بسیار درشت باشد، صرفاً ابزاری برای تقویت انگیزه است، نه پیشبینی و ایجاد ناخودآگاه این پیام که مدالآوری در آن رشته قطعی است.».
اما مسئله اصلی که نباید فراموش شود اینکه این کریخوانیها و این رقابت در سیستم ورزش کشور برای ارج نهادن به زحمات ورزشکاران نباید دستاویز برخی دیگر شود برای دیده شدن. در نهایت هم باید توجه داشت که حفظ شأن ورزشکار مهمتر از هر چیز دیگری در اهدای پاداش است. اتفاقات تلخی که طی سالهای گذشته افتاده نباید تکرار شود. تمام نگرانی این است که رقابت بیهوده بهوجود آمده باعث شود تا بازهم تنها ورزشکاران در این میان آسیب جدی ببینند و بقیه به اسم تقدیر از مدالآوران برای خودشان رزومه و کارنامه درست کنند.
آنچه که مسلم است سیستم اهدای پاداش هم باید قوانین خاص خودش را داشته باشد. البته با توجه به قانونگریزی خاص در ورزش ایران توقع چنین مسئلهای اصولاً بیهوده است، اما بهتر است حداقل برای ضربه نخوردن ورزشکاران به لحاظ روحی اندکی هم که شده برابر قانون و مقررات این کار صورت گیرد.
