جوان آنلاین: هنوز چند روزی تا باز شدن مدرسهها مانده که خانوادهها راهی نمایشگاه «زنان و تولید ملی» شدند، یکی میان لباسهای کودک دنبال انتخاب مناسب میگشت، دیگری قیمت دفتر و نوشتافزارها را مقایسه میکرد و عدهای هم سراغ کیف، کفش و دیگر وسایل مورد نیاز سال تحصیلی رفته بودند. در میان این رفتوآمدها، غرفههای متنوع دیگری هم بود که صاحبان آن به واسطه یک کارگاه کوچک یا یک کسبوکار خانگی، درآمد خانواده را تأمین میکردند.
بیستوچهارمین دوره نمایشگاه «زنان و تولید ملی» از ۱۱ شهریور در بوستان گفتوگو آغاز شد و پس از ۱۰ روز، روز گذشته به پایان رسید، رویدادی که در چهار سالن، ۱۹۷ تولیدکننده را کنار هم قرار داد تا محصولاتشان را مستقیم به مصرفکنندگان عرضه کنند، از پوشاک و کیف و کفش گرفته تا صنایع دستی، محصولات چرمی، نوشتافزار و تولیدات مشاغل خانگی.
از کارگاههای کوچک تا ویترین نمایشگاه
نمایشگاه زنان و تولید ملی امسال، با رویکردی گستردهتر و در فضایی بالغ بر ۳ هزار و ۴۰۰ متر مربع برگزار شد. مریم اردبیلی، مشاور زنان و خانواده شهردار تهران در این رابطه گفت: «هدف اصلی ما در این دوره، تمرکز ویژه بر حمایت از زنان سرپرست خانوار و عرضه مستقیم محصولات تولیدکنندگان ایرانی بود.»
۱۹۷ تولیدکننده ایرانی در این دوره محصولات خود را در حوزههایی مانند پوشاک زنانه، مردانه و کودک، چرم و صنایع دستی عرضه کردند. کنار هم قرار گرفتن این تولیدات، برای بازدیدکننده امکان مقایسه را فراهم میکرد، از جنس و طراحی گرفته تا قیمت، بدون اینکه لازم باشد برای پیدا کردن کالاهای مختلف، مسیرهای متعددی را طی کند.
در میان این غرفهها، بخشی نیز به زنانی تعلق داشت که کسبوکارشان پس از حادثه آتشسوزی بازارچه جنت آسیب دیده بود. اردبیلی گفت: «بخش عمدهای از ظرفیتهای نمایشگاه به عرضه محصولات و توانمندیهای زنان سرپرست خانوار اختصاص یافت. همچنین در این دوره، میزبان بانوان آسیبدیده از حادثه آتشسوزی بازارچه جنت بودیم تا گامی عملی برای جبران خسارت و حمایت از کسبوکارهای آنان برداشته باشیم.»
این بار فرزندان این زنان، تنها تماشاگر نمایشگاه نبودند، بلکه به گفته اردبیلی، از ظرفیت آنها برای همراهی و نقشآفرینی در جریان برگزاری نمایشگاه استفاده شد، رویکردی که قرار بود فضای رویداد را از یک محل صرفاً تجاری، به محیطی خانوادگیتر نزدیک کند.
نوشتافزار و پوشاک کودکان در صدر توجه خانوادهها
در روزهایی که شمارش معکوس برای بازگشایی مدارس آغاز شده، طبیعی بود که نوشتافزار سهم قابل توجهی از توجه خانوادهها را به خود اختصاص دهد. غرفهای با مساحت بیش از ۲۰۰ مترمربع به لوازمالتحریر و نوشتافزار اختصاص پیدا کرده بود و خانوادهها میتوانستند بخشی از خریدهای مدرسه را همانجا انجام دهند.
اردبیلی درباره این بخش گفت: «با توجه به نزدیک شدن به سال تحصیلی، غرفهای با مساحت بیش از ۲۰۰ مترمربع برای عرضه مستقیم لوازمالتحریر و نوشتافزار در نظر گرفته شد تا خانوادهها بتوانند مایحتاج تحصیلی فرزندان خود را با قیمت مناسب تأمین کنند.».
اما نوشتافزار تنها بخش مورد توجه خانوادهها نبود. پوشاک کودکان هم یکی از قسمتهای شلوغ نمایشگاه به شمار میرفت. حضور چند تولیدکننده در کنار یکدیگر، دست خانوادهها را برای انتخاب بازتر کرده بود و آنها میتوانستند مدلها و قیمتهای مختلف را در یک فضای واحد کنار هم ببینند.
در بخش دیگری از سالنها، ردپای مشاغل خانگی و تولیدات دستی پررنگتر بود. کیف و کفش، صنایع دستی، محصولات چرمی و کالاهای تولیدشده در کارگاههای کوچک، هرکدام بخشی از ویترین این رویداد را تشکیل میدادند. اینجا دیگر فقط بحث خرید یک کالا مطرح نبود، محصولی که روی میز یا قفسه قرار گرفته بود، حاصل فعالیت یک تولیدکننده یا کسبوکار کوچک بود که فرصت پیدا کرده بود چند روز مستقیماً با مشتری روبهرو شود.
فرصتی برای شنیدن صدای غرفهداران
در میان رفتوآمدهای نمایشگاه، مهدی چمران، رئیس شورای اسلامی شهر تهران هم از غرفههای مختلف بازدید کرد، بازدیدی که فقط به تماشای محصولات محدود نماند. چمران پای صحبت غرفهداران نشست و درباره اینکه هرکدام از این کسبوکارها از کجا شروع کردهاند، چگونه محصولاتشان را تولید میکنند و برای رساندن آن به دست مشتری با چه مشکلاتی روبهرو هستند، پرسوجو کرد.
غرفهداران نیز فرصت را مغتنم شمردند و بخشی از مسائلشان را با رئیس شورای شهر در میان گذاشتند. برای برخی، مسئله اصلی پیدا کردن بازار فروش بود، برای برخی دیگر، ادامه دادن مسیری که از یک کارگاه کوچک یا کسبوکار خانگی آغاز شده و حالا به دنبال راهی برای توسعه است. در این میان، مشکلات زنان سرپرست خانوار و کارآفرینان زن و دشواری دسترسی به بازار، از موضوعاتی بود که در این گفتوگوها مطرح شد.
چمران در جریان این بازدید گفت: «حمایت از کسبوکارهای زنان و فراهم کردن فرصت برای حضور و فعالیت اقتصادی آنان، میتواند به تقویت خانوادهها و ایجاد فرصتهای شغلی پایدار کمک کند.»
او همچنین درباره ظرفیت زنان سرپرست خانوار و کارآفرینان زن اظهار داشت: «باید تلاش شود ظرفیتهای موجود برای معرفی، عرضه و توسعه محصولات این زنان بیش از پیش مورد استفاده قرار گیرد و مسیر فعالیت اقتصادی آنان تسهیل شود.»
بازدید چمران در حالی انجام شد که بخش مهمی از غرفههای نمایشگاه به زنانی اختصاص داشت که برای ادامه مسیر تولید، بیش از هر چیز به بازار فروش و امکان دیدهشدن محصولاتشان نیاز دارند، مسئلهای که در گپ و گفت او با غرفهداران نیز خود را نشان داد.
پشت فرمان تاکسیهای نمایشگاه
در ۱۰ روز برگزاری نمایشگاه «زنان و تولید ملی»، بخشی از رفتوآمد بازدیدکنندگان هم به رانندگان زن سپرده شد. ۳۰ تاکسی با رانندگان زن در محدوده نمایشگاه فعالیت کردند و در مجموع ۶۰۰ سفر به ثبت رسید. این تاکسیها هر روز از ساعت ۱۰ صبح تا ۲۱ به بازدیدکنندگان خدمات میدادند، هشت دستگاه برقی و ۲۲ تاکسی غیربرقی.
خانم منصوری یکی از رانندگان این تاکسی برقی است، درباره تفاوت این خودرو با تاکسیهای قبلی میگوید: «تاکسیهای قدیمی دائماً جوش میآوردند و مدام باید آن را تعمیر میکردیم. در تاکسیهای برقی جدید این مشکل حل شده است.»
او ادامه میدهد: «با این تاکسیها حتی بعد از ۱۰ساعت کار، خسته نمیشوم. مسافران دائماً از ما درباره نحوه تهیه این تاکسیها میپرسند و از راحتی و آرامش در آنها میگویند.»
با این حال، استفاده از تاکسی برقی برای رانندگان یک مشکل عملی هم دارد، تعداد جایگاههای شارژ. منصوری میگوید جایگاههای شارژ در حال افزایش است، اما هنوز پاسخگوی نیاز رانندگان نیست: «هرچند نازلهای شارژ به خوبی در سطح شهر در حال افزایش است، اما همچنان کمبود داریم و از شهرداری میخواهیم این جایگاهها را بیشتر کند.»
سمیه علیزاده، یکی دیگر از رانندگان حاضر در نمایشگاه است. او ۲۰ سال سابقه رانندگی دارد و نخستین بانوی دارنده تاکسی VIP فرودگاه است. تاکسی هیوندای او در روزهای برگزاری نمایشگاه، روزانه چهار تا پنج سرویس در محدوده نمایشگاه انجام میداد.
به گفته علیزاده، بیشتر مسافران تاکسیهای با راننده زن را زنان تشکیل میدهند و هنوز برای همه شهروندان روشن نیست که این تاکسیها میتوانند خانوادهها را نیز جابهجا کنند: «مسافران ما اکثراً خانمها هستند. هنوز جا نیفتاده که ما میتوانیم خانوادهها را هم جابهجا کنیم.»
به گزارش «جوان»، با پایان نمایشگاه، غرفهها جمع شد و تولیدکنندگانی که ۱۰ روز محصولاتشان را در معرض دید و خرید بازدیدکنندگان گذاشته بودند، به کارگاهها و محل کار خود برگشتند. حالا حفظ مشتری، ادامه فروش و تأمین هزینههای تولید، همچنان بخشی از مسیر کسبوکارشان است، کسبوکارهایی که بعضی از آنها از یک کارگاه کوچک یا فضای خانه شروع شدهاند.
حال باید منتظر ماند و دید که این ۱۰ روز حضور مستقیم در نمایشگاه، در ادامه مسیر این کسبوکارها چه اثری میگذارد و چند مشتری از ویترین نمایشگاه، با آنها همراه میمانند.
