جوان آنلاین: اثری که هماینک در معرفی آن سخن میرود، همانگونه که بر عنوان خویش نیز آورده است، بررسی «فلسفه سیاسی آیتالله خامنهای» را در دستور کار دارد. این تحقیق از سوی محسن مهاجرنیا انجام شده و پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه سیاسی به انتشار آن همت گماشته است. تارنمای ناشر در بازنمایی مضمون و محتوای این کتاب، نکات پی آمده را از نظر دور نداشته است:
«کتاب فلسفهسیاسی آیتالله خامنهای، با تأکید بر شش محور کلی شامل: روش فهم و مبانی فلسفه سیاسی، مناسبات زندگی فردی، اجتماعی، حقیقت حیات شهروندی، جایگاه حکومت و شهریاری و جهتگیریهای غایی و آرمانی درفلسفه سیاسی به قلم محسن مهاجرنیا به رشته تحریر درآمده است. منظور از فلسفه سیاسی، دانشی است که در آن تلاش میشود تا بهترین نوع زندگی اجتماعی، بهترین رژیم سیاسی، بهترین تعامل اجتماعی و بهترین غایات زندگی سیاسی، در کنار هم مورد توجه قرار گیرند. این دانش بهعنوان رویکردی کلی، دایمی و فرازمانی، به حیات سیاسی نظر دارد. در این حوزه بسا فیلسوفان و نخبگان سیاسی به نظریهپردازی دست زده و مکاتب فراوانی را پایه نهادهاند. در میان عالمان اسلامی- شیعی معاصر، آیتالله سیدعلی خامنهای دومین رهبر انقلاب اسلامی ایران از جمله چهرههایی است که دیدگاههای خویش در این خصوص را، طی مدتی نزدیک به شش دهه عرضه داشته و آنها را به شکلی مطلوب تبیین کرده است. با این همه محسن مهاجرنیا در تدوین کتاب فلسفهسیاسی آیتالله خامنهای از متن سخنان آیتالله در فاصله ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۵ استفاده کرده است. فصل نخست این کتاب، آیین اندیشه نام دارد و شامل گفتارهای: چارچوب نظری، جایگاه سیاست و مبانی فلسفی سیاسی میشود. در فصل دوم که آیین اجتماع نام دارد به گفتارهای فرد و جامعه، دین و سیاست، قانون در جامعه، عدالت و امنیت پرداخته میشود. آیین شهروندی و آیین شهریاری، به ترتیب در دو فصل سوم و چهارم مورد بحث قرار گرفتهاند. فصل پایانی نیز آیین سعادت نام دارد و به گفتارهای حیات طیبه، سعادت، خیر و کمال در فلسفه سیاسی اختصاص دارد. این کتاب میکوشد که از دیدگاههای آیتالله خامنهای چارچوبی روشن در باب فلسفه سیاسی مورد نظر وی به دست دهد و به ویژه وجه آرمانی و هدفگذاری شده آن را آشکار و مبرهن سازد....»
در بخشی از دیباچه «فلسفه سیاسی آیتالله خامنهای»، چنین میخوانیم: «سیاست، حساسترین حوزه فعالیت انسان در جامعه است با وجود اینکه در معنای آن، بین متفکران سیاسی نوعی اشتراک نظر وجود دارد و همگان آن را در معنای تدبیر، ادارهکردن امور مملکت، مراقبت، اصلاح امور خلق، رعیتداری و مردمداری به کار بردهاند، ولی در مفهوم اصطلاحی آن، هر اندیشمندی از زاویه نگرش خویش و از منظر دغدغههای حیات سیاسی خود بدان نگریسته است. دینداران، از منظر رابطه انسان با خدا سیاست را تعریف کردهاند. برخی فیلسوفان از مفهوم سیاست، اصلاح و از بین بردن خلل و فساد را اراده کردهاند. مادیگرایان با قطع نظر از هرگونه اندیشه ماورایی و کشف و شهودی آن را انعکاسی از مبارزه طبقاتی در جامعه تلقی کردهاند. سوگمندانه باید اذعان کرد که اندیشمندان اسلامی و دینی، در این حوزه کمتر وارد شده و به خلق اثر پرداختهاند. هم از این روی تعداد آثار به نگارش درآمده در این حوزه از سوی ایشان به اندازه کتب ارائه شده آنان در دیگر حوزههای علوم اسلامی، چون فقه و اصول نیست....»
