جوان آنلاین: این روزنامه آمریکایی در گزارش خود آورده است: این اتاق که معمولاً محل تصمیمگیری در مورد مسائل امنیت ملی است، حالا به محفلی برای یافتن راهی برای خروج از بحرانی تبدیل شده بود که پای خود رئیسجمهور آمریکا در آن گیر است. مشاوران ارشد رئیس جمهور سعی داشتند رسواییای را که خود دونالد ترامپ را درگیر کرده بود، مهار کنند.
هرجومرج کاخ سفید بر سر پروندههای اپستین
جفری اپستین، میلیاردر و متهم به قاچاق جنسی، سالها یکی از بحثبرانگیزترین چهرههای دنیای قدرت و ثروت در آمریکا بود. او در سال ۲۰۱۹ در زندان درگذشت — مرگی که بسیاری آن را مشکوک میدانند. پس از مرگش، سالها شایعه وجود داشت که اپستین یک «لیست مشتریان» از چهرههای قدرتمند سیاسی، اقتصادی و اجتماعی داشته که از خدمات غیرقانونی او استفاده میکردند. این شایعات هرگز از بین نرفت و به یکی از بزرگترین تئوریهای توطئه در فضای سیاسی آمریکا تبدیل شد.
دونالد ترامپ نیز از جمله کسانی بود که در گذشته با اپستین رابطه داشت. عکسها و مدارک نشان میدهد که این دو در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در محافل اجتماعی با یکدیگر در تماس بودند، هرچند ترامپ همواره این رابطه را بیاهمیت جلوه داده است.
۱۰ روز پیش از جلسه اتاق وضعیت، یعنی در اوایل ژوئیه ۲۰۲۵، وزارت دادگستری و اف بی آی بهطور مشترک یک یادداشت رسمی منتشر کردند. این یادداشت بهصراحت اعلام کرد که بررسیهای آنها هیچ «لیست مشتریانی» پیدا نکرده است — هیچ مدرکی از مردان قدرتمندی که اپستین برای آنها خدمات غیرقانونی ارائه داده باشد وجود ندارد.
هدف این اقدام روشن بود: پایان دادن به سالها فشار عمومی برای انتشار پروندهها و آرام کردن اوضاع. اما نتیجه دقیقاً برعکس شد. پایگاه طرفداران ماگا که خود از پرشورترین مطالبهکنندگان انتشار این پروندهها بودند، واکنش شدیدی نشان دادند. برای بسیاری از آنها، این یادداشت رسمی نه یک پاسخ، بلکه یک پردهپوشی بود.
سالها پیش از بازگشت ترامپ به قدرت، بسیاری از چهرههای مشهور جریان ماگا ادعا میکردند که دولت آمریکا اطلاعات مهمی درباره اپستین را پنهان کرده است. در میان این افراد، نامهایی مانند تاکر کارلسون، چارلی کرک، کش پاتل و دن بونجینو دیده میشد.
بسیاری از هواداران ترامپ باور داشتند که پس از بازگشت او به کاخ سفید، اسناد محرمانه اپستین منتشر خواهد شد و نام افراد قدرتمندی که در جرایم احتمالی او نقش داشتهاند آشکار میشود. اما پس از روی کار آمدن دولت ترامپ، وزارت دادگستری و اف بی آی بررسی گستردهای انجام دادند و در نهایت اعلام کردند که هیچ «فهرست مخفی مشتریان» پیدا نشده است. این نتیجه دقیقاً برخلاف انتظارات بخشی از پایگاه رأی ترامپ بود و احساس فریبخوردگی ایجاد کرد.
جلسه اتاق وضعیت: ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۵
در ساعت ۶ عصر این روز، ارشدترین مقامات دولت ترامپ یکی پس از دیگری وارد اتاق وضعیت کاخ سفید شدند — همان اتاقی که در آن اوباما و تیمش عملیات کشتن اسامه بن لادن را دنبال کردند. اما این بار هیچ تهدید امنیت ملیای در کار نبود. آنها جمع شده بودند تا با یک بحران سیاسی-رسانهای دستوپنجه نرم کنند.
نکته قابل توجه این بود که خود ترامپ در جلسه حضور نداشت.
حاضران در جلسه شامل جیدی ونس، معاون رئیسجمهور — که ریاست جلسه را بر عهده داشت، سوزی وایلز، رئیس ستاد کاخ سفید، دیوید وارینگتون، مشاور حقوقی کاخ سفید، کارولین لویت، سخنگوی مطبوعاتی، تیلور بودوویچ و جیمز بلر، معاونان رئیس ستاد، استیون چونگ، مدیر ارتباطات، تاد بلانچ، معاون دادستان کل، استنلی وودوارد، دادستان مشارک، پم بوندی، دادستان کل — از طریق تلفن، کَش پاتل، رئیس اف بی آی — از طریق تلفن بود.
علاوه بر خشم پایگاه ماگا، یک تهدید فوریتر هم در کار بود: والاستریت ژورنال داشت مقالهای آماده میکرد که رابطه ترامپ با اپستین را بهتفصیل بررسی میکرد. ترامپ شخصاً تلاش کرده بود جلوی انتشار این مقاله را بگیرد، اما موفق نشده بود. حالا تیمش باید فکری به حال پیامدهای آن میکرد.
معادله پیش روی آنها پیچیده بود: از یک طرف باید ژستی از شفافیت نشان میدادند تا پایگاه عصبانی را آرام کنند، از طرف دیگر باید وانمود میکردند که ترامپ نگران مطالبات هوادارانش است — در حالی که به گفته نویسندگان، او آشکارا چنین نبود.
جیدی ونس با گفتن «این یک مشکل بزرگ است» جلسه را آغاز کرد. او ظاهراً بیشتر از همه نگران بود — تا حدی که از نظر دیگران وحشتزده به نظر میرسید. برخی از مقامات ارشد حاضر در جلسه این برداشت را داشتند که ونس واقعاً به تاریکترین تئوریهای مربوط به اپستین و یک شبکه پنهان از متجاوزان در میان طبقه حاکم باور دارد. او معتقد بود که بهتر است همه اسناد منتشر شوند، حتی اگر شامل مطالب ناخوشایند یا اتهامات اثباتنشده علیه افراد مختلف باشد. استدلال او این بود که در نهایت کنگره یا رسانهها این اطلاعات را بیرون خواهند آورد و انتشار داوطلبانه به دولت اعتبار بیشتری میدهد.
یک مقام ارشد به نیویورکتایمز گفت: «هیچ کس در کاخ سفید، حتی مقامات ارشد وزارت دادگستری، نمیتوانند مستقیماً با ترامپ درباره این پرونده صحبت کنند، زیرا او از شنیدن آن متنفر است.
سوزی وایلز بعداً به دیگران گفت که ونس یک «تئوریسین توطئه بزرگ» است. یک مقام ارشد دیگر نیز گفت که ونس از زمان انتشار گزارش اولیه، مدام روی این موضوع فشار میآورد. او در خفا خواهان انتشار کامل تمام پروندههای اپستین بود — همه آنچه در اختیار وزارت دادگستری است — و حتی از انجام تحقیقات کنگره حمایت میکرد.
دولت در واقع نگران مطالبی بود که ممکن بود درباره خود ترامپ در اسناد وجود داشته باشد.
مقامهای وزارت دادگستری پس از بررسی میلیونها صفحه اعلام کردند که مدرکی دال بر مشارکت ترامپ در جرایم اپستین پیدا نکردهاند. با این حال، نام ترامپ بارها در اسناد مختلف ذکر شده بود، زیرا او در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ با اپستین معاشرت اجتماعی داشت.
نگرانی دولت این نبود که جرم اثبات شود، بلکه این بود که حتی اتهامات یا شایعات بیاساس نیز در صورت انتشار گسترده میتوانند ماهها به موضوع رسانهها تبدیل شوند.
اهمیت این ماجرا
این گزارش که بخشی از کتاب در دست انتشار مگی هابرمن و جاناتان سوان با عنوان «تغییر رژیم: درون ریاستجمهوری امپراتورانه دونالد ترامپ» است، تصویری نادر از شکافهای درونی دولت ترامپ ارائه میدهد. ماجرای اپستین نه فقط یک بحران رسانهای، بلکه آزمونی برای انسجام ائتلاف ماگا بود — و نشان داد که حتی در درون کاخ سفید، نه همه همنظرند و نه همه اهداف یکسانی دارند.
وقتی وزارت دادگستری و اف بی آی ر ژوئیه ۲۰۲۵ یادداشتی منتشر کردند و اعلام کردند فهرست مخفی مشتریان پیدا نشده، شواهدی از یک توطئه گسترده وجود ندارد و مرگ اپستین خودکشی بوده است، واکنش بخشی از حامیان ترامپ بسیار تند بود. آنها احساس کردند افرادی که سالها درباره افشای حقیقت صحبت کرده بودند، اکنون موضع خود را تغییر دادهاند. بیشترین فشار متوجه باندی، پتل و بونجینو شد؛ افرادی که پیش از ورود به دولت از انتشار کامل اسناد حمایت میکردند.
وابط میان مدیران ارشد دولت به شدت متشنج شد.
بونجینو به شدت از باندی انتقاد میکرد و معتقد بود وعدههای او باعث شکلگیری بحران شده است. او بارها هشدار داده بود که اگر دولت نتواند انتظارات هواداران را برآورده کند، با واکنش شدید مواجه خواهد شد. پاتل نیز از پیامدهای سیاسی ماجرا ناراضی بود، زیرا سالها وعده شفافیت داده بود و اکنون بسیاری از طرفداران او را مسئول پنهانکاری میدانستند.
همزمان فشار از سوی کنگره افزایش یافت. گروهی از نمایندگان جمهوریخواه و دموکرات خواستار انتشار گستردهتر اسناد شدند. در نهایت قانونی تصویب شد که دولت را مجبور میکرد حجم عظیمی از اسناد مرتبط با اپستین را منتشر کند.
پس از انتشار میلیونها صفحه سند نام بسیاری از افراد مشهور، سیاستمداران و شخصیتهای ثروتمند دیده شد. اشارههای فراوانی به ترامپ وجود داشت، اما دولت تأکید کرد که هیچ مدرکی دال بر مشارکت او در جرایم اپستین پیدا نشده است.
در ابتدای تابستان ۲۰۲۵ ترامپ از نظر افکار عمومی در اوج قدرت به نظر میرسید، چون به زعم خود حملات به تأسیسات هستهای ایران را انجام داده بود، سیاستهای مهاجرتی خود را پیش برده بود و لوایح مهمی را از کنگره عبور داده بود. در همان زمان، پشت پرده، بحران اپستین در حال فلج کردن دولت بود.
برخی منتقدان ترامپ و بعضی کاربران شبکههای اجتماعی معتقدند که تشدید درگیری با ایران توجه رسانهها را از پرونده اپستین منحرف کرد.
به نوشته نیویورک تایمز، بحران اپستین فقط درباره خود اپستین نبود؛ بلکه درباره اعتماد سیاسی بود. سالها به هواداران گفته شده بود که حقیقت بزرگی پنهان شده و با روی کار آمدن دولت ترامپ آشکار خواهد شد. وقتی این وعدهها عملی نشد، بخشی از همان حامیان علیه دولت موضع گرفتند.
به باور نویسندگان، این پرونده نشان داد که حتی ترامپ ــ که بارها بحرانهای سیاسی و رسانهای بزرگ را پشت سر گذاشته بود ــ نتوانست موضوع اپستین را از مرکز توجه خارج کند. این ماجرا به یکی از معدود بحرانهایی تبدیل شد که نه تکذیبها، نه حملات به رسانهها و نه کنترل پیامرسانی سیاسی نتوانست آن را بهطور کامل مهار کند.
