ممکن است شما با خواندن تیتر این یادداشت و متن آن، به من ایراد بگیرید که این چه متنی است! مگر آدم در این شرایط جنگی میآید از دشمن جلاد خودش و ملتش، با صفات مثبت یاد میکند؟ امتیاز دادن و امتیاز قائل شدن برای دشمنی که به هیچکدام از قوانین بینالمللی و اخلاقی و انسانی پایبندی ندارد، از یک آدم نرمال بعید است. بله، قبول دارم. اما اجازه بدهید انصاف را هم رعایت کنیم، شاید شما هم علیرغم همه غیرتی که دارید با من همراه شُدید! حداقلش این است که این متن را من در روزنامه ایرانی «جوان» دارم مینویسم نه مثلاً در «فارن افرز»!
ببینید دوستان! بیایید یک بار صورت مسئله را با هم مرور کنیم. ماجرا این است که تقریباً ۲۴ ساعت بعد از اینکه مردم ایران در خیابانها و میادین شهرها و روستاها زیر آسمان خدا ایستادند و و با چشمانی اشکبار نماز استغاثه به امام زمان علیهالسلام خواندند، پرزیدنت ترامپ و به قول آن وطنفروشان بیهمهچیز «عمو ترامپ»، یک فروند جنگندۀ اف ۳۵ نه، شما بگو اف ۱۵ به ایران فرستاد تا باز هم یک زیرساخت دیگر کشورمان را بزند. اما در میانۀ راه، خداوند قادر متعال دعاهای شب قبل مردم در نماز استغاثهشان را اجابت و آتش رزمندگان سپاهی و ارتشی کشورمان را هدایت کرد تا درست بخورد به ملاج آن اف فلانِ مادرمرده تا با هر دو خلبانش سقوط کند تو دامن دشتهای استانهای مرکزی کشورمان. لابد میپرسید خب این چه ربطی دارد به مجیز گفتن برای ترامپ فلانفلانشده؟ عرض میکنم.
شما حساب بکنید از لحظه سقوط این جنگنده، آقای پرزیدنت خودش را به آب و آتش زد تا این دو فلکزده را پیدا کند و با عملیات بدون نقص و تلفات هلیبرن نجات بدهد و سالم به عیالات احتمالاً متحده تحویل دهد، اما هرچه بیشتر زور زد، کمتر به نتیجه رسید. عمو ترامپ ناچار شد هی پرندههای جدیدی به ایران بفرستد، اما باز هم از آتش رزمندگان ارتش و سپاه ما که حالا به آنها عشایر برنوبهدست هم اضافه شده بودند که کنار زن و بچه داشتند، نشانهگیری میکردند و پرندهها را فراری میدادند، در امان نبود.
عموی پفیوز دید، خیلی دارد بد میشود. دست به دامن هواپیماهای ترابری C ۱۳۰ و بالگردهای بلکهاوک و هواپیمای A ۱۰ و پهپادهای هرمس MQ ۹۰۰ و یکی دو تا پرنده دیگر شد. خلاصه بعد از سیچهل ساعت مدعی شد که خلبان دوم را هم برداشته و با خودش برده است حالا یا جنازهشان را یا خودشان را با تن زار و نزار و شدیداً مجروحش؛ الله اعلم. خب این باید پیروزی بزرگی برای عمو محسوب بشود که این دو مادرمرده را توانسته پیدا کند و ببرد یک جایی که بتوانند چند روزی زنده بمانند. اما یک نکته خیلی خیلی ریزی این وسط وجود دارد که بحث اصلی من در اهمیت دادن به اخلاق پرزیدنت ترامپ هم همینجاست و آن نکته ریز و کماهمیت این است که حداقل ۹ پرنده مهم ایالات متحده در این «عملیات پیروز» به خاک سیاه نشستند یعنی همان دو C ۱۳۰، دو جنگنده A ۱۰، دو بالگرد بلکهاوک و دو پهپاد هرمس ۹۰۰ و خود آن اف فلان؛ که هر کدامشان هم بین یک تا ۶ خلبان و کمک خلبان و تکاور و اینها داشته است. یعنی غیر از اینکه بین ۱۰ تا ۱۷ خلبان و تکاور دیگر فدای این دو خلبان شدهاند، صدها میلیون دلار هم هزینه این ۹ جنگنده و بالگرد و پهپاد و... بوده که دود شده و به باد رفته است. باز هم میپرسید اینها که همهاش آبروریزی برای ترامپ است و کجایش به اخلاق ربط دارد که تو داری رطب و یابس را به هم میبافی؟ صبر کنید، عرض میکنم.
نکتهاش اینجاست که پرزیدنت باهوش و کاربلد ما در کمال تواضع و فروتنی یک دستور صادر کرده است که بر اساس آن شرکتهای بزرگ ماهوارهای و رسانهها حق نشان دادن تصاویر مرتبط با «یک منطقه وسیع در غرب آسیا» را بخصوص با «وضوح بالا» ندارند. فکر میکنید این دستور، کم اخلاقی است؟ تو اینهمه تلاش کنی و اینهمه جنگنده و هواپیما و بالگرد و خلبان و نیروی نظامی را با صدها میلیون دلار هزینه و تلفات به کار بگیری تا جان دو تا خلبان را نجات بدهی بعد هم خیلی متواضعانه بگویی: نه، خواهش میکنم، اصلاً لازم نیست تصاویرش را به دنیا نشان بدهید، هیچ رسانهای حق ندارد این تصاویر را نشان بدهد. من متعلق به همه مردم آمریکا هستم بخصوص یک جزیره که نمیتوانم اسمش را بیاورم، خواهش میکنم مرا خجالت ندهید. این کاری بود که از دستم برمیآمد. حالا اگر ایران تصاویری از یک مقدار لاشه هواپیما و جنگنده و بالگرد را در حال سوختن نشان بدهد، این برای خراب کردن من و رفتارهای اخلاقی من است. حتی بیبیسی و رسانههای دیگر جهان و حتی آمریکا هم اگر این تصاویر و فیلمها را از رسانههای ایران گرفته و نشان میدهند از سر خصومت با من است. اما من واقعاً به این کار راضی نیستم.
میبینید! اخلاق را حال میکنید؟ بله، درست است، ممکن است کسی نزدیک ۱۷۰ نفر کودک معصوم دبستانی را در دو مرحله بمباران در یک مدرسه کشته باشد، ممکن است ۸۰ نفر از کارکنان و دانشجویان و خدمه ناو دنا را که مهمان کشور هند و در منطقه غیرجنگی بودند هم کشته باشد، ممکن است به مدرسهها و ورزشگاهها و بیمارستانها و دانشگاهها و انستیتوهای علمی کشور هم حمله کرده باشد و هزارتا جنایت بزرگ دیگر را هم مرتکب شده باشد، حتی ممکن است زیرساختهای غیرنظامی یک ملت را هم نابود کرده باشد، اما چرا وقتی آدم (حالا آدم نه، یک حیوان) یک صفت خوبی مثل تواضع دارد، به خوبی از آن یاد نکنیم؟
فراتر از تواضع، یک رفتار اخلاقی دیگر عموترامپ این است که حالا که این دو خلبان را از دست برنوبهدستان عشایر ایران نجات داده است، تصاویر خود این خلبانها را هم نشان نمیدهد تا بندگان خدا خجالت نکشند و به خاطر دستوپاچلفتیبودنشان در ساقط شدن جنگنده گرانقیمت آمریکا آبرویشان نرود. حتی دونالد ممکن است فردا پسفردا یک کار اخلاقی دیگر بکند و آن اینکه تصاویر یا مصاحبههای دو خلبان زنده و سرحال دیگر را پخش کند تا روحیه بقیه خلبانان ایالات متحده خراب نشود و مردم دنیا هم فکرهای بد نکنند. همه اینها منوط به این است که اصلاً ترامپ این دفعه را راست گفته باشد و واقعاً آنها را نجات داده باشد نه مثل این سیچهل روز، از صبح تا شب دروغ ببافد.
حالا در این گیروواگیر، آقای دکتر قالیباف عزیز هم میآید و نمک روی زخم طرف میشود و با توییتهایش پرزیدنت را مسخره میکند و مینویسد: «اگر ایالات متحده سه پیروزی دیگر مثل این به دست آورد، کاملاً نابود خواهد شد.» این کارها درست است سردار؟ زمینخورده را میزنند؟ آنهم وقتی اینهمه تواضع به خرج میدهد و آبروداری میکند؟!
