نمایش «دللرزه» با بازی سیدمرتضی فخرموسوی، سعید خبیری، امین دلپذیر، طاهره هنزایی و مجتبی لالهزاری از جمله آثار نمایشی برگزیده استان یزد است که اردیبهشت ۱۴۰۲ با حمایت حوزه هنری یزد در کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر تهران روی صحنه رفت و با استقبال خوبی همراه بود. در خلاصه داستان این نمایش آمده است: جواد ابویی در پی ماجرایی با هممحلهای خود درگیر میشود و او را به قتل میرساند. حاج مرسل وکیلی که کاندیدای شورای شهر است برای کسب رضایت خانواده مقتول تلاش میکند... مجتبی لالهزاری متولد ۱۳۷۱ در یزد، تحصیلکرده کارشناسی جغرافیا و برنامهریزی شهری است. او در حدود ۵۰ اثر نمایشی به عنوان بازیگر حضور داشته و در زمینه تدریس تئاتر و بازیگری نیز فعالیت دارد و در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در زمینه تئاتر درمانی و تئاتر کودکان فعالیت میکند. نمایش دللرزه که امسال در یزد و تهران به نمایش درآمد از کارهای موفق او در زمینه کارگردانی و بازیگری است. این نمایش، لرزههایی احساسی را در دل مخاطبان ایجاد کرد، برخی از این مخاطبان اولیای دمی بودند که با دیدن این نمایش به رضایت راضی شدند. در این باره گفتوگویی داشتیم با مجتبی لالهزاری، کارگردان و بازیگر این اثر.
بفرمایید ایده نمایش دللرزه از کجا شکل گرفت؟
در حال به صحنه بردن نمایش «آقا دلبر» به نویسندگی و کارگردانی سیدعلی موسویان در یزد بودم. از ایشان برای دیدن اجرایمان در یزد دعوت کردم. این دعوت همزمان شد با حادثه قطار (برخورد قطار با بیل مکانیکی در صبح روز ۱۸ خرداد ۱۴۰۱، در ۵۰ کیلومتری طبس). با رخدادن این حادثه، با ایدهای مواجه شدم و نمایشنامه دللرزه حاصل آن ایده است.
از جوایز و اجراهای نمایش دللرزه بگویید.
دللرزه با عنوان اثر فاخر ملی در سال ۱۴۰۱ انتخاب شد. حدود ۴۰ شب در تئاتر شهر تهران اجرا داشتیم که با استقبال خوبی هم روبهرو شد. این نمایش در جشنواره ملی تئاتر رضوی برگزیده شد، همچنین حائز رتبه برتر در جشنواره بینالمللی امام رضا (ع) و جشنواره بسیج و جشنواره ایثار شد. همچنین رتبههای اول کارگردانی و اول بازیگری را هم از آن خود کرد.
دلیل ارتباط خوبی که این نمایش با مخاطبان پیدا کرد چیست؟
به نظر من نمایش دللرزه توانسته است ارتباط خیلی خوبی با مخاطب برقرار کند. قاطعانه میتوانم عرض کنم که در بین حدود ۲۰۰ اجرایی که این نمایش داشته، توجه مخاطبان زیادی را به خود جلب کرده است. دلیل این موضوع هم به نظر من این است که قصه نمایش باید برآمده از دل جامعه باشد. فکر میکنم کار کردن متون خارجی مخصوصاً در شهرستان جذابیتی ندارد. مخاطبان از درام و قصههایی که برایشان قابل لمس است، استقبال و با آنها ارتباط قویتری برقرار میکنند. نمایشنامهنویس باید درصدد پرداختن به این موارد باشد. به نظر من با این روش هم برای گروه نمایشی و هم برای مخاطب اتفاقهای مبارکتری رخ خواهد داد.
از اهداف این نمایش و نقش آن در کاهش آسیبهای اجتماعی و ترویج عفو و بخشش بفرمایید.
این نمایش را به مدت هفت یا هشت شب ویژه قوه قضائیه اجرا کردیم، در این اجراها خانواده اولیایدم نیز حضور داشتند و این نمایش آنقدر روی آنها اثر داشت که دو خانواده حاضر به بخشش شدند و دو نفر از مرگ نجات پیدا کردند و این موضوع برای من بسیار لذتبخش بود.
