همین یکشنبه بود که مهدی اولاد، قهرمان پرتاب دیسک پارالمپیک کشورمان از پاداش ۲۰۰ هزار تومانیاش بابت رکوردشکنی گفت، پاداشی که به قول خودش اصلاً نمیدانست چگونه باید خرجش کند.
درست ۲۴ ساعت بعد از این خبر و این پاداش چشمگیر، محمدحسین مرادمند، بازیکن استقلال از جیب خالی بازیکنان این تیم حرف زد، از اینکه حتی نمیتوانند یک جفت کفش بخرند! از اینکه کرایه خانهشان عقب افتاده و البته باز هم مثل تمام فوتبالیها در این چند روزه منت بازی کردنشان را بر سر هواداران گذاشت و اعلام کرد که تنها به عشق آنها بازی میکنند.
خب جای شکرش باقیست که خود مرادمند مثل دوست فوتبالیاش در تیم رقیب اذعان میکند که مبلغ قراردادش یا بخش قابل توجهی از آن را دریافت کرده است. مبلغی که با یک حساب سرانگشتی چیزی معادل ۵ میلیارد تومان میشود. جالب اینجاست که مدافع استقلال در واکنش به این سؤال که چرا با این مبلغ کرایه خانهاش را پرداخت نکرده، عنوان میکند که ما فوتبالیها با بقیه فرق داریم و زندگی متفاوتتری نسبت به مردم عادی داریم.
خدمت جناب مرادمند و بقیه فوتبالیها از مربی گرفته تا بازیکن که این روزها ظاهراً عادت کردهاند منت پرداخت نشدن آپشنها میلیاردی و باقیمانده قراردادهای میلیاردیشان را سر مردم بگذارند، باید عرض کنیم که بله، شما متفاوت هستید، نه با مردم عادی و کوچه و بازار که شما حتی با قهرمانان مدالآور ورزش ایران هم متفاوت هستید. یکی مثل مهدی اولاد ۲۰۰ هزار تومان پاداش میگیرد، اما تنها یک آپشن قراردادهای شما میلیاردها تومان میشود.
ورزشکاران قهرمان و مدالآور ایران همین روزها با کمترین امکانات و سختترین شرایط (از غذا گرفته تا محل اسکان و تمرین) خود را برای حضور در بازیهای آسیایی هانگژو آماده میکنند تا بعد از افتخارآفرینی در آنجا منتظر پاداشهایشان باشند، اما امثال شما بدون اینکه کوچکترین ثمری برای ورزش ایران داشته باشید میلیاردی میگیرید و بعد هم مدعی هستید که تمام مملکت موظفند خرج زندگیهای آنچنانی شما را پرداخت کنند. البته باید توجه داشت که امثال بازیکنان آبی، قرمز، زرد و بقیه مقصر نیستند وقتی که بزرگان باشگاهها و تیمها چنین توقعاتی دارند. وقتی که به شکلهای مختلف به رقم قرارداد آنها و آپشنهای مندرآوردیشان اضافه و متوهمشان میکنند که حرفهای هستند و حقشان است که چنین پولهایی بگیرند، باید هم اینگونه بگویند و از زمین و زمان طلبکار باشند.
فوتبالیستجماعت ادعا دارد که با همه متفاوت است و بخشی از این توهم حتماً تقصیر ما رسانههاست که نتوانستهایم؛ آن وقت که باید برای احقاق حق ورزشکاران واقعی فریاد میزدیم سکوت کردیم و به فوتبالیها بها دادیم. در نهایت هم این شد که همه میگویند به فوتبال بدهید به بقیه هم بدهید، اما واقعیت این است که اصلاً چرا باید این ارقام نجومی به فوتبال داده شود؟ چرا باید قراردادهایی منعقد شود که حتی درصدی از آنها هم حق دریافتکنندگانش نیست؟ چرا باید ورزشکار قهرمان و مدالآور به این راضی شود که اگر به فوتبال میدهند به او هم بدهند که نمیدهند! پاداش ۲۰۰ هزار تومانی مهدی اولاد، چهره زشت این واقعیت تلخ ورزش ایران است. فوتبالیها میلیاردی میگیرند، بقیه ۱۰۰ هزار تومانی!
