اهالی فرهنگ و هنر همزمان با اولین سالگرد درگذشت حبیبالله صادقی، درباره این هنرمند سخن گفتند و به ویژگیهای مختلف او اشاره کردند.
یادبود اولین سالگرد درگذشت حبیبالله صادقی از چهرههای شاخص هنر انقلاب در حوزه نقاشی با عنوان «مجلس حبیب» با حضور جمعی از هنرمندان حوزههای تجسمی، سینما و تلویزیون در حوزه هنری انقلاب برگزار شد.
از جمله هنرمندان حاضر در مراسم هم میتوان به حسامالدین سراج، مجتبی فرآورده و عبدالحمید قدیریان اشاره کرد.
بعد از «پدر» رنگها از بین رفتهاند
امیرحسین صادقی، فرزند زندهیاد حبیبالله صادقی در ابتدا روی صحنه رفت و در جملاتی درباره پدرش گفت: مدیران حوزه هنری در این مدت بسیار یاری کردند و از آنها ممنونم که مراسم امشب را هم بدون اینکه ما بخواهیم تدارک دیدند و برایش سنگتمام گذاشتند.
وی با بیان اینکه بعد از درگذشت پدر، رنگها برایش از بین رفتهاند، افزود: امیدوارم در فضای سیاه و سفیدی که میبینم بتوانم نگاه مجددی به کارهای پدرم داشته باشم.
سیدعلی میرفتاح، روزنامهنگار و از دوستان حبیبالله صادقی هم در ادامه روی صحنه رفت و در سخنانی یادآور شد: سن و سال ما بهگونهای شده است که دوستان ما در آن طرف بیشتر شدهاند.
وی اضافه کرد: مرگ حق است و هر مرگی تلنگری است که قدر یکدیگر را بدانیم، اما چه کنیم که غفلت دوباره گریبان ما را میگیرد. کاری که مرحوم صادقی کرد کار خیلی مهمی بود و امروز میفهمیم کاری که هنرمندان و نقاشان در ابتدای انقلاب کردند، چقدر اهمیت داشت. میرفتاح یادآور شد: امروز میفهمیم که چقدر لازم است روشنفکری متناسب با انقلاب داشته باشیم، روشنفکری، نه به معنای فلسفی آن. در قضایایی که در یک سال اخیر به وجود آمد، تازه فهمیدیم چقدر وضع رسانهها خراب است و نهادهای علوم انسانی چقدر ناتوان هستند.
وی با اشاره به فعالیتهای روشنفکرانه هنرمندانی، چون حبیب صادقی و دیگر نقاشان اضافه کرد: کاری که این تشکیلات که امروز به آن حوزه هنری میگوییم در سالهای گذشته انجام دادند، این بود که برای اولین بار در جامعه ایران نقاشی را وارد زندگی کردند. دهه ۶۰ نقاشیهای حبیب صادقی، کاظم چلیپا و ... را در خانههای مردم میشد دید. نقاشی به ما در فهم دنیای مدرن کمک میکند. متأسفانه این روند ادامه پیدا نکرد.
میرفتاح اضافه کرد: افرادی مثل حبیب به معنای متعارف نمردهاند، بلکه اینها به دلیل آثارشان و تأثیری که با نقاشیهای خود گذاشتهاند، زنده هستند.
هنرمندی که شاید دلش لرزید، اما قلمش نه
در ادامه حسامالدین سراج روی صحنه رفت و در سخنانی عنوان کرد: اولین ویژگی که میتوانم برای حبیب بگویم، همیشه خنده بر لب داشت. دلش پر از نور و چهرهاش بااخلاق و دوستداشتنی بود.
این خواننده اضافه کرد: همه ما باید این راه را طی کنیم، اما خوش به سعادت آنها که این راه را خوش طی کردند و مثل حبیب صادقی، سیدمجید حسینی، سیدحسین حسینی و قیصر امینپور رفتند. اینها دوستانی بودند که بیان دلنشینی داشتند.
در ادامه مرتضی اسدی، شاعر روی صحنه رفت و در سخنانی بیان کرد: حبیب صادقی عاشق تعلیم و تربیت بود و دانشجویی نبود که مرحوم صادقی به او کمک نکند.
وی در بخش دیگر به یکی از ویژگیهای اخلاقی صادقی اشاره و عنوان کرد: او همیشه دوست داشت بین نیروهای فرهنگ و هنر آشتی ایجاد کند.
حبیب همواره استقامت میکرد
در بخش پایانی مجتبی فرآورده، تهیهکننده سینما و تلویزیون پشت تریبون قرار گرفت و بیان کرد: زندهیاد حبیب صادقی از دل بوم سفید تابلوهای بسیاری خلق کرد. تابلوهایی که وقتی کنار هم قرار میگرفت، فقط یک معنا داشت؛ «فاستقم کما امرت» و حبیب استقامت میکرد. وی اضافه کرد: او شاید دلش میلرزید، اما قلمش نه، همه تابلوها یک پیام دارد که پیام استقامت است.
