رخوت شعر آیینی و شاعران مجلس گرم کن!

 

 

 

 

متأسفانه امروز به خاطر غفلت از ادب و آداب «گریستن» و توقف در منزل محبت و اشک، شعر دینی و آیینی روز و روزگار ما دچار رخوت و تنزل شده است و شاعران آیینی ما به این ورطه افتاده‌اند که فقط شعر‌های مجلس گرم‌کن و سوزناک بگویند؛ شعر‌هایی مطابق ذوق و ذائقه مردم و مداحان تا در مجالس عزاداری خوانده شود، به همین خاطر در مجالس عزای حسینی، «شور» بر «شعور» و «گریستن» بر نگریستن پیشی گرفته و بصیرت و معرفت‌افزایی که همواره مورد تأکید مقام معظم رهبری است، به حاشیه رانده شده است، غافل از اینکه شور و شیفتگی و محبتِ مُنفک از معرفت ما را به جایی نمی‌رساند. 

غلبه «تفکر احساسی» بر «تفکر عقلانی» در شعر هیئتی، غیرقابل‌انکار است، چون هدف اصلی در این گونه ادبی- پیش و بیش از معرفت‌افزایی- تهییج و تحریک عواطف و ایجاد شور و شیدایی در مجلس است. متأسفانه گاهی بعضی از شاعران و مداحان با قرائت اشعار غلوآمیز و غیرمستند در هیئات دینی به قصد گرفتن دو قطره اشک، با احساسات مذهبی مردمی که به قصد و نیت شناخت بیشتر حماسه حسینی در این‌گونه مجالس شرکت کرده‌اند، بازی می‌کنند که این امر در درازمدت می‌تواند باعث دلزدگی و رویگردانی مردم- به خصوص جوانان- از مجالس مذهبی و تنزل جایگاه هیئت در جامعه شود.

 شاعر، پژوهشگر و دبیر جشنواره شعر فجر