یک سال فرصت زمان خوبی بود برای حل مشکلات. AFC یک به یک مشکلات را برشمرده بود؛ مشکلاتی که برطرف کردن هر یک از آنها میتواند تیمهای باشگاهی ایران را یک قدم به سمت حرفهای شدن سوق دهد، اما کمافیالسابق آقایان خیلی زود همه چیز را به دست فراموشی سپردند و کار را به دقیقه ۹۰ واگذار کردند تا دست آخر یک بار دیگر حسرت به دل هواداران بگذارند، شاید، چون هنوز هم فوتبال ایران با تفکر نهایتاً جریمهاش را میپردازیم اداره میشود؛ همان جوابی که یک روز امیر قلعهنویی در پاسخ به این سؤال که چرا لیست تیم را برای حضور در لیگ قهرمانان ارسال نکردهاند، داده بود؛ پاسخی که حذف آبیپوشان از لیگ قهرمانان را به دنبال داشت!
بدهی استراماچونی برای امروز و دیروز نیست و باشگاه استقلال یک سال فرصت داشت طلب این مربی ایتالیایی را پرداخت کند؛ طلبی که اتفاقاً مدیران ناکارآمد باشگاه دو مرتبه نیز بابت پرداخت آن کاسه گدایی مقابل دولت گرفته و هر بار هم رقم قابل توجهی دریافت کرده بودند، اما باز هم از پرداخت آن در زمان مقرر سر باز زدند تا به دلیل عدمبارگذاری مدارک در زمان اعلامشده، به سادگی هر چه تمامتر حضور در این دوره از رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا را هم از دست بدهند؛ اتفاقی که بعید نیست به زودی برای سرخپوشان پایتخت هم رخ دهد، چراکه برخلاف نمایشی که درویش، مدیرعامل پرسپولیس به راه انداخته است، صدور مجوز حرفهای تنها در گرو تسویه با طلبکاران یا گرفتن رضایت آنها جهت پرداخت قسطی نیست که آقایان چنان به خود غره شدند که تصور میکنند به زودی مجوز حرفهای را در سینی مقابل دیدگاه آنها خواهند گرفت!
همه آنچه در طول یک سال اخیر در خصوص حل مشکلات سرخابیهای پایتخت دیده شد، جز شو و نمایش نبود چراکه مدیران فوتبال ایران جای کار کردن ترجیح میدهند سخنرانی کنند. دلیلی هم ندارد غیر این باشد وقتی همواره دقیقه ۹۰ از وزارت گرفته تا فدراسیون و حتی دولت بسیج میشوند برای حلوفصل ناکارآمدی که هیچ گونه توانایی در مدیریت و حل مشکلات ندارند، اما برعکس در سنگین کردن پرونده بدهی باشگاهها و ایجاد معضلات حل نشدنی توانمندیهای غیرقابل توصیفی دارند.
سالها فوتبال باشگاهی ایران با همین منوال پیش رفته است. سپردن کار به دقیقه ۹۰ و دست آخر ملی خواندن پروژهای که دستاورد مشتی مدیر بیکفایت و نالایق است و پا پیش گذاشتن ارگانهای مختلف برای سندسازی و ماست مالی کردن فجایعی که آقایان به بار آوردهاند. هرچند سال گذشته دست آقایان در پروندهسازی برای صدور مجوز حرفهای چنان برای کنفدراسیون فوتبال آسیا رو شد که علاوه بر محرومیت سرخابیهای پایتخت، کمیته صدور مجوز حرفهای فوتبال ایران نیز تعلیق شد، اما حتی این محرومیت هم باعث نشد مدیران ناکارآمد فوتبال ایران تکانی به خود دهند و باری از دوش باشگاهها بردارند و طبق عادت، بعد از یک سال دست روی دست گذاشتن و سپردن کار به دقیقه ۹۰، در واپسین لحظات بار دیگر به تکاپو افتادند که البته این بار راه به جایی نبردند و برخلاف تمام ادعاهایی که این روزها از سوی وزارت ورزش و همچنین مدیرعامل استقلال به عنوان مقصر اصلی محرومیت دوباره آبیپوشان پایتخت شناخته میشود، عدمبارگذاری مدارک لازم در موعد مقرر، پرونده حضور استقلال در لیگ قهرمانان این فصل را یک بار دیگر بست!
هرچند در صورت پرداخت بهموقع طلب استراماچونی نیز تضمینی برای صدور مجوز حرفهای آبیپوشان نبود، وقتی هنوز مشکلات متعددی در راستای دریافت این مجوز حل نشده باقی مانده است، به همین دلیل هم است که نمیتوان مطمئن بود پرسپولیس که مدارکش را به موقع بارگذاری کرده است، قطعاً میتواند مجوز حرفهای دریافت کند چراکه یکی از معیارهای اخذ مجوز باشگاهی از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا، دارا بودن ورزشگاه استاندارد است، اما ورزشگاه آزادی که هر دو تیم پرسپولیس و استقلال از آن به عنوان ورزشگاه خود در بازیهایی که میزبان هستند استفاده میکنند، نقصهای زیادی دارد که نمیتوان روی آن حساب کرد، هرچند حتی اگر این ورزشگاه هیچ نقصی هم نداشت، تنها یک تیم میتوانست آن را به عنوان ورزشگاه اختصاصی خود معرفی کند نه هر دو تیم! از سوی دیگر نیز آخرین فرصت باشگاهها برای بارگذاری مدارک مالی، حقوقی و زیرساخت برای دریافت مجوز حرفهای از AFC، تا ۳۰ فروردینماه است و عدمبارگذاری مدارک لازم تا این تاریخ، به معنای حذف از لیگ قهرمانان آسیاست.
پیشتر کنفدراسیون فوتبال آسیا ۱۷ ایراد از پرسپولیس و ۱۵ ایراد از استقلال گرفته بود؛ ایرادهایی که از ساختار حرفهای تا بدهیها و مشکلات مالی و همچنین روشن نبودن صورتهای مالی و مالکیت مشترک دو باشگاه را شامل میشد، البته در بین ایرادهای گرفتهشده که برای پرسپولیس در ۶۲۳ و برای استقلال در ۴۹۰ صفحه لیست شده بود، متأسفانه موارد جزئیتری نیز دیده میشد که نشان از بیتوجهی محرز این دو باشگاه داشت؛ نمونههایی که شامل فرمها و لیستهای بازیهای حرفهای و فرم آموزش کادر فنی تیم میشد که برخی را فدراسیون به دست سرخابیها نرسانده بود و بسیاری را هم خود این باشگاهها پشت گوش انداخته و پر نکرده بودند و همین مسئله نشان میداد کسب مجوز حرفهای برای پرسپولیس و استقلالی که عادت کرده بودند کارهایشان را دقیقه ۹۰ دولت سر و سامان دهد تا چه اندازه برای انجام کارهای ابتدایی ناتوان و بیتوجه هستند؛ بیتوجهیای که همچنان هم ادامه دارد که اگر نداشت، استقلال امروز در همان مرحله نخست حذف نمیشد! سرنوشت تلخی که پرسپولیس هم البته هنوز نمیتواند مطمئن باشد که طی روزهای آینده گریبانش را نخواهد گرفت چراکه هیچ یک از این دو باشگاه هرگز مدیری کارآمد به خود ندیدهاند و همواره مدیریت آنها را افرادی به عهده داشتهاند که ناتواناییهای خود را در مدیریت با شو و نمایش پنهان کردهاند و دست آخر هم با مقصر جلوه دادن زمین و زمان سعی در فرار از مسئولیت داشته اند، هرچند دیگر حنای آنها رنگی ندارد و کمتر کسی است که نداند مقصر اصلی این داستانها بعد از آقایانی که مدیریت این دو باشگاه پرطرفدار را به دست این افراد بیکفایت سپردهاند، خود مدیرانی هستند که در ظاهر سنگ هوادار را به سینه میزنند، اما در واقعیت متهم ردیف اول هستند.
