سیدمیثم میرتاجالدینی در کانال شخصی خود در پیامرسان ایتا نوشت: نشستم روی منبر! مستمع مرا نمیشناخت. نمیدانست روی استماع و گوش دادن حساسم. مطابق آداب مرسوم بسمالله را گفتم و هنوز درگیر و دار خطبههای حمد، ثنای الهی و صلوات گرفتن بودم که دیدم یکییکی گوشیها را درآوردند و مشغول دنیای دیگری شدند. همیشه اینطور مواقع پلن A را که همان حرفهای از پیش مهیاست؛ کنار میگذارم و صاف میروم سراغ پلن B. با سؤال شروع کردم. خطابی و صریح. به نگاهها چشم دوختم که «به نظرتان چرا وقتی مطمئن هستید این حرفها و منبرها به دردتان نمیخورد، باز در مجلس روضه سیدالشهدا مینشینید؟ من از این بالا خوب میبینم که یکی اینستاگرامش را باز میکند و دیگری واتساپ را [آن موقع هنوز فیلتر نبودند.]خب همین را ببرید کنج خانههایتان. راحت و بیدردسر. بیآنکه تحمل کنید صدای گوشخراش مرا لصوت الحمیر! گویا شام هم نمیدهند که هزینه خوردنش، دروازه کردن گوشتان باشد به روی قینوسهای امثال من! وقتی به دردتان نمیخورد چرا میمانید و مینشینید؟»
سکوت کردم و داشتند خودشان را جمع و جور میکردند که چیزکی بگویند و رها شوند از آواری که بیمقدمه ریخته بودم روی سرشان. کمی بیشتر مهلت میدادم از لای دندانها حرفهایی میشکفت، اما من که پاسخ نمیخواستم. چکش تلنگر که نشست به آهن گداخته ذهنشان، فوری گفتم پاسخ روشن است: «شما خوب میدانید امامحسین و مجلس عزایش به درد آخرتتان میخورد، ولی نمیدانید آیا به درد دنیایتان هم میخورد یا نه؟ ما یقین داریم امامحسین به درد آخرت میخورد، اما گویی یقین نداریم امامحسین به درد دنیای ما بخورد! پس در مجلس هستیم و نیستیم. آخرت را با حضور در روضه آباد میکنیم و ساختن دنیا را که خودمان بلدیم یا بلد میشویم، پس چه نیازی به این منبرها؟!»
البته در پدیدایی این وضعیت نادیده نمیگیرم قصور و تقصیر منبرها و منبریها را. بعد هم آن جلسه را به این پرداختم که «حالا واقعاً امامحسین به درد دنیای ما هم میخورد؟ امامحسین فارغ از شفاعت روز جزایش، برای وضع امروز و بحرانهای ریز و درشت زندگی من و شما هم شفایی دارد؟! بیایید امشب چنین امامحسینی را بشناسیم!»
حالا نه در محرم که در شهر رمضان، حکایت قرآن و مجالسش، حکایت امام حسین است و روضههایش. میخوانیم و نمیخوانیم. کلمهها بر روح ما مینشینند، اما گویی بیخبریم از اینکه آبادی دنیای ما در گرو همین آیههاست؛ لذا فرمود: الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِکَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِکَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ (زمر/۱۹)
بندگان من کسانی هستند که حرفها را استماع میکنند و میشنوند [نه آنکه به گوششان بخورد]و سپس به دنبال تبعیت از بهترین آن هستند. اهل هدایت و صاحبان عقل و درایت اینهایند. شما هم بیایید به این فکر کنیم: ما به قرآن آبادکننده آخرت مؤمن هستیم، اما به قرآن سازنده دنیا چه؟ اصلاً بیایید یکبار قرآن را برای یافتن صوابهای دنیا بخوانیم نه ثواب آخرتش!
